Terrorisme: ik blijf in liefde geloven

Opnieuw schudde de westerse wereld onder een aanslag.

En opnieuw bevestigden wij mensen massaal het succes van de actie. De terroristen kunnen tevreden zijn. Angst, haat en weerstand is weer aangewakkerd, precies zoals de bedoeling was. Precies zoals terrorisme werkt.

Discussies nemen toe.

Meningen worden zwart witter. Ook die van mij. Want ik weiger mee te gaan in het echte antwoord op terreur. In antwoord op terrorisme is angst het juiste antwoord als je het in stand wilt houden. Even succesvol is antwoorden met haat en weerstand. Als je het nog effectiever wilt maken voor de terrorist dan is dat het massaal uiten van rouw en verdriet. Dit alles is immers precies waar een terrorist op hoopt?

De actie is geslaagd; op naar de volgende.

Waar die zal zijn dat weten we niet. Dus we kunnen nog een mooi poosje rillend wachten en elkaar verder angst, haat en weerzin tegen terrorisme aanpraten.

Begrijp me niet verkeerd: ik rouw inwendig intens mee. Ik gruw van deze daad en gruw van alle jonge slachtoffers die gemaakt zijn. Maar ik ga niet het gewenste antwoord geven. Ik blijf in liefde geloven, ook al doen de meesten onder ons dat niet. Dat is naar mijn gevoel het betere wat je kunt doen, in plaats van klagen, rouwen en anderen dood wensen. Bovendien is dit soort aanslagen aan de orde van de dag op heel veel plekken op aarde, maar daar wordt nauwelijks aandacht aan besteed en nog minder om gerouwd in onze streken.

Ondanks dat ik beter weet, blijf ik in liefde geloven.

Want ik weet wel beter: elk mens  heeft een zwart randje, en wanneer men zich in het nauw gedreven voelt, gaat men reageren. Overlevingsdrang uit zich en verweer komt naar boven. Bij de één is dat harder dan bij de ander. Meeleven zit ook in de mens gebakken en hoe asociaal en ongevoelig is het om je stil te houden nu er tientallen jongeren zijn gedood? Hierdoor reageren wij helaas precies zoals de terreurbeweging hoopt.

Natuurlijk verafschuw ik het geweld en huil ik van binnen om wat er is gebeurd. Maar ik weiger het succes van zo’n actie te onderstrepen door zwarte vlakken en tranende ogen te delen met een Brits (of Frans, of Belgisch) monument op de achtergrond. Al is het alleen maar om geen voeding te geven aan een nog duivelser aanslag die hierop zal volgen.

Naïef misschien, maar ik blijf geloven dat we met zijn allen prettiger samen kunnen leven. Minder extreem en met minder gedoe. Ik blijf er ook van overtuigd dat we allemaal ons eigen zwarte randje hebben. Dat mogen we, we moeten onszelf in leven kunnen houden, in stand kunnen houden. Zonder onze eigen vechtlust tot lijfsbehoud zou er weinig van het mensdom zijn overgebleven.

Maar zonder extremisme. Aan beide kanten, links en rechts dan graag bij voorkeur.

Terrorisme: ondanks dat ik beter weet, blijf ik in liefde geloven
Ons drietal op de bank

Harmonieus samenleven met grote verschillen.

Hier neem ik mijn katten als voorbeeld. Wie mij al wat langer volgt weet dat wij thuis drie bejaarde katten hebben. Gemoedelijk leven zij al jaren samen. Een crème Britje, een driekleurig Britje en een zwart ‘vuilnisbakkenpoesje’. Verschillende kleuren en dus ook heel verschillende achtergronden: van letterlijk van de straat geplukt, tot een liefdevolle geboorte in een veilig fokkersnest. En die verschillen zie je, ook in huis.

Chikie is snel bang, afwachtend en rustig. Vera vindt alles prima en maakt zich werkelijk nergens sappel om. Qwerty is de baas van het stel: ooit een machtige kater die met zijn 8 kilo de internationale shows domineerde: voor niets en niemand bang. Nu een mopperig, aanhankelijk oud mannetje, die mijn schoot niet met één van de dames wil delen: een stevige maai en grauw is het resultaat als dit geprobeerd wordt. Om alles in balans en uitgevochten te houden wordt er zo nu en dan een klap uitgedeeld. Zonder nagels, gewoon ter bevestiging van de rangorde.

Op sommige vlakken verandert die rangorde ook nog weleens, zodat er eventjes wat meer moppers onderling vallen. Maar één ding zie ik niet: elkaar achternalopen, kliekjesvorming, wij tegen zij, zij tegen wij, opzettelijke terreur. Toen ik net naar boven ging om dit stukje te schrijven, lagen ze alle drie op een stoel onder de eettafel vredig te slapen. Allen in dezelfde houding. Overigens zien zij de verschillen in hun vachtkleur totaal niet; ik hoor ze er nooit over.

Rustig naast elkaar leven kan dus gewoon.

Ik vind dat wij mensen op dat vlak maar een voorbeeld aan mijn katten moeten nemen. Zo nu en dan een blaasje of een moppertje à la Trump en Poetin en voor de rest gaan we heerlijk, temidden van al onze verschillen, samen ontspannen.

Beter, toch?

De Gans

Terrorisme: ondanks dat ik beter weet, blijf ik in liefde geloven
Give peace a chance.

Volg je Mooi Leven, by De Gans ook al op Facebook?
De Gans gakt ook op Instagram en incidenteel verschijnt een quote op Pinterest. De Gans vliegt heel soms over Twitter.

27 thoughts on “Terrorisme: ik blijf in liefde geloven

  1. er is iets te weinig liefde in de leiders van de tegenwoordige tijd en de toekomsttijd,
    een mens met een hart neemt een kat en ontdekt zo hoe heerlijk spingeluid is…

    1. Liefde voor geld wel…. maar geld is niets waar als het om werkelijke liefde gaat.
      Nou heeft bij ons een veelbesproken politicus ook katten, waar hij dol op is. Maar in hem zie ik ook geen goede leider

  2. Ik weet niet of het iets oplost, terroristen negeren. Maar veel meer kunnen wij niet. Ons niet gek laten maken is het enige en hopen dat de mensen eindelijk tot inkeer komen.

  3. Heerlijke foto en vergelijking met de poezen… Poezen zijn ook zo aaibaar (meestal) en ik geloof dat de meeste mensen ook zo zijn… maar hoed je voor die ene…

  4. Nog 1 nachtje slapen en dan bevat onze bank ook weer een trio poezenbeesten ipv 1… ik kan nauwelijks wachten tot ik ze mag halen, mijn 2 nieuwe aanwinsten…

    Terrorisme, een woord dat we niet zouden mogen (moeten) kennen, herkennen noch erkennen maar helaas is dat niet het geval. Soms roep ik wel eens naar boven: “Heej U daar? De mens komt ook op zijn beloften terug, dat mag U óók hoor!!” Helaas wordt dat gebed tot op heden niet verhoord.

    xxx

    1. Jammer he. Soms heb ik ook weleens de neiging om dat te roepen.
      Geniet morgen van de poezen! Een geheel nieuw integratieproject dus Ik ben benieuwd hoe dat gaat. Stuur je foto?

      1. Op zijn zachtst gezegd ja.

        Niet vandaag maar morgen wordt het door omstandigheden in het gezin waar ze vertoeven. En ja hoor zodra ik ze heb stuur ik je een foto . Dat gaat dan vast wel goed, we hebben al zo vaak dieren bij elkaar gezet… altijd goed gedaan, k weet waarop ik moet letten om te kunnen inschatten of t gaat of niet.

  5. Dat heb je heel mooi verwoord lieve Marije.
    Ik zou het niet beter kunnen, maar het is wel precies hoe ik er ook over denk.

    xxx

    1. Dank je wel. Ik vind het best complex om op ‘papier’ te zetten. Denk ook dat dit mijn laatste blog is over terreur. Liefs xxxxx

  6. Ik weiger sinds kort om ze een podium te geven in wat voor vorm ook..dus ik blog er niet over en schrijf niets meer op mijn Facebook. Daar ben ik mee gestopt na de aanslag in Parijs, de broer van een vriend van ons woont dichtbij het theater.

    Ik weiger om te leven in angst. Maar ben wel voorzichtiger geworden
    Enkele weken voor de aanslag in Brussel waren wij onderweg met de tgv naar het Zuiden van Frankrijk. In Lille stond er een koffer bij een prullenbak en werden wij verzocht om snel, heel snel door te lopen. En zo stonden wij op afstand te kijken hoe de veiligheidsdienst daar de koffer onderzocht, vals alarm !

    Mijn ouders en grootouders hebben ieder wereldoorlogen meegemaakt..
    En eerlijk gezegd is terrorisme ook wereldwijd , en zullen wij daar rekening mee moeten houden.
    Vanaf 1945 leven wij in Nederland in vrede…iedereen die na de oorlog geboren is, behoort tot een gelukkig generatie , die alleen uit de geschiedenisboeken de oorlog kent.

    En nu….is er terrorisme…en zullen wij als naoorlogse generatie hier mee om moeten leren gaan..

    1. Ik ben het volledig met je eens. Ik vind het zelf nog heel moeilijk om er niet over te bloggen, maar al die hysterie met gekleurde profielfoto’s laat ik langs me heen gaan. Hoe gekker we ons laten maken, hoe meer we de rollen van de terreur bevestigen. Met je leven kun je niet voorzichtig genoeg zijn, maar dat is heel wat anders dan je te laten regeren door angst…. Ik verwacht ook dat dit de laatste blog is die over terreur gaat. Al vind ik het moeilijk om aan het ene wel aandacht te geven en dan zoiets vreselijks voorbij te laten gaan. Maar om dat podium weg te nemen is dat wel de enige oplossing. Dank je voor je uitgebreide reactie.

  7. Maar toch wel een lastig onderwerp waar iedere wel een eigen mening over zal hebben, ik ook maar ook mijn mening lost niets op en dus ga ik er géén logjes over schrijven. De katten als voorbeeld is wel leuk maar we hebben nou eenmaal niet met katten te maken maar met terroristen al krijg je je daar dan weer heel makkelijk een kater van.

    1. Een hele grote kater. Een heel lastig onderwerp. Het zal ook wel weer wat meningen oproepen denk ik. Ik weet ook niet hoe ik er over een tijdje over zal denken. Misschien weer heel anders.
      Van mijn katten krijg ik gelukkig geen kater. Al zit die er al tussen 😉 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *