Spiegel van gedrag

Pas geleden kwam mijn zoon van vijf naar mij toe en sloeg zijn armpjes om mij heen. ‘Ik vind jou zo lief, ik hou zo veel van jou en ik vind je zo prachtig’. Ik bloosde een beetje, want het waren mijn eigen woorden, die ik zelf vaak tegen mijn zoontje uitspreek als ik hem knuffel. Het waren woorden uit mijn hart.

Het maakte mij eens te meer duidelijk dat alles wat je je kind meegeeft, in dat kind gaat zitten en er ooit weer uit gaat komen. Tegelijk gaf het mij ook weer zorg.

Want ik hoop dat wij, als volwassenen, ons bewust zijn van de grote verantwoordelijkheid die hiermee op onze schouders rust. Niet alleen van ons als ouders, maar ook van scholen, van winkelpersoneel, van politici en zelfs van gewone mensen op straat. Van ons allemaal.

Alles wat wij nu uitspreken, alles wat wij doen, leren we aan onze kinderen. Ik heb zelf mijn zoon gebaard en probeer hem naar mijn eigen normen en waarden een mooie opvoeding mee te geven, maar mijn zoon wordt daarnaast ook gevoed door alle gebeurtenissen en voorbeelden die hij buiten ons gezinnetje opvangt. Als moeder moet ik hem op allerlei manieren telkens wat meer loslaten. Ik moet hem laten gaan en er op vertrouwen dat bij iedereen waartussen hij zich bevindt als hij niet thuis is, al die andere plekken waar hij gaat en staat, dat daar ook een juist voorbeeld aan hem gegeven wordt.

Helaas is dat niet altijd het geval. Dat kan ook niet en ik kan dat ook niet verwachten. Ik moet, wij allemaal moeten hem en alle andere kinderen vanzelfsprekend leren wat goed is en wat fout, hoe het hoort en hoe echt niet, en dat kan alleen door het leven te leven en door de confrontatie met die fouten aan te gaan. Zodat wij de kinderen kunnen leren later de juiste keuzes te maken.

Maar….zoals ik de laatste tijd vaak om mij heen zie gebeuren, vind ik echt dat wij, dat onze generatie te lichtvaardig omgaat met dat voorbeeld en met de verantwoordelijkheid die daarbij hoort. Ik zie het op tv, ik zie het in de media, ik zie het op straat, bij sommige mensen die ik tegenkom, ik zie het in de politiek. Voor het voetlicht gebracht op tijden dat mijn zoon echt nog niet slaapt of zelfs terwijl hij naast mij staat.

Men gedraagt zich niet altijd goed of ook maar een beetje beschaafd. Integendeel, men is ronduit onbeschoft, men is onbeleefd, men gebruikt slechte woorden, trekt lelijke gezichten. Men uit zich akelig over andere mensen, andere culturen, andere geaardheden en zelfs over het andere geslacht. Men wijst, beschimpt en beledigt, schoffeert en stigmatiseert. En ontkent vaak eigen verantwoordelijkheden. Dat is wat ik zie.

Dat alles wil ik mijn zoon niet meegeven. Hij is de toekomst. Samen met zijn vriendjes en vriendinnetjes. Zijn hele generatie. Alles wat wij nu doen….dat stoppen wij in onze kinderen. Niet alleen in mijn zoon, maar in alle kinderen van onze generatie. Alle woorden, alle daden, alle voorbeelden die wij geven, die komen straks naar ons terug. Omdat wij door ons op een bepaalde manier te gedragen onze kinderen aanleren dat dat normaal gedrag is.

Willen wij dat onze kinderen het normaal vinden dat wij lelijke woorden gebruiken? Willen wij ze leren dat wij bepaalde kleuren, geaardheid of mooie volksgebruiken afkeuren of zelfs daarover vechten? Willen wij ze doorgeven dat wij hele naties, geloofsovertuigingen of culturen veroordelen en onwelkom heten? Willen wij ze leren dat wij op geslacht mogen beschimpen en vernederen, zelfs bespotten?
Want dat is, werkelijk, wat ik op dit moment dagelijks zie gebeuren, en in toenemende mate nog ook.

Ik wil iedereen, maar met name diegenen die in de spotlights staan en dus een soort voorbeeldfunctie voor ons kroost vervullen, heel dringend vragen: matig uw gedrag. Denk na over wat u zegt. Denk na over welk voorbeeld u geeft. Ik wil een goed voorbeeld voor onze kinderen zijn, maar dat kan ik alleen in mijn eigen kleine kringetje. Dat kan ik niet op tv, dat kan ik niet overal op straat, niet op elke hoek en niet in de hele grote wereld.
Dat moeten wij toch echt doen met elkaar. Samen.

Onze kinderen worden de spiegel van ons eigen gedrag.

Mijn dringende vraag, nee, zelfs opdracht aan mijn eigen generatie, incluis mijzelf is dan ook: laten we samen een goed voorbeeld geven. Laten we het voorbeeld geven dat we elkaar respecteren, ongeacht geslacht, ongeacht geaardheid, ongeacht geloof, kleur of afkomst.

Laten we elkaar omarmen en elkaar zeggen dat we mooi zijn. Laten we elkaar accepteren om wie wij zijn.

Dan krijgen wij dat ook terug. Later.

De Gans ♥

concept-1229916_640


Mooi Leven, by De Gans heeft ook een pagina op Facebook, ik zou het heel leuk vinden als je me ook daar wilt volgen.
De Gans gakt ook op Instagram en Pinterest.

7 thoughts on “Spiegel van gedrag

  1. Ik ben er dagelijks mee bezig en niet alleen met kinderen. Soms met succes en soms niet. Het omdraaien van wat er gezegd wordt blijkt vaak effectief.

  2. Ik zie het ook dagelijks op het schoolplein, kinderen die met woorden gooien waarvan mijn haren overeind gaan staan. Kinderen die slaan als ze boos worden en gewoon agressief gedrag vertonen.
    Dit kun je een kind niet aanschrijven, dit is wat zij zien en meekrijgen van thuis.
    Als een kind verbaal vreselijke woorden gebruikt, dan kun je er gif opnemen dat dit thuis ook uitgesproken wordt. Als een kind agressief wordt, met dingen gooit of slaat en schopt.. dan is er vaak thuis ook sprake van dit gedrag bij de ouders.
    Je zegt het goed: kinderen spiegelen wat zij zien en horen.
    Men gaat er licht mee om, men heeft geen verantwoordelijkheidsgevoel meer.
    Zo jammer en heel triest voor onze toekomst…
    Thuis praten wij veel over wat goed is en wat niet, wat je wel kunt zeggen en wat niet en wat de juiste normen en waarden zijn en wat niet. Natuurlijk probeert een kind zijn grenzen te vinden, maar het is aan ons dit op een juiste manier te bepalen voor hun.

    Mooie blog weer 🙂

    1. Dank je. Wat er uit de mond van mijn vijfjarige komt is ook niet altijd schattig en vaak vraag ik me af waar hij bepaalde uitdrukkingen vandaan heeft. Deels van mij, dan hoor ik ineens mijzelf iets zeggen ‘Laat me nou even uitpraten!’, is zo’n voorbeeld. Uitgesproken na 10 pogingen even iets met manlief te bespreken en telkens onderbroken worden door kleuterzaken. Gebruikt op een heel verkeerd moment, op een heel verkeerde manier. Zucht…wat is het soms moeilijk. Maar mijn inspiratie kwam ook uit Trump en Clinton, OMG wat een types zeg! En de speech van Michelle Obama. En een woordenwisseling tussen Rutte en Wilders. Voorbeelden te over…. Dus nu maar een belerend stukje. Ik moet oppassen dat ik geen zeurtante word hahaha!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *