Tabula Rasa, want wat weet ik nou eigenlijk?

Ik volg sinds een tijdje Elja Daae.

Elja is een blog- en social media-expert met veel ervaring die ook een heel handig boekje¹ heeft geschreven over het blog-fenomeen. Sinds het lezen van haar boekje heb ik toch wel het één en ander veranderd aan mijn blog.

Vandaag kreeg ik een mailtje van haar: ‘Blog over wat je niet weet en verover de wereld’.

Ik dacht na over dit statement. Want laat ik dat nou net doen.

Soms krijg ik de opmerking dat ik wijs ben en veel weet.

Ik wil dat heel graag ontkrachten. Want eigenlijk is het precies andersom: ik ben een ontwetend gansje en ik blog over de zoektocht naar alles wat ik nou allemaal níet weet. En hoe meer antwoorden ik vind, hoe minder ik weet. Dat is mijn drijfveer tot schrijven. En dat vinden heel veel mensen leuk. Want niemand snapt het leven volledig en niemand kan alle antwoorden vinden. Ikzelf incluis.

Ik zoek een Mooi Leven. Ik heb best een oké leven, zeker als ik het vergelijk met de verhalen die ik soms lees. Maar ook in mijn leven zijn dingen gebeurd die ik, zeker op het moment van passeren, liever anders had gezien, maar waar later in mijn leven bleek dat ik er juist heel veel van heb geleerd. Dat probeer ik te verwerken op mijn blog zodat anderen het mee kunnen nemen in hun eigen bestaan. Die zoektocht naar het nog meer leren van het leven en mooie randjes daarin kleuren breng ik hier in kaart.

Soms met poëzie. Soms met lange verhalen, muziek en soms is er ook wel eens ruimte voor en grap.

Tabula rasa, klein onder de sterren
Als ik naar de sterren kijk, besef ik hoe weinig ik maar weet. Hoe klein wij mensen zijn.

Maar ik weet dus niks.

Minder nog. Ik heb geen idee! Soms denk ik weleens dat ik een poppetje ben waar een kind mee speelt. Mijn wereld is een grote zandbak en ik ben daarin een klein, onbeduidend wezen, bestuurd van bovenaf. Waarin ik moeilijk loop te filosoferen en te pogen dingen zodanig te laten lopen dat ik het een klein beetje kan overzien, terwijl een blond bepaardestaard kind mij doodleuk bij mijn hoofd oppakt en ergens anders plompverloren weer neersmijt, waarop ik in een hernieuwde totale verwarring achterblijf.

Zo voelt het af en toe.

Hoe het leven ook in elkaar zit, ik vind het prachtig om erover te filosoferen. Om te zoeken, te onderzoeken en te schrijven. Er is nog zoveel wat ik niet weet. Over spirituele zaken, maar ook over wetenschap. Op dit moment ben ik aan het bestuderen hoe hersenen zich gedragen ten gevolge van internet. Ik zit er veel op, vanwege het bloggen, en heb gemerkt dat ik anders lees sinds ik blog. Ik wil weten wat het in mijn hersenen doet, dat internet. Ook ben ik niet blij met hoe de social media je telkens weer naar zich toe probeert te trekken middels allerlei zogenaamd heel ‘handige’ tools, die echter voor iemand als ik helemaal niet prettig werken.

Zoveel te onderzoeken.

Ik heb nog heel veel te onderzoeken. Zoveel wat ik niet weet. Bijna een tabula rasa ben ik, een onbeschreven blad. Elke dag heeft voor mij een nieuw thema en een andere conclusie. Telkens ontdek ik weer meer over dat vreemde iets dat leven heet. Over het moederschap, over mijn relaties met anderen, over hoe ik in elkaar zit, over de natuur, andere mensen.

Ik kijk reikhalzend uit naar alles wat ik kan ontdekken en blijf het van harte met jullie delen!

De Gans

Bloesem in de lente, een onbeschreven blad

Pictures from Pixabay.


Volg je Mooi Leven, by De Gans ook al op Facebook?
De Gans gakt ook op Instagram en incidenteel verschijnt een quote op Pinterest. De Gans vliegt heel soms over Twitter.

 

 

 

 

 

 

 

Lees: “Bloggen als een pro in 60 minuten” van Elja Daae

32 thoughts on “Tabula Rasa, want wat weet ik nou eigenlijk?

  1. Bezig met een studie (Existential Well-Being Counseling) kwam ik een quote tegen, die door mijn hoofd blijft gaan: “I don’t need a reason for my existence. I am the reason.” Ook ik zeg altijd, dat we als mens nooit zijn uitgeleerd, maar deze quote bevestigt mijn gedacht dat je sommige antwoorden niet krijgt door kennis te vergaren, maar door te ervaren, te leven. Philosoferen, heerlijk! Echter denk ik wel dat we ervoor moeten waken niet te gaan over-analiseren en het misschien juist wel goed is, niet alles te weten.
    Al is het alleen maar, omdat volgens mij het leven dan juist heel erg saai zou zijn, haha

    1. Het idee alleen al dat je alles zou weten… Ik moet er niet aan denken! Heb je dan nog een levensdoel? My reason of existence is being me 🙂 Maar de zoektocht naar bepaalde antwoorden van zaken die je overkomen tijdens die korte of lange existentie op aarde, daar beleef ik toch wel heel veel lol aan 🙂 Liefs xxx

  2. Goh…toeval bestaat niet hè… ik schreef gisteren nog bij iemand dat ik het niet eens ben met de stelling ‘kennis is macht’ maar juist het tegendeel….

    Het willen blijven leren, die drang in je hebben en ook onstuitbaar aanwezig weten… is wel 1 vd raderen van onze motor om door te gaan….

  3. Gek, dat je jezelf niet wijs vindt. Ik vind jou ontzettend wijs. Ik heb al heel veel opgestoken en geleerd van jou lieve Marije!

    1. Niet zo gek hoor, als je mij bent haha! Fijn dat je er wat van leert. Al schrijvende leer ik weer van jullie. En dat schrijf ik dan ook weer op. We leren allemaal van elkaar! Liefs xxx

  4. Ja die zoektocht, die is krachtig en toch ook kwetsbaar en nooit alwetend. En dat maakt het fijn voor andere mensen, denk ik. Mooi dat tabula rasa…waar komt dat ook alweer vandaan dat begrip?

    1. Inderdaad nooit alwetend. En dat is maar goed ook denk ik. Tabula rasa is Latijn voor een onbeschreven blad. Het wordt in de psychologie/filosofie vooral gebruikt als aanduiding van een wezen dat geboren wordt als ‘tabula rasa’ en dus nog niet beïnvloed is door buitenaf. Ik gebruik het hier vooral om te onderstrepen dat ik nog maar bitter weinig weet… 😉

  5. Het zijn net die mensen die durven zoeken en twijfelen die het meest weten… Ik hoed me voor mensen die denken alles al te weten. Ik geniet van je zoektochten. Heerlijk.

    1. Ik heb een huisarts gekend die mij regelmatig zei: ‘dat weet ik niet’. Hij was ook de man die ik het meest vertrouwde. Want wat hij niet wist, zocht hij uit, en van wat hij wel zei te weten wist ik dat hij zeker was. Dat vond ik prachtig.

      1. Zo hoort het ook. Ik ken iemand die leugens verkondigt als hij iets niet weet… hij vindt het gezichtsverlies om te zeggen ‘ik weet het niet, ik zoek het op.’ Dan maar iets uit de duim zuigen. Hoe erg is dat maar niet… en het komt héél vaak voor.

        1. Ik vind het gezichtsverlies als iemand in mijn gezicht iets beweert wat al lang geleden bewezen onjuist is…. Het komt eng vaak voor.

  6. Lieve Marije, ik weet ook niets. Dat komt omdat alle waarheden relatief zijn, behalve LIEFDE. LIEFDE is absoluut. Troost je ! Al het overige is niets; allemaal illusies. Blijf creatief, blijf je verwonderen, blijf vraagtekens plaatsen bij alles wat je met je zintuigen waarneemt, maar blijf altijd met beide benen op de grond staan. <3

    1. Ja ik vind dat heerlijk. Elke dag opnieuw! Na een hele lastige dag verleden week zei ik ’s avonds voor het slapen tegen mijn Lief: het was een goede dag vandaag. En zo voelde het ook.

  7. Het verbaasd mij ook steeds weer dat we zo weinig weten. Zou alles willen horen, lezen en dan ook nog eens onthouden. Blijven zoeken en ontdekken daar worden we blij van.

  8. Mooi juist, dat je niet alles weet. Ik ga dat boekje maar eens opzoeken denk ik, ik heb het al een paar keer horen vermelden!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *