Nagedachten

Gisteren postte ik een gevoelig stukje.

Vandaag mijn nagedachten erover, ook in relatie tot mijn blog. Het stukje gaat over een aantal gebeurtenissen in mijn leven die ik aan bijna niemand heb verteld, maar waarover ik gisteren dan eindelijk geschreven heb. Het ging over seksuele intimidatie, ongewenste intimiteiten en mishandeling. Iedereen deelt openbaar bijna unaniem de mening dat dat niet mag. Maar toch blijft het bijna onmogelijk om er echt over te praten. Hardop. Of op schrift. En veel mensen vinden het moeilijk om het openbaar te delen of te liken.

Daar kan ik inkomen. Ik like en deel heel veel ook niet. En toch merkte ik gisteren dat ik het moeilijk vond. Want…

Ik kan er niet over praten.

Daarvoor was het te erg. En te veel. Ik kan er wel een kort stukje over schrijven. Veilig achter mijn scherm. En ik ben alles aan het verwerken, veilig met een vertrouwd iemand, stukje bij beetje, met intensieve therapie. Maar het zal altijd een deel van me blijven. Altijd bij me bestaan. Ik kan het achter me laten, maar de viezigheid voel ik nog altijd elke dag. Ik sta veel onder de douche, poets mijn tanden vaak. Niet omdat het nodig is, maar omdat ik het ranzige gevoel van andere mannen dan de mijne van me af blijf wassen. En dat gaat al ruim 30 jaar terug. Maar dit alles hardop vertellen aan een ander? Een ander dan mijn man, een ander dan mijn therapeut?

Nee, dat kan ik niet zomaar.

Van huis uit kende ik slechts lieve mannen, die respectvol, bijna met eerbied om gingen met hun vrouwen en dochters. Mijn vader was een heer. Op en top. Hij krenkte mij met geen haar. Mijn broer is een heer, op en top. Mijn man is een heer, op en top. Ik heb geweldige neven en lieve ooms… En zo was het dan ook een intense schok om te merken dat er heel veel niet-heren op de wereld rondlopen en dat ik daarmee in aanraking kwam. Met hun lichamen, met hun vuisten, met hun smerige monden. Vroeger, maar ook later weer.

Je blijft altijd alleen.

Ondanks dat ik het stukje gisteren na uren nadenken heb gedeeld, heb ik een gevoel van spijt. Spijt dat ik het heb gedeeld en spijt dat ik zo open ben geweest. Het voelt zo enorm kwetsbaar voor mij. Ook omdat je hoe dan ook meningen van anderen te horen gaat krijgen en ik daar op dit vlak nog helemaal niet tegen kan. Want het was zo erg. Maar ik laat het stukje voorlopig toch nog staan. Het is van mij. En ik hoop dat het anderen die het nodig hebben tot steun zal zijn. Maar dat zal alleen lukken als we er met elkaar voor zorgen dat we het probleem erkennen. En onze monden opendoen, ook buiten de voordeur. Out in the open.

Het past niet bij mijn persoonlijkheid om dit zo onbevangen te delen en het past eigenlijk ook niet bij het mooie leven op mijn blog. Maar tegelijk past het ook weer wel: hier wil ik zaken niet onbesproken laten omdat veel mensen het moeilijk lijken te vinden om zich ervoor open te stellen.

En het is toch bizar dat ik mij eigenlijk schaam om dat wat mij juist door een ánder is aangedaan? En wat ik na al die jaren eindelijk eens eerlijk deel? Niet ík zou spijtgevoelens en schaamte moeten hebben, maar zíj! Die mannen die dit mij hebben aangedaan. Al die mannen die het al die andere vrouwen hebben aangedaan. 

Maar je kunt het alleen samen.

Daarom: het stukje staat er nog. Maar als het voor mij toch te confronterend wordt, dan haal ik het wel weg.

Tot die tijd hoop ik dat ik vrouwen hiermee steun. Al is het er maar eentje  Want daarvoor is wél mijn blog. Ik wil mensen steunen die het moeilijk hebben gehad in het leven. Mensen wie onrecht is aangedaan. Mensen die zichzelf deels zijn kwijtgeraakt door vervelende ervaringen in hun leven. Ik wil mensen met mijn blogjes een steuntje bieden om zichzelf opnieuw te vinden. Liefdevol en respectvol. Maar ook goudeerlijk. 

Ik dank jullie allemaal voor de lieve woorden en het vele begrip. Maar ook voor jullie eerlijkheid. En ik hoop dat het stukje terechtkomt bij wie het nodig heeft en wie het gebruiken kan.

Marije De Gans

Nagedachten
Zachte bloem. Omdat het leven altijd verder gaat.

Volg je Mooi Leven, by De Gans ook al op Facebook?
De Gans gakt ook op Instagram en incidenteel verschijnt een quote op Pinterest. De Gans vliegt heel soms over Twitter.

41 thoughts on “Nagedachten

    1. Ik moet zeggen dat het eerst opluchtte, maar dat ik het er deze week best lastig mee heb. Het is veel makkelijker om te bedekken en te doen alsof het niet echt gebeurd is…maar uiteindelijk kom je jezelf natuurlijk gruwelijk tegen dan. Liefs x

  1. Lieve Marije

    wat jou is overkomen zou niet mogen bestaan
    helaas gebeurt het overal, ja, dag en nacht
    worden mensen in hun diepste zijn verkracht
    het monster in velen weigert om dood te gaan

    Je bent een geweldig moedige vrouw!!
    Lenjef
    Vlieg met Lenjef mee naar… Slot van een relatieMy Profile

    1. Niet dapper. Sommige dingen moeten er op een bepaald moment gewoon uit. Vanmiddag besproken met therapeut. Nog veel werk aan den winkel…. Maar dat komt goed xxx

  2. Lieve help Marije, wat smijt je me nu toch allemaal de wereld in… Heb eerst je ander verhaal gelezen. Vervolgens dit. En was daarna een hele tijd stil en van slag. Het komt hard binnen, heel hard. En ik vermoed dat dit ook bij veel Facebooklezers is gebeurd en dat het té gevoelig is om (daar) te reageren (of Facebook censureert, dat kan ook nog). Allereerst: wat vreselijk dat dit jou (ook) is overkomen. Wat goed dat je het er nu zo, op deze manier, zo rauw als het was en nog is, uitgooit. Veilig, achter scherm, op ‘papier’. Maar o wat raakt het, en niet alleen bij mij (als ik alle reacties lees).
    Niet dat het mij ook, als klein meisje, als puber en als volwassen vrouw, meerdere keren is overkomen. Dat heb ik blijkbaar verwerkt, daar kan ik mee dealen. (En ik zit nu op m’n werk, en kan nu even niet verder, maar ik kom hier op terug). Dikke knuffel, laat het stromen en wees vooral NIET sterk nu het om het uiten van zoveel emoties gaat. XXX

    1. Dank je wel Anuscka. Ik heb het zelf zelfs nog gecensureerd voordat ik het eerste artikel postte… Dit is de genuanceerde en zeer beknopte werkelijkheid. Bizar eigenlijk te horen dat zo vreselijk veel vrouwen hier mee te maken hebben gehad. Ook jij.. Intens verdrietig… Liefs xxx

  3. Respect Marije, voor je durf. Het lijkt mij ook vreselijk moeilijk om over zoiets te praten. Maar hopelijk komt dat toch ooit. Als het zover is kun je het gebeuren misschien echt achter je laten. Iedereen reageert anders op dit soort uitingen. Ik vind het dapper en knap! Liefs XXX
    Vlieg met Trees mee naar… Aunty Acid – Fotografie – Week 42My Profile

  4. Ik zie dat voornamelijk vrouwen reageren op dit heftige onderwerp. Nu ben ik een man. Ik moet zeggen dat ik het moedig van je vind hoe je dit indringend en kwetsbaar voor het voetlicht hebt gebracht. Ik was er door geraakt en ik denk dat je stuk bijdraagt om sommigen de ogen te openen en weer anderen tot steun te zijn.

    1. Wat een hartverwarmende reactie Mies. Dank je wel. Ik hoop dat het voor anderen helpt, daar schrijf ik voor. Hele lieve groet,

  5. Ik voelde mij gisteren – na het lezen van jouw blogbericht – aangesproken, niet enkel omwille van de inhoud maar ook omwille van jouw ongenoegen t.a.v. lezers die niet of niet onmiddellijk hadden gereageerd op jouw FB-bericht.
    Je deed mij stilstaan bij de vraag … reageer ik of reageer ik niet. Ik nam de vrijheid om niet te reageren maar dat betekent niet dat jouw ‘delen’ aan mij is voorbijgegaan. Het vraagt moed om zo’n intieme details prijs te geven. Ik heb enige schroom om dàt ‘leuk’ te vinden, al ben ik mij bewust dat jij met ‘leuk vinden’ iets anders bedoelt.
    Weet dat jouw ‘delen’ voor mij lijkt op een steentje dat je in het water (of een poel?) gooit; het maakt kringen in het wateroppervlak en ook dàt is niet onbelangrijk.
    Vanmorgen was seksuele intimidatie, ongewenste intimiteiten en mishandeling een onderwerp van een gesprek met mijn echtgenoot die geen blogs volgt, dus ook niet die van jou en bijgevolg ook niet zal reageren.
    Onderschat het belang van het ‘delen’ van jouw blogbericht niet, ook al kreeg je minder reacties dan je had verwacht.
    Van harte, Viviane

    1. Dank je wel Viviane. Voel je alsjeblieft niet rechtstreeks aangesproken. Het was meer de opmerkelijke afstand die ik voelde bij het delen. Ik deel zelf ook niet alles en zelfs een groot deel van de dingen op Facebook gaat aan mij voorbij. Het is teveel om overal bij betrokken te raken en overal op te reageren. Maar het valt wel op dat als ik een berichtje deel met ‘let je op jezelf’, ‘kies voor jezelf’, en al die dingen meer, de reacties een heel stuk talrijker zijn dan bij onderwerpen zoals deze. Dat maakt wel dat ik de conclusie trok dat we ons als maatschappij ons nog steeds knap ongemakkelijk voelen bij dit soort dingen. Zowel ik en alle vrouwen die dit hebben meegemaakt, als mensen die het niet kennen en daardoor misschien niet begrijpen wat dit met je doet. Dat vergroot de eenzaamheid. Ik zocht gisteren achtergrondinformatie en het blijkt dat de meeste vrouwen, net zoals ik, geen aangifte doen. Je doet het niet. Je bevriest als het gebeurt en nadien neem je geen stappen. Het is feitelijk doodeng. En ook op social media, waar de meesten toch met hun reacties vooraan staan, blijft dit als het ware doodgezwegen, terwijl, naar wat ik vermoed, het grootste deel van de vrouwen hier echt een probleem mee heeft.
      Dank je wel voor je reactie en je woorden van moed. Ik kan alleen maar hopen dat ik de juiste vrouwen hiermee bereik. En misschien een goedbedoelende jongen, die in zijn onhandigheid tegenstand voor een gezellig stoeipartijtje aanneemt en die zich hierdoor realiseert dat even ‘mag ik’ vragen een hoop ellende voorkomt. Dat hoop ik.
      Nogmaals dank en heel lieve groet, Marije

  6. Het is ook heel moeilijk om over te praten en zeker om het te delen op je blog .Ik denk ,nee weet zeker dat het juist goed is om er over te schrijven en zeker om erover te praten met mensen die je vertrouwd .Velen van ons begrijpen je heel goed omdat we ook door die hel gegaan zijn en vaak nog .Zo’n 10 jaar geleden heb ik zelf een deel van mijn verhaal gedeeld op mijn eerste blog ,over Opa en die huisvriend en het niet durven vertellen tegen mijn ouders . Het gaf een storm aan persoonlijke lieve berichten en reacties op mijn blog ,zoveel verdriet en herkenning bij anderen .Word het teveel kun je het blog idd weghalen .Ik wens je heel veel sterkte
    Liefs Elisabeth

    1. Dank je wel Elisabeth. Het is zeker goed om over te schrijven. Schrijven heelt, je zet voor jezelf de gebeurtenissen op een rijtje, je maakt het reëel en verdeelt het in zichtbare brokken. Wat vreselijk wat je vertelt over Opa en die huisvriend. En hoe raar is het dat je het niet durft te vertellen. Je wordt zo passief lijkt het, je deelt het niet of amper. Je kunt er niet over schrijven. Het lijkt alsof jij verkeerd bent, terwijl juist zij dat zijn. Dat stukje, ik begrijp het niet. En jaren later rolt het ineens zo op je beeldscherm, open voor de hele wereld, ook al durf je eigenlijk nog steeds niet.
      Heel veel liefs en heel veel sterkte ook voor jou. Knuffel xx

  7. Kippenvel, Marije. Ik typ en haal mijn woorden weer weg hier. Verdriet, boos, om wat jou en vele anderen is aangedaan. Woede om de machteloosheid waar we doorheen moeten gaan. Jij kunt het nu eindelijk van je af schrijven, een laag papier en beeldscherm die jou tegen de pijn beschermt. Praten is alleen maar een andere manier van uiten. Wij zouden niet hoeven te praten, ZIJ moeten praten, gillen, smeken om vergeving.
    De wonden zullen nooit helemaal helen, de huid zal nooit helemaal glad worden. Maar er kan zich wel een genezende korst vormen en dan een licht litteken. Mijn gedachten zijn bij jou. x
    Vlieg met Marion Driessen mee naar… HerfstkleurenMy Profile

    1. Wat jij zegt he. Zij moeten praten. Maar ze doen het niet. Ze zullen het nooit doen, nooit erkennen. Maar dat maakt ze niet beter en maakt het niet ongebeurd. Ik schrijf het op en deel het. En het gaat over hen. Over hen die jij in je andere reactie ook beschrijft. Over een man die zijn vuisten naar je opheft of die iets van je afneemt wat niet voor hem bedoeld was. En juist zij zijn degenen die niet geholpen zullen worden. Omdat ze te laf zijn om zichzelf in de ogen te kijken en door de pijn van de heling te gaan. Wij kunnen dat wel, dat maakt ons (misschien niet fysiek, maar toch zeker op alle andere vlakken) onnoemelijk veel sterker dan zij. En zo blijf ik met opgeheven hoofd die vijand in de ogen kijken. Want ik mag mijn hoofd opheffen waar hij en de anderen het zijne ooit zullen buigen…………..
      Liefs xxxx

  8. Lieve Marije,

    ja hoor je bereikt er zeker vrouwen mee die je steun goed kunnen gebruiken. gewoon de taal die de gebeurtenis heeft uitspreken is een helende bezigheid voor jezelf maar ook een herkenning voor andere. de herkenning voor andere is een grote meerwaarde voor de samenleving hoor.

    door doelgericht je verhaal te doen in de geschreven woorden breng je een zucht van opluchting doorheen vele vrouwen hun traumatische gebeurtenis(sen).

    de gevoeligheid waar je in deze blog het over ‘de heer’ hebt zegt genoeg. jij weet nu nog steeds hoe echte mannen een heer moeten zijn. ik ben blij dat ik dit mag lezen in deze blog.

    het is waar hoor er komt een punt wanneer praten wel kan, dan ga je op een bepaald moment met open armen ‘de hemel’ bedanken op een berg met een prachtig uitzicht.

    dju als ik nu dichter bij je woonde had ik je graag ‘de lichaamstaal’ geleerd van daders en slachtoffers… maar ik ben ervan overtuigd dat jij het ook kan leren op jezelf!

    lieve schat een hele dikke knuffel, ben trots op jezelf !!!!

    1. Dank je wel lieve Esther. Voor alles wat je doet. Het platform wat je biedt, maar ook je lieve, openhartige en hartelijke steun. Wat jammer dat ik nu zo ver weg woon. Die wandeling die komt nog! Dikke knuffel xxx

  9. Ik denk dat het vele vrouwen aan het denken zet met je schrijven Marije. En daar mag je fier op zijn. Al schrijven ze terug of reageren ze of niet. Ze herkennen het en dat is al een lichtpuntje om uit de kast te komen.
    Men hoeft het niet te delen maar men moet er over kunnen praten om het een plaatjes te geven voor de persoon zelf.

    Aum Shanthi

  10. Het blijft toch raar hè dat altijd de slachtoffers zich schuldig voelen. Ik durf ook het ergste niet te beschrijven omdat mijn man meeleest. En ik denk ook inderdaad vaak: welk doel dient het? Maar alles binnenhouden is ook niet gezond. En te makkelijk voor de daders. Echt een dilemma.

    1. Ik durf het niet te beschrijven omdat ik het niet wil voelen… Het blijft altijd vies. Bizar eigenlijk. En door het (maar voor een klein deel en samengevat) op te schrijven beleef ik het toch weer.
      Misschien is het voor je man wel goed om te lezen wat je hebt meegemaakt? Of vind je dat te moeilijk. Mijn man weet het wel. Hij weet bijna alles. Stukje bij beetje komt het er uit. En toch is het zo moeilijk…
      Sterkte Ien xxx

  11. Het word nooit minder erg door het te delen hier.
    Door te delen word het besproken en blijft het hangen.
    Nu was het jouw tijd om te delen ..misschien te helen..
    Laat het blog staan…en over jaren en jaren als je het weer eens leest, zie je de stappen/ groei die je weer hebt doorgemaakt.
    Vlieg met Ria B mee naar… Oke …klaar er meeMy Profile

    1. Ik wacht wel even af. Ik heb het nog nooit gedeeld, dus het bespreken zal een keer moeten. Maar even doorbijten nu. Dat komt wel goed. Dank je wel xx

  12. En dat komt het lieve Marije, ook bij mij komt het binnen. Herken ik, voel ik, ervaar ik weer even opnieuw. Jouw schrijven helpt ongetwijfeld een heleboel mensen om dat gevoel toe te laten, daarmee verder te kunnen. Afschuwelijk dat je dit mee moest maken maar jij bent sterker dan. Echt. dikke knuffel geeft
    Vlieg met Sandra mee naar… LevensechtMy Profile

    1. Wat vreselijk om te lezen Sandra. Het zijn er zoveel. Jij ook veel sterkte. En zo’n lieve warme knuffel terug ❤ xx

  13. Er zal echt wel een moment komen dat je er wel over kunt praten en dan ook alles kunt delen wat in je hoofd zit. Bij mij heeft het 30 jaar geduurd, 30 jaa eigenlijk traumatisch geleefd. Dan ben je jezelf niet, dan volg je blind en is je eigen identiteit volledig weg. Het is een moeilijke en zware weg, dat voel je dagelijks en het zal ook nooit helemaal weg zijn.
    Maar praten mag.. er is geen taboe en je mag je woorden gebruiken om dat te zeggen wat je wilt.
    Wees trots op jezelf Gans.. je praat al!
    Baby steps.. gewon rustig aan doen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *