Prestatiedruk bij kinderen, en een streng stukje voor grote mensen…

Regelmatig lees ik artikelen over wat wij allemaal van onze kinderen verwachten. Van Cito toetsen voor kleuters tot het mee moeten doen aan allerlei vormen van sport, danslessen, muzieklessen, diverse clubs en huiswerkklassen. Het is best veel. Want elk kind moet ook nog elke dag urenlang verplicht naar school.

Ik was dus niet verbaasd toen ik pasgeleden een artikel onder ogen kreeg wat berichtte dat de helft van de scholieren door stress- en vermoeidheidsklachten wel eens thuis zit. Hier werden diverse oorzaken voor aangewezen, te beginnen met een overmaat aan prikkels door onder andere (sociale) media, maar het is voornamelijk de steeds toenemende prestatiedruk waaronder onze kinderen lijden. Dat kinderen zo onder druk blijken te staan vind ik op zich al een punt. Maar dat, indien ze wordt gevraagd wie daar schuldig aan is, meer dan 60% van de kinderen zichzelf aanwijst, vind ik behoorlijk alarmerend.

Want beste mensen, volwassenen, docenten, papa’s en mama’s, waar denken jullie dat dit door komt? Wie denk je dat die kinderen heeft aangeleerd zo druk te zijn en zichzelf als schuldige aan te wijzen? Onze maatschappij is zo extreem individualistisch en zogenaamd self-supporting geworden, dat wij onszelf continu overvragen, de lat steeds hoger gaan leggen en wij onszelf stelselmatig beschuldigen als iets mislukt. Het is dus simpel: onze kinderen leren het van ons! Wij leren ze dat alles onze eigen verantwoordelijkheid is: ons falen, onze ziekten, ons onwelbevinden. Alles is je eigen schuld, als je kanker hebt dan had je maar niet moeten roken, als je suikerziekte krijgt heb je toch teveel gevroten, als je overspannen bent had je maar vaker nee moeten zeggen en als je gepest wordt dan had je hulp moeten zoeken en je weerbaarheid beter moeten trainen.

Als uiteindelijk weer iemand doodgaat vanwege gepest of overspanning dan zijn we publiekelijk in tranen, openen rouwpagina’s op Facebook en organiseren we snikkend de zoveelste stille tocht om onszelf ervan te overtuigen dat het allemaal anders moet. We typen emotioneel een digitale condoleance en vervolgens slipt het hele gebeuren relatief snel uit ons geheugen weg.

Goed is goed genoegWant ondanks die schrikmomenten verandert er weinig. We gaan weer over tot de orde van de dag, waarbij ons volledige doen en laten deels vanwege het internet onder een enorm, maar tevens karikaturaal vertekenend vergrootglas ligt. Waardoor onze kijk op de werkelijkheid soms behoorlijk vervormt. De eisen die wij echter dientengevolge aan onszelf stellen, worden intussen wel steeds lastiger haalbaar. We leren niet meer te kiezen, het een of het ander. We willen alles en we willen het ‘helemaal top’.

We delen alle diploma’s en gewonnen wedstrijden van de kinderen via grote foto’s op diverse kanalen. Onze huwelijksfeesten worden online breed uitgemeten, onze profielfoto’s ontelbaar vaak geliked en onze verjaardagen intens befeliciteerd. Maar tegelijkertijd is de default reactie als iemand ergens over klaagt een simpel ‘oh, ja maar dat heb ik ook’ of ‘het is niet leuk maar hoort erbij’, tot zelfs ‘stel je niet zo aan!’, waarmee we de maar half uitgesproken ellende van soms wanhopige dierbaren bijna gevoelloos van tafel vegen. Van oprecht medeleven en empathie naar elkaar is soms nauwelijks meer sprake. Sterker nog, we bekritiseren elkaar via allerlei appjes voortdurend en zijn het bijna overal over oneens. Soms zijn we zo bot tegen elkaar dat mensen nauwelijks meer durven mee te delen dat zaken even niet zo lekker lopen. Dat dat diploma van dat kind door een heleboel gedoe pas na 4x opdraven met de hakken over de sloot werd behaald. Dat het op het werk helemaal niet zo lekker loopt als het aan de buitenkant lijkt. Dat ze even níet sterk gevonden willen worden maar zich moedeloos voelen. Dat ze soms even behoefte hebben aan een luisterend oor met daaronder een schouder om op uit te huilen met een begrijpend troostende arm om hen heen. Maar het lijkt alsof we steeds hartelozer worden naar elkaar.

Ga nou eens even zitten en denk nou eens even rustig na. Is dit de wereld waarin jij wilt leven? Is dit de wereld die je aan je kind wilt geven?

Want dat zijn we nu dus aan het doen.

Laten we één ding nooit vergeten: als kind leer je voortdurend. En heel jonge kinderen leren door te imiteren. Kinderen leren van hun ouders, van docenten op school, van andere mensen om hen heen. Van daaruit ontwikkelen zij zichzelf. Zij groeien op, met hun eigen karakter, maar wel gecombineerd met aangeleerd en gekopieerd gedrag.

Dus, lieve mensen op deez’ aard: heb mededogen met elkaar, toon toch eens wat meer empathie voor een ander in plaats van dat je roept dat je het zelf zo nodig hebt. Wees toch eens wat minder egocentrisch en heb wat meer begrip voor elkaar. En vooral, geef jezelf niet steeds de schuld van je eigen falen want dan blijven we aan de gang. Want volgens mij zijn we diep vanbinnen helemaal niet zo. Is er in ons hart veel meer plaats voor liefde en mededogen dan dat we onze omgeving laten zien.

Kinderen mogen vallen. Kinderen mogen falen. Kinderen zullen daarvan leren. Kinderen moeten tevens weer leren om keuzes te maken. Wij begeleiden ze daarbij. Dat is onze plicht. Met veiligheid, ruimte en vooral heel veel liefde. Kinderen van 15 zijn niet zelf de schuld als ze overbelast zijn. Wij, als volwassenen moeten ons realiseren dat wij weer een fatsoenlijk voorbeeld zullen moeten geven.
Dus mogen we er zelf ook voor kiezen om iets niet te doen, mogen we zelf ook weer falen, mogen we daar weer van leren en hoeven wij ook niet altijd sterk te zijn. En is goed, ook in ons geval, echt goed genoeg. Anders noemden we het niet ‘goed’. We mogen weer lief zijn voor onszelf. Laten we daarbij weer oog hebben voor elkaar en samen onze ups en downs beleven. Met echte aandacht en liefde. Zodat onze kinderen dat later ook kunnen gaan doen.

Afgesproken?

De Gans

word-cloud-679934_640
Picture by narciso1English, on Pixabay

Mooi Leven, by Hans de Gans heeft ook een pagina op Facebook, ik zou het heel leuk vinden als je me ook daar wilt volgen.
De Gans gakt ook op Instagram en Pinterest.

 

Gak mee en plaats hieronder je reactie,