Persoonlijke noot bij “Masker”

Persoonlijke noot bij dit schrijven:

Mijn ware wezen veilig weg.
Verborgen.

Zelden heb ik een autobiografie in zes woorden kunnen vatten. Maar het is me dit keer aardig gelukt.

Decennia lang leven achter een masker. Voluit bestaan, maar naar buiten altijd iemand anders tonen dan het innerlijke wezen. Een sterke vrouw van buiten, maar een eenzaam, afgewezen kind van binnen. Elke emotie, elke uiting van haar eigen wezen werd door de buitenwereld vaak zo wreed afgekeurd en verworpen, dat dit zich tot diep in haar ziel nestelde en zij het uiteindelijk geloofde. Zij greep het aan, het aanwendend en gebruikend als krachtig overlevingsmechanisme. Zij werd een ware meester werd in het beheersen, het vormen, het verfijnen van haar die zij niet was. Zichzelf eeuwig vermannend, met het uiterlijk vertoon van een ridder in een ijzeren pak dat haar omvatte en gevangen hield. Haar eigen ik verborgen, ogenschijnlijk perfect beantwoordend aan de dwingende vraag van de verwachting van de buitenwereld. 

Maar het vizier is geopend. Het ijzeren pak is afgeworpen. In de spiegel soms een wazig, tranig vlak waarachter zij zichzelf dikwijls nog niet herkent. Maar het groeit. Het masker is niet meer. Wat rest is een meisje, dat langzaam maar zeker het vertrouwen in zichzelf en de buitenwereld ziet groeien, vertrouwend op de kracht van haar innerlijke wezen en haar talent.

De Gans

Terug naar het oorspronkelijke bericht.

Pictures found at Pixabay.


Tekst © De Gans 2017.
Disclaimer.