Moed-er-Moet

Een man, een vrouw, een wereld.
Een kind.
De moeder mag geen moeder zijn,
Maar het kind dat blijft geen kind.

De wereld.

Die wereld, eist vol onbegrip,
dagelijks de moeder op.
Zij mag niet bij haar baby zijn.
Moeder moet vol moed,
Werken, leiden, overwegen.
Maar ‘moeder wil ook moeder zijn’,
Maar moeder mag niet, moet alleen.

Nergens is een ‘mag’.
Alleen maar moeten, nergens kan,
de moeder even rusten.
De moeder moet en houdt nóg moed…
Maar voelt zich onbegrepen.
Haar lasten zijn de hare niet,
Zij heeft haar eigen sores.
Maar die sores mag niet zijn.
Want al het andere gaat voor.
Zij mag daarbij geen moeder zijn.
Mogen mag niet, maar moeten moet.

De wereld eist vol onbegrip,
Het laatste stukje van de moeder op.
Een stukje dat voor haar baby was.
Vol onbegrip, vol narigheid.
De moeder waande zich zo sterk.
Zij zette door, telkens opnieuw.
Ondanks een lichaam wat niet wou…
Doodmoe, verslagen, uitgeput.
Maar wist zich onbegrepen, afgewezen zelfs.
Door een grote groep ook onbemind.
Na heel lang, jaren geploeter is het op.
De moeder valt, heel lang en diep.
Maar blijft immer onbegrepen.

Stil.

Heel stil is het,
want moeder ligt…
gebroken in een kuil,
Zij heeft haar eigen graf gegraven.

De bodem van haar leven.
De wereld gaf haar zelf haar schep.

Van boven nu bekeken,
Ziet men hoe kapot zij is.
Ziet men de sporen van dat onbegrip.
Ziet men verdriet, veel pijn.
Ziet men dat zij niet meer kan.
Toch is er immer onbegrip.
Van de wereld naar de moeder.

Barst.

Ook van moeder naar de wereld.
Die wereld past zich maar een beetje aan.
Zodat de moeder helen kan.
Zo veel als nog maar mogelijk is.
En zij toch nog, een paar jaartjes lang,
Voor haar kindje zorgen mag…

Dat kindje, waar zij zo heel veel,
onmetelijk veel van houdt.

Deze moeder, die al die lange jaren,
tijdens dat wat zij hem niet geven mocht,
zorg die haar kindje werd onthouden,
toen zij onderdrukt en onbegrepen,
Liever bij hem wilde zijn.

Dat kind krijgt voortaan louter begrip.
En liefde, zijn hele leven lang.
Zoveel de moeder geven kan.
Liefde blijft, liefde wordt sterker.
De vader heeft altijd gedragen,
De last van moeder, van zijn zoon.
Hij zag de eisen van de wereld.
Maar kon niets beginnen.
Ook hij was alleen en eenzaam.
Vol van zorg, maar ook van liefde.
Hij ziet de zon weer komen gaan.
Hij ziet zijn vrouw weer helen.
De moeder in haar zelf ontwaakt.
Hij ziet zijn zoon weer groeien.

Liefde is in dit gezin.
Onmetelijk veel liefde.

Hopelijk nu voor een leven lang

Hans de Gans ♥

roses-1346675_640

 


Mooi Leven, by Hans de Gans heeft ook een pagina op Facebook, ik zou het heel leuk vinden als je me ook daar wilt volgen.
De Gans gakt ook op Instagram en Pinterest.

Noot: als je een reactie wilt posten en het lukt niet, dan kun je proberen om CommentLuv uit te zetten. Hopelijk lukt het dan wel.

2 thoughts on “Moed-er-Moet

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *