Wint de aanhouder wel?

Pas geleden viel het mij weer op: vanuit een doodnormaal, ongedwongen gesprek beland je ineens in een discussie met iemand die jou probeert te overtuigen dat dat wat voor hem het beste werkt, ook absoluut het beste is voor jou. En dat wat hij ziet, de werkelijke waarheid is. Ongeacht alle door jou aangedragen argumenten dat iets anders voor jou reeds beter, prettiger of toch echt passender of totaal anders is gebleken dan de door hem aangedragen oplossing of visie.

Wat goed is voor mij, is ook goed voor jou?

Het lijkt wel alsof veel mensen denken dat alles wat voor hen het beste werkt, 1 op 1 gekopieerd kan worden naar een ander. Ruimte voor individuele beleving is dan soms totaal irrelevant en ineens staat er iemand tegenover je die jou domweg lijkt te willen dwingen tot iets waarvan jij zelf allang hebt ervaren dat het voor jou echt niet werkt. Bizar ook, dat, wanneer je aangeeft dat je om gezondheidsredenen, of wat voor achtergrond dan ook, een bepaalde keuze hebt gemaakt, de persoon in kwestie ook altijd aan dezelfde kwalen of afwijkingen lijdt. Maar dan meestal erger. En dat dan weer gebruikt om jou opnieuw te overtuigen van zijn gelijk en het wonderlijke effect van zijn ervaring. Die ervaring is behoorlijk multidisciplinair; het betreft bijvoorbeeld het gebruik van een bepaald anti-allergeen wasmiddel, wat voor jou toevallig juist wél allergenen bevat, een bepaald type agressief schoonmaakmiddel wat geweldig werkt tegen vetten, maar helaas ook tegen het milieu, of zelfs voor het gebruik van een slaapmiddeltje waarvan onlangs is gebleken dat ondeskundig thuisgebruik juist het risico op slapeloosheid vergroot. Het maakt niet uit, wat goed is voor hem, is ook goed voor jou. Dus neem het advies nou maar aan.

Of een volledig onbekende ziet van grote afstand een kind iets doen wat in zijn beperkte visie past bij een bepaalde geestelijke afwijking of iets anders vreselijks ernstigs waaraan tegenwoordig bijna alle kinderen lijken te moeten lijden. Praktisch geen enkel kind is gemiddeld, maar juist die gemiddelden zijn, in onze alle gedragingen contextloos in statistieken vattende maatschappij, helaas wel de maatstaf geworden. Het mag in dat licht bepaald vanzelfsprekend zijn dat bijna al onze kinderen worden geplaagd door talloze afwijkingen op sociaal, emotioneel, intellectueel of cognitief gebied. Dergelijke afwijkingen kennen we allemaal, ze worden ons via diverse tv-kanalen en tijdschriften wekelijks uitgebreid uit de doeken gedaan en pseudowetenschappelijk uitvoerig belicht, dus die sticker kun je zelfs als leek zo plakken. Zonder enige werkelijke kennis van zaken wordt de geconstateerde afwijking op het gezonde, compleet onschuldige, vrolijke en spontane kind geprojecteerd. Of een ander plakkaatje met een soortgelijke invalshoek, als je dat liever is. Je ontkomt er tegenwoordig bijna niet meer aan. Zelfs als je ertegenin gaat, hebben sommige mensen blijkbaar niet de opmerkingsgave dat ze bij jou aan het verkeerde adres zijn met het trekken van halfbakken conclusies, nagepraat uit gehoorde interviews of tv-programma’s en het blind projecteren van al die fictieve problemen op een gezond en gezellig, maar met name doodnormaal gezinsleven.

Tv- en tijdschriftdiagnostiek

Eigenlijk stellen wij tegenwoordig regelmatig als volledig onbekende, gespeend van enige info over iemands leven, huis-, tuin- en keukengebeuren een soms best wel heftige diagnose over een in werkelijkheid totaal niet bestaand probleem, of oordelen wij strak en streng over de in onze ogen afwijkende biochemie in het lichaam van een ander. Dit alles gebaseerd op een kort gesprek, een televisie-uitzending of tijdens een andere oppervlakkige ontmoeting.
Ik heb de laatste tijd vaak gezien dat heel veel mensen zich, op grond van alles wat ons via de laagdrempelige toegang tot talloze probleemoplossende tv-programma’s en (digitale) tijdschriften waar wij alles uitvoerig voor het oog van half Nederland uit de doeken kunnen doen en kunnen behandelen, voortdurend wordt gepresenteerd, als een soort deskundige bestempelen op een bepaald ervaringsgebied. Toch kan ik me voorstellen, dat als je even niet zo stevig in je schoenen staat, of wanneer je onzeker bent over wat er dan ook maar speelt of zich heeft voorgedaan in je leven, je je aardig vervelend kunt voelen onder dergelijke opmerkingen.

Maar laat het echt helder zijn, wij hebben allemaal ieder onze eigen kwalen, belevingen en visies. Wij hebben ook elk onze eigen oplossing. Die oplossingen met elkaar delen zouden we met zijn allen alleen maar moeten toejuichen. Maar het hoe en wat qua aanname, uiteindelijke invulling en toepassing ervan, laat dat alstublieft aan de mensen zelf over. En laat de zwaardere diagnostiek graag over aan iemand die daar zorgvuldig voor heeft geleerd. Dat scheelt een hoop gedoe, geplak, gepeuter, gemor en onzekerheid.
Oh ja, je kunt natuurlijk ook opgewekt ja, nee en amen zeggen, daarna je schouders ophalen en lekker je eigen gangetje gaan. Je voelt uiteindelijk zelf het beste aan wat je moet doen. Dus laat die ander maar kletsen.
Want de aanhouder mag misschien uiteindelijk het gevoel hebben dat hij heeft gewonnen, maar daarmee heeft hij het gelijk nog niet aan zijn kant.

Elkaar steunen, naar elkaar luisteren, elkaars ervaringen delen en misschien belevenissen aandragen als mogelijkheid voor verlichting voor een ander is prachtig. Dat juich ik toe. Maar belangrijk is je te realiseren: elk mens is anders. Elk mens is mooi. Elk mens heeft zijn eigen leven en visie. Daar hoeft niet altijd een mening, een pittige conclusie of persoonlijk ideaal gebleken uitkomst bij worden opgedrongen.

Leven en…laten leven.

Liefs van Hans de Gans ♥

 

6 thoughts on “Wint de aanhouder wel?

  1. Ha, ik heb het in mijn disclaimer staan “Wat goed is voor mij, hoeft niet goed te zijn voor jou!” 🙂
    Ik zeg altijd, jouw waarheid hoeft niet de mijne te zijn en vice versa en dat is ook ok.
    Mooi artikel weer, XxX

  2. men is al snel geneigd iets aan een ander op te willen dwingen wat voor hen heel goed was, zich niet realiserend dat het voor een ander een heel ander effect kan hebben.
    Door bewust te worden van jezelf, weet je uiteindelijk wat het juiste is .. voor jezelf! niet voor een ander 🙂
    xxx

  3. Helemaal waar. Soms kun je beter erkennen dat je het niet met elkaar eens bent en doorgaan. Want uiteindelijk mag iedereen zijn mening hebben. Ervaring leert, discussies niet altijd.

Gak mee en plaats hieronder je reactie,