Oordeelloos

Op een klein, verloren momentje zat ik op mijn mobiel een beetje te scrollen en zag ik ineens een paar keer dezelfde quote langskomen:

“When you judge another person,
you do not define them…
You define yourself.”

Waarom hij mij nu pas opvalt, -gezien de hoeveelheid aan variaties hierop die er in een simpele klik te vinden zijn heb ik waarschijnlijk tot vandaag onder een steen geleefd of zo-, is mij een raadsel, maar ik vind hem heel erg treffend.

Misschien was ik tot nu toe toch nog te druk met mij druk maken over de mening van anderen. Een mening die, naar mijn repetitieve ervaring (zeer zeldzame gevallen daargelaten), helemaal niets met de situatie waarover men een oordeel denkt te moeten vellen, te maken heeft.

Sommige mensen oordelen best fel; het één kan absoluut niet, het ander wel. Zwart-wit slingeren zij hun mening de wereld in en vaak wordt degene waarover het oordeel geveld wordt aangevallen als hij niet naar het oordeel luistert, maar gewoon zijn eigen koers blijft varen. Als de oordeelgever dan zonder verder door te vragen of daadwerkelijk te luisteren aan zijn mening vast blijft houden kan ik me voorstellen dat dit de relatie tussen mensen ook niet altijd ten goede komt.
Naar wat ik zelf heb meegemaakt, oordelen de meeste mensen eerst, maar vragen eigenlijk zelden verder door waarover. Ook op de blog lezen mensen soms niet helemaal wat er in de stukjes staat, worden bepaalde invalshoeken verkeerd geïnterpreteerd, maar wordt er in een reactieveld wel een oordeel uitgespit. Gelukkig gebeurt het in de blogwereld maar heel zelden, maar op een oppervlakkiger medium als FB zie ik het veel vaker. Heel kort heb ik een Twitter account gehad, maar dat had ik al heel erg snel gezien.

Zoveel kleuren, zoveel smaken

Na een klein jaar frequent mijn verhalen gepubliceerd te hebben is mij in elk geval heel duidelijk geworden dat een mening van de meeste anderen mij helemaal niets meer zegt. Een goed onderbouwd advies van hele ervaren bloggers daar kan ik wat mee, of wat iemand vertelt over zijn gevoelens bij het lezen van een bepaalde log. Zeker als ik de achtergronden van iemand ken kan ik met commentaren heel veel kanten op. Maar gelukkig raken oppervlakkig uitgeroepen kritieken of lelijke woorden me nauwelijks meer.

Als je dan kijkt naar het stukje van de quote ‘you define yourself’, dan wordt het interessant. Ik vind namelijk bijvoorbeeld een strakke inrichting ronduit naar. Ik ben iemand van rommelig, tweedehands brocante en chaotische stapeltjes. Ik raak aan de lopende band dingen kwijt, vergeet best veel en ben stiekem bijna trots als ik ’s morgens ZoonVanZes schoon, fris, gevoederd en gekamd voorzien van lunch en vers fruit op school afgeleverd krijg. De afgelopen weken kwam hij weleens thuis met zijn kleren binnenstebuiten of een trui met een atypische col, hoog van achter, laag van voren met een touwtje, pontificaal en opvallend achterstevoren… Geen mens die dat niet opvalt, maar om half acht ’s morgens doen mijn ogen het op dit moment blijkbaar nog niet geheel naar wens. Nu waren de afgelopen weken zo warrig en druk dat zelfs de meest georganiseerde persoon daar lichtelijk zenuwachtig van zou kunnen worden, maar iemand als ik en mijn Lief raken dan dus heel veel zaken grondig kwijt. Gelukkig beschikken wij ook over een grote dosis humor, lachen wij de puinhoop wel weer uit ons hoofd en relativeren snel de zaken weer. Trouwens, als alles opgeruimd en netjes is kan ik niet werken en verhaaltjes schrijven. Mijn man, een nogal hard-core academische Bèta-figuur die voor zijn beroep ‘sommen ontwikkelt’, kan ook niet werken in orde en netheid. Onze mening over ‘strak’ zegt dus heel duidelijk iets over ons, maar niets over de feitelijke mooi- of lelijkheid van het strakke…

Het glas staat links van de fles. Maar wie ziet wat?

Iemand van wie ik heel veel heb geleerd vertelde mij ooit van ‘De fles en het glas’. Lang geleden raakte een mening van iemand anders mij ongelofelijk hard. Ik was nog jonger en zo naïef dat ik het iedereen om mij heen naar de zin wilde maken. In een werkomgeving met meer dan honderd collega’s lukt dat dus niet en zo wordt er onmogelijk vaak op je tenen getrapt.
Zet een fles en glas op een tafel en ga elk aan een kant staan: één voor de fles en één voor het glas. Vraag wat men ziet: de gene bij de fles zal nu helemaal geen glas zien, maar enkel de fles, terwijl de andere een fles en het glas in één lijn zal zien. Er zou een discussie kunnen volgen over het al dan niet bestaan van dat glas. Als men dan een kwartslag draait, gesteld dat men bereid is te investeren in een draai, dan zal de één het glas aan de linkerkant zien staan, terwijl de ander juist precies het omgekeerde ziet: het glas aan de rechterkant. Het simpele voorbeeld geeft alleen aan dat er zoveel meningen en zienswijzen zijn als je je maar kunt voorstellen en dat wat de ene ziet, een totaal ander beeld kan geven dan wat de werkelijkheid zou kunnen zijn. Want van boven zie je alleen twee cirkels en is er niet eens sprake van een fles en een glas…

Je mening geven zegt iets over aan welke kant je staat. Hoe je in het leven staat. Vertelt jou hoe jij anderen ziet. Maar het vertelt anderen dus ook iets over jou… Daarom is het ook al handig om altijd even na te denken voordat je een mening geeft. Want hij is heel bijzonder, die mening. Hij is namelijk van jou. En van niemand anders ♥

Maar dit is mijn mening. En mijn losse, niet bindende advies bij dit logje. Maar je mag er je voordeel mee doen. Maar ook dat….mag je zelf bepalen.

Hans de Gans


Mooi Leven, by Hans de Gans heeft ook een pagina op Facebook, ik zou het heel leuk vinden als je me ook daar wilt volgen.
De Gans gakt ook op Instagram en Pinterest.

Pictures in this log are found on Pixabay.

13 thoughts on “Oordeelloos

  1. Het hangt ervan af wie het is, is het die persoon bij de bushalte dan vraag ik vaak niet door, tenzij het een interressant gesprek is, dat kan heel leuk zijn. Meningen heb ik zeker wel, wie niet, maar ik drop ze niet tenzij erom gevraagd wordt en dan nog hangt het van de vraag af waar men een mening over wil horen. Dat werkt beter, een ieder in zijn of haar waarde laten, dat zat al in mijn opvoeding, zoals ‘wij’ als familie ongelovige thomassen zijn opgevoed en opgegroeid, toch hield mijn opa elke zondag rekening met hen die wel gelovig zijn, en mocht er thuis dus niets, hoor ik van mijn moeder al, maar ook ik als kind al, de zondagen waren daarom altijd saai.

    En op FB, dat is mijn familie account, zij lezen geen blogs en daar hebben we vooral fun met elkaar, discussies zie ik amper tot niet, en komen tot mij omdat een ander er weer aandacht aan geeft, waar ik denk, negeren die hap, als iedereen dat zou doen over wat dan ook, dan zou het vanzelf stoppen. Wat je aandacht geeft groeit, wat je negeert, zal stoppen 😉

    X

  2. Prachtig stuk en inderdaad zo waar ook.

    Ik probeer zelf zo open en blanco mogelijk naar iets te kijken en het oordeel dat ik dan eventueel al vel is eigenlijk heel simpel …..in de trant van … ‘oh oke, niet mijn ding maar als het jou happy maakt dan vind ik t goed’ Wat een ander ook doet of laat, wat ook maar mijn mening is (en die ventileer ik op bepaalde tijden ook heus wel, Gronings, puur en kort door de bocht ongezouten) … het is niet aan mij om iets van een ander goed of af te keuren want wie ben ik om dat te bepalen… Heeft alles te maken met persoonlijke waarden en die verschillen van persoon tot persoon

    1. Mooie reactie, zo voel ik het ook. Groninger reacties zijn helder, eerlijk, maar naar mijn ervaring niet grof. Heerlijk verfrissend vind ik dat. Weet je tenminste waar je aan toe bent

  3. Mooi beeld, van de fles en het glas! Zonder oordeel is niemand, volgens mij. Maar je bewust zijn van het feit dat er altijd meerdere kanten aan ‘een verhaal’, een persoon, een situatie zitten… dat is al heel mooi. Er wordt veel te weinig ‘waarom’ gevraagd…

    1. Ja precies. Je kunt jezelf niet verbieden te denken…dat hoort bij de mens. Maar hoe je die gedachten inzet of gebruikt is een heel ander verhaal…

  4. Ik probeer te zeggen wat ik observeer… Maar sta niet zozeer met een oordeel klaar. Ik zie een stevig glas en een stevige fles die mij wel bevallen. Mooie vormen.
    Een mening wordt te gauw gegeven, zelfs als ze niet wordt gevraagd… Ik heb vaak (nog) geen mening.

  5. Bij geschreven meningen heb je het euvel dat je er geen levend beeld bij hebt.Net als dat je een boek leest en je zelf een beeld vormt van bv personen.En inderdaad sommige mensen lezen vaak vluchtig en vellen dan een oordeel.Dat was ook één van de redenen dat ik geen FB meer heb. Ik denk dat iedereen wel eens bevooroordeeld is over wat dan ook.Maar je kunt ook besluiten het niet te doen en er eerst over na te denken.

    1. Ik zei vanmorgen tegen Anna dat je altijd je gedachten hebt ergens over. Dat is ook logisch. Het wordt wat anders als je ze mis- of gebruikt tegen een ander, zonder dat je precies weet waar het over gaat. Ik zeg ook vaak dat ik ‘op basis van wat mij bekend is’ een mening vorm. Dan kun je altijd je mening nog bijstellen. Of verharden 😉 Wat dan ook.

  6. Hoe doe je dat, oordeelloos leven? Ik betrap mezelf er regelmatig op dat ik dat doe zonder het te willen, terwijl je ook niet wil dat anderen zomaar oordelen over jou. Moeilijk hoor, zeker naar mensen toe die me al zo vaak gekwetst hebben.

    1. Je mag best een gevoel hebben over de wereld en gebeurtenissen om je heen. Het zo niet menselijk zijn om dat uit te willen sluiten… Zolang je maar openstaat voor het verhaal en eerlijk zijn naar anderen toe. Dan leg je ook minder snel je oordeel aan anderen op, zoals ik nu vaak zie gebeuren.

  7. Een waarheid als een koe. Zoveel mensen zoveel meningen en ieder heeft zijn eigen waarheid. Daarom lees ik nooit de commentaren bij Facebook berichten. Wel op mijn blog natuurlijk maar dat zijn mensen die het goed menen en dat is meer dan ok. Respect voor ieders mening is wat mij betreft het sleutelwoord

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *