Afscheid van een bekende

Onlangs heb ik iemand de toegang tot mijn leven ontzegd.

Er zijn soms mensen die alles van je afnemen, tot je persoonlijke en lichamelijke integriteit aan toe. Die jou als mens totaal niet zien, maar slechts hun eigen misnoegen en eigen problemen op jou projecteren. Mensen die onbeschaamd eisen dat je ze bijstaat terwijl ze keer op keer dezelfde fouten maken. Mensen die zo ingaan tegen mijn gevoel, die zo manipuleren en liegen en die zodanig de vloer aanvegen met al het moois wat ik geleerd heb als mens en over mijn eigen leven, dat ik er letterlijk lichamelijk ziek van ben geweest.

Zo iemand, daar gaat dit gedichtje over. Het zijn harde woorden, die hij in mij heeft opgewekt en die niet bij mij passen. Met deze tekst gooi ik de deur dan ook definitief dicht, mijn eigen advies opvolgend dat je niet iedereen toe hoeft te laten in je leven, zeker niet als ze slecht voor je zijn en jou niet de ruimte geven om je eigen leven te leven. En helemaal niet als ze je grenzen keer op keer met voeten treden en je dagen besmeuren met hun rottigheid. Wat hij de afgelopen winter en lente bij mij heeft gedaan, had hij niet mogen doen.

Ik ben De Gans. Maar ik ben ook mens. En ik mag mijn gevoelens nu opschrijven om hem definitief uit te zwaaien. Om dan terug te gaan naar mijn eigen positiviteit in mijn leven.

Mijn zon verdwijnt als ik je zie.
Jij kleurt mijn wereld donker.
Jij haalt het licht uit iemands ogen.
Laat mensen achter, leeggezogen.
Jij veroordeelt onbekenden
tot je eigen zwarte lot.
Ook al heb je geen idee
Waar diegene écht mee tobt.

Echt, jouw zwarte zieligheid 
die mag je bij je houden
En al die negativiteit
die geef ik aan je terug.
Ik wil jou niet meer in mijn leven.
Geen gedonder meer beleven.
Ik wil niet dat mijn vrolijkheid
door jou wordt weggeslagen.
Ik wil mijn energie
weer aan mijzelf besteden.
Ik wil niet dat jij 
mijn gulheid van mij wegneemt,
mijn talenten in de grond boort
en mij slechts wanhoop teruggeeft.

‘k Wil weer genieten van de schoonheid
die mijn leven aan mij geeft.
Ik wil de zon weer voelen schijnen
en ik wil dansen in de regen 
Ik wil de schoonheid
van de aarde zien
en weer naar de sterren kijken.

Verschoond van al jouw duister.
Het aanhoren van al dat nepverdriet
als ik telkens naar jou luister.
Ik wil jouw vreselijke verhalen niet 
met elke keer een andere reden
over hoe jij hebt geleden
en wat men jou allemaal niet geeft.
Maar wat jij telkens eist te krijgen.
Geklaag dat men tekortschiet.

Want het enige dat jij niet ziet 
Dat is dat al die narigheid
alleen maar in jouw hoofd zit.
Terwijl je aan een ander klit.
Jij maakt van alles chaos.
Maar laat elke verantwoordelijkheid los.
Verzandt weer als een slachtoffer 
In de fouten van je eigen leven.
Jíj kunt het veranderen
maar een ander kan dat niet.

Jij kleurt de wereld duister 
Maar de mijne is dat niet.
Ik geef jouw wereld aan jou terug.
Misschien dat je dan ooit ziet,
dat de sleutel tot verandering

heel gewoon…

Verborgen in je eigen leven zit…

Vaarwel.


Ik laat hierbij de zon weer schijnen in mijn leven. Verschoond van zijn verstikkende aanwezigheid. Mijn gezin vliegt met mij mee.

En ik ben vrij!

Bron: Pixabay

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *