Peinzen over het leven

Eigenlijk vind ik het vaak helemaal niet leuk, het leven.

Daar ben ik pas onlangs achter gekomen. Het leven komt mij weleens over als een aangeschakelde serie van knokken, erbovenop komen, vallen, opstaan en weer doorgaan. Dus daartussenin maak ik het wel graag leuk. Dat leuk maken, dat lukt mij ook wel. Maar moeten we echt zoveel beleven, telkens weer? Zonder pauzes daartussen?

De afgelopen jaren heb ik lichamelijk vreselijk veel ingeleverd. Genieten van het moment, zo min mogelijk plannen en zo veel mogelijk uit de dag halen is mijn nieuwe hobby geworden. Er zijn heel veel dingen gebeurd die ik bijzonder onplezierig vond en waarna ik mensen soms zelfs definitief moest missen. En op de koop toe ging ik ooit ook nog bijna zelf het hoekje om.

Elke keer als ik kramp in mijn borst krijg heb ik het letterlijk en figuurlijk benauwd. Elke keer als ik terneergeslagen opsta denk ik ‘nee niet weer!’. En telkens opnieuw pluk ik de bloemetjes en de vruchtjes om de dag weer mooier te maken.

Want het gekke is, dat ik er zo veel van heb geleerd, al die sores.

It will be ok

Ik heb ervaren dat het eigenlijk allemaal wel goed is.

En als het niet goed lijkt, dan blijkt het later toch goed te zijn. Werkelijk waar, alles had een reden en een doel, als ik achteraf terugkijk. En ook alles wat ik ooit heb gewild krijg ik uiteindelijk in handen. Soms in een andere vorm, maar ik in feite krijg ik altijd wat ik ooit wenste.

Als ik terugkijk zie ik hoe ik mijn moeilijke perioden heb overwonnen en dat ik dat alles aankon. Ik zie ook dat ik afscheid heb genomen van sommige mensen. Sommigen verdwenen geruisloos uit mijn leven, maar van anderen heb ik echt bewust meer afstand van genomen.

Geduld is een schone zaak.

Alles komt op je pad als de tijd rijp is. En zo kwam, zoals ik zojuist al noemde, alles wat ik wilde ooit op mijn pad. Sommige dingen later. Het meeste kwam later. Maar met rust en geduld, kreeg ik alles wat ik ooit zo vurig had gewenst.

In het zuiden van het land ben ik jarenlang diep ongelukkig geweest. Ik ben vooral in het noorden opgegroeid, in ‘Staad en ommelaand’. Groningen, Drenthe, regelmatig afgewisseld met de suizende hitte van Zuid-Frankrijk. In het zuiden van het land is het anders dan ik gewend was. Minder nuchter dan in het noorden, minder vrolijk dan in het mediterraanse gebied waar ik me ook zo prettig voelde.

Ik vond mijzelf niet in die streek. Ik was er helemaal niet thuis. Niet in het werk dat ik deed, maar ook niet in veel dingen die ik daarbuiten ondernam. Onbewust herhaalde ik patronen die ik kende van vroeger, zocht soms mensen op waardoor bepaalde conflicten die ik juist uit de weg wilde gaan, mij bleven achtervolgen.

Respecteer mijn grenzen

Ik heb dat abrupt doorbroken.

Ik moet mijn vleugels uit kunnen slaan. Op mijn manier, op mijn eigen wijze, net als ieder mens. Als ik daar niet de ruimte voor krijg dan wordt het heel donker in mijn ziel. Ik heb lucht en ruimte nodig. Niet meer dan een ander, maar wel meer dan mij vaak is gegeven.

Ik heb in mijn leven een aantal mensen om me heen gehad die hun manier van leven, hun verdriet en hun problemen bij mij neerlegden. Soms was het zo veel dat ik elke dag een beetje vermoeider raakte van al dat leed. Want ik was het type dat zich oververantwoordelijk voelde en de problemen altijd wilde aanpakken. Sommige mensen haalden daardoor mijn energie nog uit mijn tenen. Door te eisen, te dwingen, zodat ik mijn eigen behoeften stelselmatig onder die van hen parkeerde.

Wie naar jou kijkt, ziet jou niet altijd.

Veel mensen hebben dikwijls niet in de gaten dat degene die zij zien, inderdaad degene is die zij zien. En niet per se degene zoals diegene is. Een beleving is heel anders dan een feit. Daar zit een heel groot verschil tussen. Mensen realiseren zich dat heel vaak niet.

Sommige mensen zeggen dat ze mij heel goed kennen. Beter dan ik zou denken, zo hoor ik weleens. En daar achteraan volgt dan een relaas over mij dat zo zeer niet van toepassing is op mijn persoon en mijn leven dat ik de woorden de laatste tijd heel makkelijk naast me neer kan leggen. Conclusies over hoe ik in elkaar zou zitten en hoe ik dingen zou beleven die totaal niet stroken met mijn wezen en mijn bestaan. Vroeger ging ik daar opgewonden tegenin om telkens opnieuw aan te geven wat er voor mijn gevoel niet klopte. Dat werkte soms heel averechts zodat ik er alleen maar een heel naar gevoel aan overhield.

Ik heb opgegeven om te pogen de visie van een ander te veranderen.

Dat kan namelijk niet. Die visie is niet van mij, die is van die ander. Ik hoef die dus niet aan te nemen als ik vind dat hij niet klopt. Ik mag hem heerlijk bij die ander laten. Net zoals mijn visie van mij is en niet van een ander en het dus andersom ook geldt.

En als die ander mij niet neemt zoals ik ben, weigert mij te zien en weigert naar mij te luisteren; dan mag ik afstand nemen. Want ik heb het wel een beetje boel gehad met mensen die ten onrechte allerlei eigenschappen op mij projecteren of die mij dingen adviseren die ik volgens hen zou moeten doen, maar die totaal niet stroken met de werkelijkheid. Ook al denken zij nog zo van wel.
En andersom hebben sommige mensen ook geen behoefte meer aan mij. In sommige gevallen zijn we uit elkaar gegroeid omdat we zulke andere dingen meemaakten in het leven.

Dat kan. Dat gaat soms zo. Niet iedereen in je leven moet je krampachtig in je wereld willen blijven houden. Ten eerste past het überhaupt niet. Ten tweede maak je elkaar daar niet gelukkiger mee.

Allemaal schepen op de zee van het leven.

De meeste mensen zijn eigenlijk als het ware schepen, op de zee van het leven. Die je ziet en waarneemt. De een ziet het schip van achteren, de ander van opzij, waardoor hetzelfde schip voor iedereen verschillend overkomt. Een zee waarop sommige misschien als piraten proberen jouw missie te ondermijnen en jouw schip te enteren. En waar je anderen even groet en een korter of langer stuk mee opvaart, maar die uiteindelijk hun eigen weg naar een heel andere bestemming volgen.

En zo sluit ik deze mijmering weer af.

De Gans

Schepen op de zee van het leven
Schepen op de zee van het leven

Volg je Mooi Leven, by De Gans ook al op Facebook?
De Gans gakt ook op Instagram en incidenteel verschijnt een quote op Pinterest. De Gans vliegt heel soms over Twitter.

 

 

34 thoughts on “Peinzen over het leven

  1. Zwarte inkt als lichtbaken
    wie kent de duistere roerselen van een gekwelde geest?
    vaak dienen woorden en zinnen
    om diepe angsten te overwinnen
    verborgenheid in een pen tot iemand het schrijfsel leest
    En soms verschijnen er dan prachtige schrijfsels zoals die van jou, Marije.
    Lenjef

  2. Ik vond het leven begin dit jaar eigenlijk ook helemaal niet leuk. Nu ik weer tijd neem voor mijn eigen proces en weer contact kan maken met m’n ziel, wordt het weer licht en begin ik weer te genieten. Mooie blogs schrijf je.

  3. Hoe ouder je wordt hoe minder belangrijk het is hoe anderen naar je kijken of wat zo over je denken.
    Allemaal levenslessen die we zelf moeten ervaren…
    Fijn weekend

  4. Dank je wel voor deze hele mooie tekst. Eentje waar ik weer heel veel aan gehad heb. Veel uit geleerd heb. Ik mag mezelf zijn, ik mag mijn visie hebben. Ik moet en ik hoef niet te veranderen omdat iemand anders dat wil. Omdat iemand anders niet met mij kan leven zoals ik ben, zoals ik echt ben. Fijne dag nog Marije, zo blij dat ik je mocht leren kennen.

  5. Er zijn altijd wel mensen die proberen om jou schip proberen te laten zinken Marije, deze moet je dan ook uit je leven verwijderen. Blijf vooral jezelf, wat een ander van jou vindt, moet je maling aan hebben.

  6. Ik kan me er helemaal in vinden..
    Iets wat ik al jaren denk…als je naar me kijkt en over me oordeeld…kijk dan eens iets verder…dan krijg je heel misschien een idee wie ik werkelijk ben..
    Mijn ervaring is dat mensen dat vaak niet doen en daarom soms een stuk van je leven meelopen en dan ineens….ben je als twee schepen die langs elkaar heen varen.
    Dan denk ik, fijne tijd gehad, tijd om los te laten ….
    Is het niet heerlijk als je terug kan kijken en ziet wat je bereikt hebt in je eigen groei ?

      1. Wat is zo mooi vind is dat je tijdens je leven door allerlei fases heen gaat..en ongeveer elke 10 jaar ineens merkt dat het anders word… ergens tussen de twintig en de dertig besef je wat er allemaal gebeurd is…vroeger.. tussen de dertig en de veertig ben je aan het verwerken en het een plek geven…en zo tussen de veertig en de vijftig valt het ineens op zn plek…de dingen die je tussentijds overkomen gaan mee het proces in..en dan is het toch …mooi leven !!
        En dan ineens kan je terug kijken en zien wat je eigen groei geweest is…waar kwam je vandaan , waar ben je nu …mooie leerschool het leven , soms bikkelhard en ga je er niet aan onderdoor dan kom je er sterk uit !!

  7. nou dat stuk over de visie vond ik best interessant, net wat ik nu ook aan het leren ben: mijn visie is die van mij en die van anderen die van hen. en hoe graag ik die ook wil veranderen, dat mag ik niet, dat kan ik niet … bedankt voor dit interessante stuk!

    1. Ik vond dat een moeilijke les. Zeker in jouw en mijn geval, waar soms je hele gevoelswereld als ‘onbestaand’ ….of onbelangrijk…. werd afgewimpeld. En daarna, als anderen de ander geloven en zich tegen jou keren. Maar juist dan mag je voor jezelf kiezen.

  8. Waar ik vooral blijf haken is: Mensen zien je niet zoals je echt bent. Mensen zien je zoals ze jou willen zien. Als je dat ontdekt ga je eerst door een radeloze periode. Hoe maak je de ander duidelijk wie je werkelijk bent? Dan loop je steeds tegen de muur van ‘dis-communicatie’ aan. Vanaf het moment dat je deze pogingen staakt en jezelf aanvaard zoals je werkelijk bent (incluis de verandering die je ondergaat) kan je weer vooruit… Voor mij was het als een last die van mijn schouders viel: ik hoef aan niets en niemand meer te beantwoorden en kan gewoon lekker mezelf zijn (mèt ups en downs!) Hoe mensen willen kijken naar mij en naar de wereld is niet meer mijn verantwoordelijkheid!

  9. Jij weet het… Ik weet het…. dat weten we ook van elkaar. Toch wil ik nogmaals bevestigen dat ik heel blij ben dat jij er bent!
    Het waarom… weet je ook!
    Dikke knuffel

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *