Over levenslessen

De afgelopen week schreef ik diverse artikelen over slachtoffer zijn, over narcisme en de dramadriehoek.

Er is nog zoveel te schrijven erover, dat ik er toch weer een paar woorden aan wijden wil. Eigenlijk gaat het allemaal maar over één ding: levenslessen.

De discussie over ‘slachtoffer zijn’ vond ik prachtig. Heel veel visies en meningen kwamen op mijn blog. Sommige emotioneel, sommige zakelijk en sommige heel mild. Ik ben er wel van geschrokken hoeveel wij allen in onze levens voor de kiezen krijgen. En ik bewonder de dappere houding van iedereen. Elk op zijn eigen manier, maar alles is overwonnen. Sommigen zitten ergens nog middenin, maar pakken alles wat ze kunnen om te overwinnen. Iedereen is krachtig op zijn eigen manier.

Dat ik het woord slachtoffer niet zie als een negatief stempel, maar juist als een bron van kracht, is niet tot iedereen doorgedrongen. Ik zie het woord zelf niet als negatief, of welke je moet vermijden. Gevoelens en gebeurtenissen zijn zoals ze zijn en ik houd ervan om het beestje bij de naam te noemen. Daarbij allerlei omwegen leggen om woorden te vermijden omdat die mogelijk een verkeerde uitleg geven, vind ik niet handig. Voor alle duidelijkheid: ik zie de slachtofferrol wél als negatief gedrag. Als je ergens slachtoffer van bent, wil dat juist niet zeggen dat je het moet blijven. Slachtoffer zijn van iets of de slachtofferrol spelen, vind ik heel verschillende dingen. De gebeurtenis die je slachtoffer maakt, is een momentopname en daarna ga je verder. Móet je verder. Maar niet in die rol.

Dramadriehoek volgens De Gans
Dramadriehoek van De Gans

Als je iets hebt meegemaakt, moet je wel dóór.

Je leeft immers nog, je hebt nog je eigen leven te leven. In het verleden blijven hangen lost niets op. Daar kom je echt niet mee verder.

Ik heb een en ander meegemaakt in mijn leven. Ik heb op die momenten niet gedacht ‘waarom ik?’, ‘dat mij dit nu moet overkomen….!’ of dergelijke slachtofferzinnen. Ik houd er niet van en ik dacht slechts: ‘hoe kan ik nu door, ik moet verder, húp en tanden op elkaar’, de overlevingsmodus. Ik zat zo sterk in die overlevingsmodus dat ik uiteindelijk niet meer kon slapen en ik mijn kaken bijna niet meer van elkaar kreeg. Sommige gebeurtenissen volgden elkaar zo snel op dat ik mijn geest en lichaam niet meer kon laten herstellen. Mijn hormonen waren uiteindelijk op voortdurende oorlog ingesteld, alsof ik dag en nacht waakzaam moest blijven.

De gebeurtenissen waren niet leuk, ze waren ellendig. Maar terugkijkend zie ik vooral de verrijking. Er is mij niets afgenomen. Alles wat mij is ontvallen had een doel. Ik kreeg er iets voor terug. Zoals mijn zelfstandigheid na een echtscheiding, waarin ik tot de conclusie kwam dat ik het in mijn eentje juist heel goed red. Ik kan een autoband verwisselen, samen met nog wat handige auto-fix-handelingen. Ook kan ik gaten boren en kasten bouwen, ik kan deuren uit hun sponningen halen en terughangen en ik bleek belachelijk zuinig met geld. Ik heb geleerd om voor mezelf op te komen. Nee te zeggen, ongeacht de reactie van een ander.

Je kunt niet altijd kiezen wat je overkomt, je kunt wel kiezen hoe je daarmee omgaat.

Blijven hangen in dat wat je is overkomen lost niets op. Hoe moeilijk het ook is. In sommige gevallen heb je een trauma. Dat heb ik ook, maar ik werk daar aan. Ik probeer het zo aan te pakken, dat het me wat oplevert, in plaats van dat ik erdoor moet inleveren. Inleveren doe ik niet meer, maar veranderen van richting wel.

Ik ken en kende mensen die hun kind moesten verliezen. Dat lijkt mij ondragelijk en het lijkt mij onmogelijk om daarna verder te leven. Maar zij wisten van elke dag opnieuw weer iets te maken, hoe klein het ook was. Ondanks het verlies, wat de rest van hun leven elke dag aanwezig bleef en dat zo nu en dan tot een piek van verdriet leidde. Even rouwen en weer doorgaan… Ik heb daar onnoemelijk veel respect voor. Ik weet ook niet of ik dat zou kunnen. Ondanks mijn mooie woorden hier.

Ik wandelde ooit langs het richeltje van de dood. Dat heeft mijn visie veranderd. Ik realiseerde mij dat het belangrijker is hoe je in het leven staat, dan hoeveel succes je boekt in je werk of hoeveel geld je verdient.

Het is makkelijk om genoeg te hebben, in deze maatschappij is het nu eenmaal nodig dat je een bepaald bedrag nodig hebt voor je dak en je eten (en zelfs bijna als je een wind moet laten…), maar het kost geen geld om de zon te zien. Het kost geen geld om jezelf op te laden in de stralen van de volle maan. Het kost geen geld om de geur van bloemen op te snuiven, of de mooie kleuren te zien. Geld is niet belangrijk.

Je geestelijke rijkdom telt.

Wat leer je van je ervaringen in het leven? Hoe leer je om ze de rest van je leven niet te laten beheersen.

Sommige dingen vind ik nu ook nog moeilijk om mee om te gaan. Toen mijn zoon net was geboren en ik te snel weer werken moest, met een lijf wat echt niet wilde, kon ik als ik thuis was niet voor mijn kindje zorgen. Intussen gebeurden er op privévlak ook de nodige akelige dingen. Ik hield het haast niet vol en moest meteen naar bed als ik thuiskwam na mijn werk. Mijn zoon zag ik in de eerste jaren van zijn leven bijna alleen als ik hem welterusten wenste of wanneer hij al sliep. Ik heb zo vol moeten houden, zo door moeten zetten, met name door druk van buitenaf, dat ik me bijna niets meer herinner van zijn eerste vier jaren op aarde. Foto’s uit die periode kan ik nauwelijks bekijken, dat doet te veel pijn. En hij was zo lief, zo mooi!

Dat vind ik als moeder nog steeds intens verdrietig en ik heb het daar erg moeilijk mee. En ik moet daar mee om leren gaan.

Zoals ik nu terugkijk op de eerdere, nare, ervaringen in mijn leven, zal ik straks ook terugkijken op deze periode. Ik zal zien wat ik heb geleerd, ik zal zien welke les mij is gegeven. Ik zal zien wat ik als boodschap door kan geven. Want mijn gevoel is dat ik dat moet doen. Die geestelijke rijkdom laten groeien, die knop die nu in mijn wezen zit, laten uitkomen en laten bloeien.

Levenslessen, ik worstel en kom boven
Ik worstel en kom boven (foto: greekfood-tamystika, Pixabay)

Alles heeft zijn doel. Heb vertrouwen.

Alles wat je meemaakt, is ooit voorbij. Leuke dingen, maar gelukkig ook de minder leuke dingen. Niets is voor niets. Alles heeft zijn doel.

Achteraf kun je kijken wat je ervan hebt geleerd. En dat vreselijke, dat moeilijke, de gebeurtenis waar je nu middenin zit, is ooit voorbij. Dan ga je verder en kun je deze periode gebruiken om te groeien. Om wijzer te worden. Om verder te leven.

Het geeft veel rust om dit te ervaren. Dan leer je dat elke gebeurtenis een reden heeft. Je leert dat alles in je leven past. Niets past beter dan jouw leven.

Wees wel bewust tijdens die lessen. Je beleeft iets niet voor niets. Je moet keuzes maken daarin. In hoe je ermee omgaat, en in wat je accepteert.

Je hebt geen invloed op wat andere mensen denken. Evenmin heb je invloed op wie je ontvalt. Je hebt geen invloed op  heel veel dingen. Maar je eigen invloed in je leven, bepaal je zelf.

Heb vertrouwen in je eigen kunnen en in je eigen leven.

De Gans

Levenslessen geleerd
Sta open voor je levenslessen.

Voorgaande artikelen in deze serie:

Ben jij slachtoffer van een narcist?

Ik zoek een ander woord voor slachtoffer.

Over problemen oplossen en de dramadriehoek.


Volg je Mooi Leven, by De Gans ook al op Facebook?
De Gans gakt ook op Instagram en incidenteel verschijnt een quote op Pinterest. De Gans vliegt heel soms over Twitter.

24 thoughts on “Over levenslessen

  1. Hoofdpersonage tot het slot
    we worden allemaal ongevraagd geboren
    een verhaal met zinnen
    die vaak met ik beginnen
    een echo die anderen tot het einde horen
    Er is helemaal geen waarom of hoe, geen enkele oorzaak of doel.
    Er is enkel Zo-Zijn!
    Maar ik kan er lichtjaren naast zitten…
    Knap schrijfsel, Marije!
    Lenjef

  2. Dit heb je weer zo mooi geschreven. Lezen en herlezen. Over alles ga ik nadenken. En heb me al vaak afgevraagd wat de reden toch is of zou zijn, dat de ex zo lelijk doet. Het maakt me ook machteloos, want ik kan niks doen om dit te doen stoppen.
    Maar nu denk ik, dat het stoppen van het huwelijk misschien wel als reden heeft, dat ik eindelijk een keer voor mezelf leer opkomen. Dat ik meer van mezelf ga houden, want ik tot hier toe nog nooit gedaan heb.
    Dankjewel lieve Marije!
    Ik bewonder je enorm!

    1. Hij doet lelijk omdat hij niet anders kan. De reden ligt niet bij jou! En voor jezelf opkomen dat mág! Jij mag echt ferm worden en je grenzen aan gaan geven. Naar iedereen waar je mee te maken hebt.
      Je hoeft me niet te bewonderen hoor. Ik heb dezelfde leerschool gehad als jij en ik stoot nog vaak mijn neus 😉 Daar rolt dan weer een logje uit… xxx

  3. prima omschreven ! soms rol je van het een in het ander ..
    Weet je, als ik achterom kijk zie ik veel..mooie en minder mooie dingen.
    Maar ik weet dat juist de dingen die minder mooi waren ..en zeker minder fijn waren om mee te maken , me wel de vrouw gemaakt hebben die ik nu ben..ook al verzucht ik wel eens…het mag wel even een onsje minder

    1. Ach, dat onsje minder is minder belangrijk dan een onsje meer aan ervaring in het leven… Hoewel ik soms ook zo denk als ik mezelf weerspiegeld zie…brrr.
      Je leven laat je groeien in de richting die het moet zijn. Als je de lessen maar accepteert. Ik vind het wel jammer dat het soms zulke zware lessen zijn.

  4. Ik vertik het om slachtoffer te zijn; ik ben een vechter. Zonder mijn doorzettingsvermogen was ik er niet meer geweest. Toch denk ik vaak: waarom krijg ik dit er nou óók nog eens bij? Wat moet ik er van leren?
    Sinds 5 jaar werk ik aan mezelf. Wekelijks naar therapie. Het is allesbehalve gemakkelijk maar leer mezelf en mijn geschiedenis steeds beter kennen.
    Wat een prachtig blog!
    Lieve groet.

    1. Soms wordt het wel heel veel he. En toch ben je er nog. Moeilijk, maar je bent er nog. En je gaat jezelf ook steeds beter kennen. Heb net genoten van je log over het voorjaar. Zo herkenbaar weer! Liefs!

  5. Zoals mijn psychiater het vorige week tegen mij zei: “je moet jezelf toestaan om onmachtig te zijn” en als ik dat toesta, zie ik mezelf soms als slachtoffer, soms weer niet. Ik blijf elke dag knokken om vooruit te komen. En dan ben ik even geen slachtoffer, maar een winnaar!
    bedankt!

    1. Uiteindelijk heb je overwonnen. Maar inderdaad, je mag best erkennen dat je iets ergs is overkomen. Zelfcompassie wordt ons te veel afgeleerd. Uiteindelijk moet het daar wel beginnen. Mild naar jezelf kijken en zo nu en dan je onmacht erkennen is niet hetzelfde als jezelf wentelen in de slachtofferrol. Ik vind dat je heel goed bezig bent! ❤

  6. Mag ik je mooie blogje als volgt samenvatten Marije: je bent niet ongelukkig door wat je meemaakt, maar door de manier hoe je er mee omgaat. Wayne Dyer zegt het als volgt heel treffend: omstandigheden maken ’n mens niet, ze onthullen hem…

  7. Allemaal worden we geconfronteerd in het leven met het woord slachtoffer. Juist hoe ga je ermee om of beter hoe leer je met de situatie om te gaan. Als men daarvan bewust bent dan blijf je niet hangen en kan je door met het leven. Maar het is een proces en dat moet je doorstaan als je slachtoffer bent geweest.
    We mogen niet vergeten dat er ook een schaal aan verbonden is. Je kan slachtoffer zijn op nummer1 maar ook op een schaal van10.

    Aum Shanthi

  8. Wederom prachtig artikel. Ik denk dat je na een trauma of ander negatieve gebeurtenis in je leven best even een tijdje ‘uit je huisje’ mag zijn. Heel menselijk om een proces van ontkenning, verdriet, woede, acceptie te doorlopen. De een heeft daar meer tijd voor nodig, dan een ander. Soms heb je daar hulp van buitenaf bij nodig. Durven je kwetsbaar op te stellen, op een ander tijdelijk te leunen, is niet makkelijk.
    Uiteindelijk moet je het ook zelf gaan doen en ik zeg ook altijd: ‘alles gebeurd met een reden, hoe onwaarschijnlijk dat soms ook lijkt’. Je verleden niet vergeten, maar de wijze lessen meenemen in het nu, met een oogje op de toekomst (naar het doel waar je heen wilt).
    Dus nogmaals, prachtig artikel, Marije.
    XxX

    1. Ja zo zie ik het ook. Mooi zeg je dat ‘uit je huisje’. Het is ook elk op zijn eigen manier. Wat voor de één werkt, kan voor een ander heel anders zijn. Dank je wel xxx

  9. Een heel wijze les! Terugkijken kan heel pijnlijk zijn, maar we mogen er niet blijven in hangen. Bovendien is niet alles maakbaar en moeten we vaak dingen aanvaarden zoals ze zijn. Nog een fijne dag. Lieve groet ❤

    1. Deze vond ik ook in de spambox. Een raadsel. Hopelijk helpt het ontspammen (staat erboven: ontspamd door Marije… haha!). We aanvaarden en laten toe, maar geven ons niet over. Daar zie ik een verschil.
      Heel veel liefs! xxx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *