Muziek op vrijdag: Alleen, Marco Borsato

Vorige week schreef ik een hele verhandeling over het Gregoriaans en Hildegard von Bingen. Zware kost, maar, naar ik heb gelezen, wel gewaardeerd en veel beluisterd, waarvoor veel dank. Vandaag houd ik het echt eenvoudig. Ik deel met jullie ‘Alleen’ van Marco Borsato.

Ik vind dit lied zo intens ontroerend en prachtig, dat ik het heel graag deel. Na de reis naar het verleden van vorige week is dit stukje een heel ander, maar niet minder puur intermezzo om het weekend in te gaan.

Ik noem dit stuk voor mijzelf ‘De Maan’. Ik heb iets met de maan. Als zij vol is, slaap ik beter. Als het nieuwe maan is, ben ik down. Haar trouwe wacht stemt mij kalm en tegelijkertijd melancholiek. Zij staat immers ook een beetje voor het duister, de nacht, het mystieke, geheimzinnigheid. In vele gezangen en geschriften gaat het over de maan en zonder maan was er geen leven. Heel dit lied zie ik de maan, voel ik het verdriet van degene die achterblijft en zijn betraande gezicht naar het licht van de maan opheft, vertwijfeld vragend waarom verlies nu nodig was. Alleen achtergebleven met de rauwe pijn van gemis. Dit lied raakt mij al jaren. De eenvoud en het lief in het liedje vind ik prachtig.

Naarmate ik mijn leven verder leef, komt er bij dit lied en het hele fenomeen ‘maan’ ook telkens weer een betekenis bij voor mij. Toen mijn schoonmama overleed was het bijna volle maan. De dag van haar afscheid was het extra supermaan. Ik heb er een stukje over verteld die dag. Hoe de maan het duister van de nacht verlichtte.
De afgelopen week was het ook weer volle maan. En het waaide. De wind huilde van pijn om het gemis. Ons gemis. Gemis van anderen. Wij zijn bepaald niet de enigen in rouw. De maan verscheen en verdween weer achter de bomen. Komend en gaand, net zoals het leven. Maar ons leven nu gaat verder. Elke maan-d opnieuw. De maan begeleidt ons leven en reist om de aarde als een trouwe wachter. Het leven in evenwicht houdend. De aarde beschermend. En het duister van de nacht verlichtend.

Ik hoop dat jullie net zo van dit prachtige lied genieten als ik. Ik wens jullie een heel goed weekend toe.

De Gans

 

P.S. Lees ook mijn Maanmijmering eerder deze week.


Mooi Leven, by De Gans heeft ook een pagina op Facebook, ik zou het heel leuk vinden als je me ook daar wilt volgen. Ook gak ik op Instagram en verspreid ik soms een quote op Pinterest.

Pictures in this log are found on Pixabay.

10 thoughts on “Muziek op vrijdag: Alleen, Marco Borsato

  1. Absoluut heb ik iets met de maan, alleen onbewust, vaak heb ik hetzelfde als jij in het nu, ooit was het andersom, depri met volle maan, nu slaap ik beter, het lijkt zich weer te keren, net als met nieuwe maan dat ik slechter slaap, voorheen juist beter, ook dit lijkt te keren, maar mijn oma was er meer mee bezig dan ikzelf, wel maak ik als het kan en ik er zin in heb, graag maanfoto’s zo ben ik met de bloedmaan toen, de hele nacht opgebleven, omdat ik het vanaf mijn balkon prachtig kon volgen, en elk uur weer foto’s plaatsen tussendoor, hahaha

    X

  2. al ben ik niet echt ‘Marco-fan’ te noemen, veel van mijn muziek heeft wel dat ene extra iets dat veel andere artiesten missen.

    en ja…cliché’s bestaan er niet voor niets…. alles gebeurt met een reden en dat kan heel bemoedigend en troostrijk zijn.

    1. Ik vind hem wel goed. Niet alles. Maar dit zeker. Clichés onstaan waarschijnlijk ook om een bepaalde reden. Als het mooi is en mensen raakt dan is het prima, denk ik vaak. Als het mij niet veel doet kan het tich nog anderen raken.
      Maar bij dit lied krijg ik al jaren tranen in de ogen.

  3. De volle maan is altijd zo mooi. En zo leek het de laatste dagen overdag wel of het volle maan was. Maar dat was dan weer de zon in de koude lucht..
    IK ben niet echt fan van Marco Borsato.. tot grote verbazing van een aantal van mijn vriendinnen. Maar ja, die vinden dan ook de 3JS weer niks.. Maar dit nummer raakt me toch wel, omdat ook ik dan aan overleden dierbaren denk!

Gak mee en plaats hieronder je reactie,