Relativering uit een boekje

En weer zie ik een bericht van overlijden van een heer die met zijn tekeningen en verhaaltjes een lief stempel drukte op mijn jeugd. Pas geleden nog Jan Kruis, nu Dick Bruna.

Ik ben er verdrietig van. De afgelopen jaren hebben bij ons in het gezin in het teken gestaan van afscheid nemen van ouders en het nemen van ingrijpende beslissingen. In het teken van mijn ziekte, wat gepaard gaat met het opgeven van praktisch alle idealen die ik vroeger had. Met het aanpassen van mijn eigen verwachtingspatronen. Met invulling geven aan ons gezin, waarin onze zoon van zes op de eerste plaats staat. Met het omgaan met nieuwe onmogelijkheden en kijken naar wat er vooral nog wel leuk is in het leven. Gelukkig is er veel meer wel leuk dan niet leuk, maar telkens een nieuwsbericht lezen dat er weer iemand zijn tijd op aarde is verstreken blijf ik verdrietig vinden.

Ik ben een intens voelend iemand. Ik voel emoties hoog en laag. Als iemand verdrietig is, dan huil ik mee. Als iemand boos is, dan borrelt het in mij. Als iemand blij is voelt mijn geest als een vlinder in de zon. Daarvoor hoef ik diegene niet aan te kijken, de sfeer in de kamer zegt genoeg. De wisselwerking met mijn zoon van zes maakt dat er nog heftiger op. Hij lijkt op mij. Gevoelens zijn intens en soms vliegt de boosheid en wanhoop over en weer door de kamer. Vertwijfeld losgelaten, losgeslagen, radeloos. Tot een knetterend climax, waarna de vrede terug kan keren.

Stabiliteit is wat ik zoek. Stabiliteit is wat het leven niet in petto heeft. Zo’n rustig voortkabbelende, hele lange periode gelijkmatigheid, waarin je ’s morgens harmonieus samen aan tafel zit, waarin je ’s middags eendrachtig het bos in duikt en waarin je alle afspraken met vrienden probleemloos na kunt komen, zonder dat er een gezinslid door zijn rug gaat, met koorts de school uit strompelt, of zonder dat je schoon en fris opgeruimde huis in een zwijnenstal wordt veranderd door drie poezen die zich te goed doen aan je vrolijk bosje lentebloeiers en aansluitend als barbaren op hun brokjes aanvallen, een combi welke vooral zorgt voor misselijkheid en rommel. Nee. Die rust en harmonie. Stabiliteit. Dat is wat ik wil. Dat is wat ik zoek.

Stabiliteit is niet wat ik ga vinden. Dus stop ik maar met zoeken. Als kind pakte ik op een moeilijk moment vaak even een stripboek van Jan Kruis erbij. Dat relativeerde weer. In elk gezin is wel eens wat en dat was bij dit gezin niet minder. Jans baalde net zo hard van de vruchteloosheid van het huishouden als dat Jan thuis per ongeluk in een verloren hondendrol ging staan. Of de ruzies met de kinderen waarin Jans ten einde raad haar jongste dochter in een onderbroekje op de stoep zette omdat ze stapeldol werd van het aanhoudend gezeur over een t-shirt. De wisselende vriendjes van Karlijn met al hun zorgwekkende nonchalance en vaagheden, of haar huilbuien die ze als puber zelf duidelijk ook nog niet begreep. Afgewisseld met gezellig samen televisiekijken op de bank, slaappartijtje van Catootje met haar vriendjes of de hersenspinsels van een grote Rode Kater. Het was zo enorm herkenbaar, zo gewoon gezellig om te zien. Alles waar je je druk om maakte, bleek in die strips normaal. En van voorbijgaande aard.

Na het heengaan van mijn vader kocht ik een boekje van Nijntje die haar oma moest missen om het fenomeen ‘sterven’ uit te leggen aan mijn peuter. Of hoe leg je een sprookje eenvoudig uit? Zonder dat je een uur aan het voorlezen en toelichten bent vlak voor het slapengaan. Ze zijn zo leuk en eenvoudig leesbaar, die boekjes. Ik herinner mij dat ik deze boekjes als eerste zelf ging overlezen, zodra ik ook maar een paar letters lezen kon.

Ik geniet van zowel de strips van Kruis als de kleine, lieve verhaaltjes van Bruna. Ik ben blij dat ze er zijn.

Misschien moet ik die weer even van zolder halen. Even een klein momentje relativeren. Want de scheppers van al die gezellige figuren uit mijn jeugd die mogen misschien bij De Rode Kater zijn gaan hemelen, hun werk bestaat nog voort. En kan gewoon nog elke dag mijn geest verfrissen met hun nuchtere en lichte kijk op het dagelijks leven.

De Gans

Picture by Jan Haerer, Oak Ridge/USA @Pixabay

Picture in header by Unsplash @Pixabay


Mooi Leven, by De Gans heeft ook een pagina op Facebook, ik zou het heel leuk vinden als je me ook daar wilt volgen. Ook gak ik op Instagram en verspreid ik soms een quote op Pinterest.

4 thoughts on “Relativering uit een boekje

  1. Mijns inziens is stabiliteit een innerlijke aangelegenheid. Je kan geen stabiliteit vinden in iets dat constant verandert, zoals de wereld en het “leven” om ons heen. Er kan wel innerlijke stabiliteit gevonden worden, waardoor je de uiterlijke chaos de baas kan.
    Mensen zeggen dikwijls: “ik ben hooggevoelig”. Maar hevig emotioneel zijn, is niet “hooggevoelig” zijn. Dat is waarde toekennen aan iets dat vernietigend kan werken. Je laten meeslepen door heftige emoties kan kwalijke effecten hebben, dat is een teken van instabiliteit. Meegaan met emoties die constant veranderen, kan geen stabiliteit brengen.
    Innerlijke stabiliteit zorgt ook voor een goede gezondheid.

    Vriendelijke groet

Gak mee en plaats hieronder je reactie,