Ik ben De Gans, en dat bevalt me prima

Soms hoor ik in de blogwereld de opmerking dat bloggen onder pseudoniem voor lezers niet netjes zou zijn.

Ik zelf heb geen enkel probleem met mensen die anoniem, onder pseudoniem, of niet onder hun gehele naam schrijven. In de meeste gevallen vind ik het zelfs volledig logisch.

Indertijd heb ik ook lang nagedacht over het al dan niet schrijven onder eigen naam. Ik heb inderdaad gekozen voor een pseudoniem, maar ik blog niet volledig anoniem. Iedereen die contact met mij wil, die kan mij schrijven en mij gespannen verschuilen doe ik ook niet. Iedereen weet dat mijn voornaam Marije is en op mijn ‘Over Mij’ pagina staat alle relevante informatie, voorzien van links naar nog meer info en een close-up foto van mijn snoet. Alleen mijn achternaam, die weten velen niet en ik vind dat ook niet nodig.

Ik maak gebruik van mijn privé-ervaringen bij het bloggen. Ik probeer dat zo zuiver mogelijk te doen, maar er kunnen vanzelfsprekend altijd mensen zijn die een gebeurtenis of hun gedrag herkennen in mijn artikelen. Van iedereen die wel eens voorbijkomt in mijn verhalen houd ik. Intens veel. Maar met gebruik van namen ben ik zeer voorzichtig. Mijn eigen volledige naam is immers ook de naam van mijn man, van mijn kind, van mijn ouders, van mijn schoonfamilie, van mijn broer? Wat voor recht heb ik om die naam over het internet te gooien? Op welke manier dan ook, dat recht dat heb ik niet. Zo simpel is het.

Stel dat mijn zoon straks volwassen is en dat malle citaten uit zijn kleutertijd hem nog altijd najagen? Iets kan immers nog ongekend lang het internet over zwerven. Wat kan er later allemaal tegen hem gebruikt worden? Dit is ook de reden dat ik geen foto’s van mijn gezin post, en zeker niet herkenbaar. Dit is mijn blog, het zijn mijn belevingen, mijn interpretaties, mijn ervaringen, mijn woorden en niet die van mijn gezin of mijn familie.

Gans
Ganzen, foto van Pixabay

De reden van mijn blog.

Je zou kunnen stellen dat je als blogger totaal niet mag uitweiden over gevoelige of privézaken om maar vooral niemand ongemak te bezorgen. Maar dat is per persoon verschillend en dan zouden wij bloggers bijna allemaal kampen met een onwerkbare censuur. Dus dat wordt het niet. Want laten sommige zaken die ik noem nou net die zaken zijn waar heel veel mensen mee worstelen en waar ik persoonlijk ooit knap veel ongemak van heb ervaren. Zaken waar heel veel mensen graag meer over zouden willen weten, of waar veel mensen een beetje extra steun bij kunnen gebruiken. Dat is de basis van mijn blog.

Ooit heb ik ervaren hoe het is om te weinig steun te krijgen en te weinig informatie te hebben hoe ik met bepaalde zaken om moest gaan. Ik heb ervaren wat gebrek aan respect is, chantage en manipulatie. Het is verschrikkelijk wanneer mensen telkens opnieuw je gestelde grenzen negeren en ze zelfs tegen je gebruiken om koste wat het kost hun zin door te drijven. Zonder zich te bekommeren over wat dat met jou doet. Ook heb ik ervaren hoe iemand die je het liefste is je grootste vijand wordt, zonder dat je je daadwerkelijk kunt verweren of zonder dat jouw verhaal wordt gehoord. Het gevoel van non-existentie te midden van anderen, alsof sommigen liever jouw aanwezigheid in de wereld zouden willen uitgummen dan jou en je gevoelens te laten zijn.

Deze ervaringen in mijn leven wil ik graag gebruiken om andere mensen te helpen. Ik wil een mooiere wereld. Beter. Respectvoller. Liefdevoller.

ik ben de gans, een pseudoniem

Veel mensen bloggen onder een pseudoniem.

Zoals ik eerder al aangaf is er volgens mij niets mis met een pseudoniem. Ik ken genoeg bloggers van wie ik de naam niet weet, maar met wie ik een heel persoonlijk en prettig contact heb. Zij hebben allemaal een valide reden om onder een andere naam te bloggen. En al hadden ze die reden niet, wie ben ik om daar een oordeel over te vellen? Iedereen heeft het recht zijn leven te leven en zijn blog te gebruiken zoals hij dat zelf als plezierig ervaart.

Het zou niet oké zijn wanneer ik totaal anoniem mensen uit mijn omgeving met naam en toenaam zou beschimpen of ze anderszins open en bloot aan de schandpaal te nagelen. Dat kan niet. Punt.
Echter, gegeven de open wereld van tegenwoordig, de openheid van internet, waarop werkgevers speuren naar misstappen van mogelijke kandidaten voor versterking op de werkvloer, waar iedereen zonder nadenken van alles over een ander de wereld in kan slingeren, en waarop iedereen die je niet kent zo maar van alles over je kan uitpluizen, vind ik echter niks mis met een pseudoniem. Integendeel.

Ik ben De Gans. Mijn voornaam is Marije. En ik houd van mijn pseudoniem. Op mijn bureau verwijst heel veel naar ganzen. Een knuffel, een blik met knabbeltjes, een hoopje mos en uitzicht op de blauwe lucht. Een gans is voor mij een symbool van respect, trouw, visie, vrijheid en liefde, met een vleugje zelfspot. En een gans is waaks. Als een gans iets of iemand niet vertrouwt, dan gaat een gans te keer.

De Gans, dat ben ik.

Eerlijk verhaal.

Wat ik belangrijk vind, is een eerlijk verhaal. Als ik voel dat iemand eerlijk is, dan hoef ik geen naam als dat beter is voor die persoon. Het gaat om de mens. Als iemand niet eerlijk of fair is, of niet helemaal goede bedoelingen heeft, dan voel ik dat in mijn binnenste kriebelen. En dan wordt het voor die persoon wel heel moeilijk om mijn vertrouwen te winnen.

Ik post altijd een eerlijk verhaal. Vanuit mijn eigen visie. Ik vind het heerlijk om andermans visie te horen, maar ik vind het afschuwelijk als iemand mij zijn visie opdringt. Als ik dat voel dan trek ik mij subiet terug. Zoveel smaken, zoveel kleuren. Ik verwacht dat van een ander, maar verwacht dat ook retour.

Daar wordt de wereld mooier van. Met of zonder pseudoniem.

De Gans

Foto van De Gans
De Gans

Meer weten over De Gans? Lees ‘Over Mij‘.

Mailen met De Gans? Klik dan hier.


Volg je Mooi Leven, by De Gans ook al op Facebook?
De Gans gakt ook op Instagram en incidenteel verschijnt een quote op Pinterest. De Gans vliegt heel soms over Twitter.

47 thoughts on “Ik ben De Gans, en dat bevalt me prima

  1. Ik gebruik al jaren een pseudoniem. Nu ik erover nadenk: ik heb in al mijn 17 blogjaren nooit mijn echte naam gebruikt. Toch weten veel mensen wie ik ben. Soms wel eens teveel mensen. Zeker nu ik in de Filipijnen woon. Bloggen maakt je vreselijk kwetsbaar.

    1. Dat vind ik ook. Je schrijft nu eenmaal niet over wat je niet raakt… Veel mensen weten wie ik ben. Maar ik blijf mijn pseudoniem ook trouw. Dank voor je reactie ☺

  2. Zolang jouw blog jou toont… maakt het niet uit onder welke naam je schrijft, noch wat je schrijft, noch in welke bewoordingen, noch in welke taal…. wat mij betreft schrijf je schitterend en weet je je weg met woorden….zelfs in het Engels en het Frans, petje af, chapeau 😉

    Niemand is verplicht hier te komen lezen…. men is welkom, zowel bij het komen als bij het vertrekken ….dat zeg ik dan hier nu ff in het Nederlands maar mijn normale uitspraak hierin is het Gronings.

    -x-♥

    1. Grunnegs gaat er ook wel in hoor
      Ik schijn een polyglot. Heet dat geloof ik. Maar ik ben gewoon goed in imiteren hoor. Een taal is goed luisteren en dan nadoen.
      Het is ook zo leuk om de blog telkens weer een beetje naar een hoger niveau te tillen. Stukje bij beetje. Heerlijk he. Lieve knuffel xxxxx ❤❤

  3. Ook ik blog onder een pseudoniem al weten sommige mensen wel mijn voornaam.Echte namen noem ik ook nooit op mijn blog.Eigenlijk was mijn blog enkel om mensen Nederland vanaf het water te laten zien.Maar van lieverlee schrijf ik ook over andere dingen.

    1. Mijn ervaring is inmiddels dat je je onderwerpen steeds wat meer uitbreidt. Er is elke dag zoveel om over te schrijven.
      Ik vind het heerlijk om met je mee te varen

  4. Mee eens. Privacy, zeker ook voor de mensen om ons heen vind ik ook heel belangrijk. Daarnaast, een pseudoniem zegt toch een beetje iets over iemand. Net als dat we toch allemaal een stuk eigenheid hebben in dat bloggen. Afwaswater vond ik gewoon een mooi onopvallend alledaags woord en heel vrolijk als het licht op die belletjes valt. lieve groetjes, Hanneke

  5. Alleen mijn voornaam is bekend, dus vinden mensen mij niet als ze googlen op mijn achternaam. Dat bevalt me goed. Ik ben voor enkele mensen in mijn buurt bekend, verder niet. Goed stuk van je, ik ben wat ondoordachter dan jij begonnen met mijn blog.

    1. Dank je! Veel mensen weten ook wel wie ik ben. Maar toch houd ik het liever een klein beetje op afstand van mijn achternaam.
      Zoals jij het doet werkt het ook prima!

  6. Mooi geschreven en heel herkenbaar! Ook ik schrijf onder een pseudoniem en dat bevalt me uitstekend. Als ik namen noem zijn het nooit de echte namen van mensen.
    Ik heb ook een zwak voor ganzen en zou graag een koppel hebben. Mijn man denkt daar anders over (-: Leuke keuze voor je pseudoniem!

    1. Ik zou ook graag een koppel hebben. Toen we ons huis te koop zetten verscheen die wens bovenaan de lijst. We wonen nu in een woonwijk. Maar vlakbij natuur met water en zoveel meer ganzen dan ik ooit gehad zou hebben!
      Ik noem ook geen namen. Het idee. Ik vind jouw pseudoniem geweldig. Moet je blog van vandaag nog lezen, moet ik bekennen. Zal ik morgen doen! Liefs!

  7. Iedereen moet voor zichzelf bepalen hoe je blogt. Ik heb goede redenen om onder mijn eigen naam te bloggen maar ik kan me indenken dat dat voor iedereen anders is.

  8. Weeral bijzonder raak geschreven, ik treed je voor 100% bij. Ik vind eerlijkheid en oprechtheid ook wel het allerbelangrijkste, en dat is jammer genoeg niet iedereen.
    Want hoe weet je of iemand eerlijk en oprecht is? Niet dus… Ik kan alleen op mijn gevoel afgaan.
    Je weet dat ook ik gechanteerd ben en waarschijnlijk nog wel een tijdje zal blijven. Soms zou ik het hele verhaal van de daken willen schreeuwen, maar ben wel zo integer om te beseffen dat ik dat niet zomaar kan doen.
    Ik zal ook nooit iemand veroordelen om onder een pseudoniem te schrijven, waarom?
    Je bent een wijze, warme vrouw!! Xxx

    1. Dat wijs dat betwijfel ik vaak 😉 Ik ken talloze mensen die wijzer zijn dan ik. Ik vind je situatie heel vervelend. Maar ben wel trots op je dat je je niet aan de kant hebt weten te schuiven. Ik volg je zo graag en hoop dat nog lang te kunnen blijven doen. What’s in a name…ook he. Die is je ook maar gegeven… Eigenlijk kan een pseudoniem juist beter en treffender zijn dan je eigen naam.
      Liefs xxx

  9. Ik blog ook onder een pseudoniem. Stel dat m’n cliënten m’n blog zouden vinden en er achter komen dat ik ook maar een gewoon mens ben met m’n eigen processen.. Nee hoor, dat houd ik graag gescheiden.

    1. Ja precies. Ik las net jouw stukje over die patronen. Ben net begonnen in ‘patronen doorbreken’ van van Genderen, Jacob en Seebauer. Heb er ook een paar lastige. Erg herkenbaar wat je schrijft. Ik kon via mijn appje geen reactie bij je plaatsen, probeer het straks via de pc nog even.

  10. Ha bij het maken van een blog lag de hond van mijn zus naast me in de mand…ons logetje
    En ja moest een naam verzinnen dus dat was een makkie hij heette rebbeltje 🙂
    En blog niet over veel persoonlijks maar geniet volop van de reacties op wat ik wel deel.
    Groetjes

    1. Wat je deelt vind ik ook heel erg de moeite waard. Meestal is zoals jij het beschrijft ongeveer de weg naar een pseudoniem. Bij ons wat het een gans die we overnamen van kennissen van ons. Het is een grappig beest dat al bijna twee jaar onze woning siert.
      Leuk om te lezen waar Rebbeltje vandaan komt. Het klinkt gezellig. Groetjes 🙂

  11. Dat heb je weer heel mooi verwoord. Jij bent daar toch zo goed in.
    Ik blog ook onder een pseudoniem, omdat ik mijn blog als dagboek/uitlaatklep gebruik. Daardoor kan ik echt niet onder mijn eigen naam bloggen. Als ik dat zou doen, dan zou mijn blog niet meer als dagboek/uitlaatklep kunnen dienen.
    Ze zijn slechts een paar bloggers, die mijn echte naam kennen. Weten wie ik ben. En voorlopig wil ik dit ook zo houden. Ik zou als de dood zijn, mocht iemand uit mijn naaste omgeving gaan meelezen.

    1. Ja van jou begrijp ik het al helemaal! Juist nu heb je dit zo nodig, het zou erg moeilijk zijn als je dat nu niet zou kunnen. Veiligheid voor alles hoor. Liefs xxxx

  12. Ik heb dat in het begin totaal niet doordacht..
    ik post hele persoonlijke dingen maar zal nooit andere namen gebruiken die ik in verlegenheid zou kunnen brengen, dat zou ik ook niet doen als ik onder een schuilnaam zou bloggen.
    Maar toch ben je wat meer beperkt in de dingen die je wilt schrijven, want mensen maken toch vaak een hele logische link naar de persoon waar je misschien wel over schrijft…
    Beetje dom van mij, maar ach 🙂 Typische actie van mij ook wel hahahaha

    1. Ach, jij schrijft geen nare dingen. Ik heb ook niet de neiging, of een reden, om op jouw naam te googlen
      Geloof me, ik breng mijn verhalen ook genuanceerd en voorzichtig. Wil niemand kwetsen, ook als Gans niet. Je legt jezelf toch altijd een bepaalde grens op.
      Ik heb bij jouw blog nooit gedacht dat je beter iets niet kunt schrijven. En dan kun je, mocht je t nodig achten, ook nog een password gebruiken toch?

  13. Helemaal met je eens Marije, ik blog zelf ook onder een pseudoniem. Ik heb er totaal geen behoefte aan, dat iedereen mij op het internet kan vinden.

  14. Ik blog al 9 jaar onder een aka. Bevalt me prima. Ik moet er niet aan denken dat patiënten mijn naam googelen en op mijn blog terecht zouden komen. Dan zou ik echt nergens meer over kunnen schrijven! Vreselijk. Net als bij jou zijn mijn blogs nl van persoonlijke aard, ze gaan niet over hoe lipstick B bevalt en hoe leuk boek C wel niet was…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *