Muziek op Vrijdag: Under pressure

Deze titel komt eigenlijk behoorlijk overeen met mijn gevoelens vandaag. Hoewel ik mijzelf niet verplicht om elke vrijdag een muzieklog te posten, vind ik het toch wel fijn om mezelf enigszins te pushen en uit te dagen, dus er volgt toch weer een log. Op de valreep dan.

Dat deze of volgende week vrijdag in het teken van Bowie zou staan, stond voor mij al een tijdje vast. Bowie is één van mijn grootste jeugdidolen. Iemand die zich van zoveel kanten liet zien en zichzelf telkens opnieuw zo wist te vernieuwen als hij, maakt zichzelf voor mij onvergetelijk. Of ik nou een mager gezicht met een markant getekende bliksemschicht, een verschil in oogkleur, blonde lokken of een doodzieke man op zijn sterfbed voor ogen krijg, ik weet precies naar wie ik kijk. Eén lettergreep gezongen herken ik zijn stem.

Ik ga niet in op zijn leven. Daar is al zoveel over verteld en geschreven. Dat dat bijzonder is dat weten we allemaal en alles is met een paar muisklikken op internet te vinden.

Ik licht een paar nummers uit. Te beginnen met ‘Under Pressure’, omdat wij ons zelf ook vaak onder druk gezet voelen en ik het als titel voor deze log heb gekozen. Het mooie aan het nummer is dat het voortkwam uit een jam-sessie op het nummer ‘Feel Like’ tijdens de opnamen van een heel ander nummer van Queen met vocals van Bowie (‘Cool Cat’, wat hierna volgens mij nooit verder is gekomen dan een demo-opname). De bekende baslijn in ‘Under Pressure’, bedacht door bassist John Deacon, is door de rapper Vanilla Ice verwerkt in zijn nummer Ice Ice Baby.
Het ontstaan van dit nummer is voor mij een voorbeeld van ‘go with the flow’; als je toegeeft aan zijpaden die je in het leven geboden worden, dan blijken dat ineens de juiste hoofdwegen te zijn om je leven vorm te geven. Schrik niet als zaken anders lopen dan vooraf bedacht, maar laat je meevoeren door je echte leven.

 

 

Het tweede nummer is ‘Let’s Dance’. Als jong meisje maakte ik door dit nummer pas echt kennis met Bowie. Ik speelde nog met LEGO, barbiepoppen en liet mijn beertje dansen op het pittige ritme van dit lied. Het is misschien niet het interessantste nummer wat hij ooit heeft gemaakt, maar wel een van zijn grootste hits en het zal zeker bij een aantal van jullie herinneringen oproepen.

 

 

Het slot van deze vrijdagmiddagsessie doet mij pijn. Ik ga naar één van de laatste nummers van deze man. Lazarus, met een video die vorig jaar rond zijn overlijden uitkwam en welke zeer concrete aanwijzingen bevat naar zijn destijds op handen zijnde dood. De video ervaar ik zelf als zeer confronterend. Een doodzieke man in bed. De ogen verbonden. Onherkenbaar bijna. Hij kreunt, murmelt: ‘niets meer te verliezen…. Ik ben in de hemel…’
Ik zie mijn vader in deze beelden, zoals hij was de dagen voor zijn dood. Uitgeworsteld. Uitgeleefd. Uitgemergeld. Dood, maar eigenlijk nog in leven. Vooral uitgeput liggend, wachtend op het einde. Dan plotseling weer zwaaiend met zijn armen, zoekend naar steun, maar nauwelijks een aanraking verdragend vanwege de onophoudelijke pijn. Een absoluut oneerlijk gevecht, dat je alleen maar verliezen kunt.
Een geliefde zien sterven aan kanker is afgrijselijk om te zien gebeuren, een absolute worstelende marteling waar aan het einde slechts de dood een pure verlossing biedt, door zowel de zieke zelf als ook door zijn dierbaren met open armen ontvangen na een afgrijselijke periode van verlies van leven.
Vanwege het verband voor zijn ogen, met knopen opgesierd, krijgt Bowie een anoniem voorkomen. Kijkend naar de beelden zie je bijna ieder ander worstelen in dat bed, je ziet hem het leven loslaten, de dood verwelkomen, zolang hij maar verlossing biedt uit dat intens zieke, uitgemergelde, getergde en moegestreden lichaam. De gillende climax van de saxofoon begeleidt het sidderend, knokkend, trillend loslaten van leven. Krijsend en rauw. Je sterft zelf een beetje mee als je luistert naar dit lied en de beelden bekijkt.

 

 

Hierbij zijn we eigenlijk aan het einde van de Muziek op Vrijdagsessie beland. Veel meer heb ik na deze video ook niet meer toe te voegen in dit logje.

Slechts: geniet van elke dag in het leven. Pluk de veelzijdigheid van het bestaan en laat dat wat jij goed kunt volledig tot bloei komen. Zodat je, als het jouw tijd is, kunt terugkijken op een leven wat volledig is geleefd. Want als ik kijk naar Bowies werk en leven, dan wordt deze les voor mij heel helder.

De Gans.


Mooi Leven, by De Gans heeft ook een pagina op Facebook, ik zou het heel leuk vinden als je me ook daar wilt volgen.
De Gans gakt ook op Instagram en Pinterest.

Pictures in this log are found on Pixabay.

8 thoughts on “Muziek op Vrijdag: Under pressure

  1. Wat knap hoe je zo’n heftige emotie van jezelf kunt verbinden met dit nummer en durft te delen. Dit ben jij, volledig tot bloei komend…

    1. Wat lief Marjel <3 Marcel had hetzelfde, we hadden het er gisteren nog over. Dan kun je niet anders dan dit delen... Goed weekend en knuffel xx

    1. Ik kon het al zien aan zijn gezicht. Zo getekend. Na een jaar nog koud van binnen als ik de clip bekijk. Veel groeten terug.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *