Mijmeren

Pas zat ik met mijn kater Qwerty warm op schoot een beetje te mijmeren. Er is zoveel gebeurd dit jaar. Hoewel wij met ons gezinnetje volop in een rollercoaster zitten zijn wij uiteraard zeker niet de enige die ons leven nauwelijks weten bij te benen. Om ons heen gebeuren veel dingen. Vooral nare dingen, maar allemaal zijn ze op een gekke manier toch mooi. Worden ze mooi gemaakt, omdat er zoveel lieve mensen zijn die alle moeilijkheden die ze overkomen weten om te buigen naar een positieve uitkomst. Ongeacht op welke wijze dit in hun eigen leven ingrijpt.

Ik ben trots op die mensen. Ik ben ongelofelijk gelukkig dat ik zulke mensen mag kennen. Dat maakt zo rijk.

Want ik vraag me juist op dit soort momenten ook vaak af: waarom ligt de aandacht altijd zo op het negatieve…? Waarom voert de angst de boventoon terwijl we met zoveel, zo heel veel meer, goeien zijn? Waarom laten we angst en weerzin regeren boven liefde en aandacht voor elkaar? Oprechte aandacht, waarin we openstaan voor elkaar en elkaars leven. Openstaan voor wat de ander beweegt. Elkaar de wil juist niet opleggen, elkaar niet afkeuren, maar juist echt proberen de ander te begrijpen. Dan dwalen misschien minder mensen af, dan kunnen we andere mensen helpen en misschien aardig wat narigheid voorkomen. Dan reageren we misschien in mindere mate primair op gebeurtenissen, waardoor alles weer vertekend wordt en zwakkeren toegang krijgen tot gruwelijke acties om hun behoefte aan ‘mens zijn’ op onmenselijke wijze tot uiting te brengen.

Het is straks Kerst. Even een tijd van bezinning en een tijd van stilte. Verstilling, naar binnen gekeerd. Een moment met elkaar, en misschien om ook even bij jezelf stil te staan. Gaat het nog goed? Doe ik het goed? Volg ik mijn hart? Luister ik oprecht naar anderen? Ligt een gevoel wat ik over een ander heb wel echt bij die ander, of moet ik het in mijzelf zoeken, mijn verwachtingspatroon bijstellen, of misschien wel heel anders naar die ander kijken…?

Naast voornamelijk heel veel liefde en steun hebben wij ook enkele ongenuanceerde opmerkingen gehoord, oppervlakkigheid bemerkt de afgelopen tijd, waarin wij aardig wat ingrijpende gebeurtenissen moesten trotseren. Mijn Lief heeft het zwaar. Maar ik heb vooral heel veel liefde mogen zien, ontvangen en gelukkig ook mogen geven. Aan anderen, maar vooral aan mijn Lief en onze ZoonVanZes. Het is tijd om even rustig samen te zijn. Even naar binnen te gaan. Voor een paar dagen. Even geen logjes meer, maar even echt stilte. De bossen opzoeken, of heidevelden, hunebedden beklauteren, buiten genieten, maar vanbinnen en ook binnen leven. Met elkaar. Samen. Thuis. We vieren dit jaar de Kerst met een extra sterretje. Met een beetje extra licht van boven.

Ik wens jullie mooie, liefdevolle, waardevolle Kerstdagen toe.

De Gans


Mooi Leven, by Hans de Gans heeft ook een pagina op Facebook, ik zou het heel leuk vinden als je me ook daar wilt volgen.
De Gans gakt ook op Instagram en Pinterest.

Pictures in this log are found on Pixabay.

9 thoughts on “Mijmeren

  1. Ja nou inderdaad.

    Zal het te maken hebben met het feit dat wij Nederlanders graag klagen (zoals men dat stelt althans) ?

    En ja helaas is het een feit dat onze hersenen heel eigengereid een spelletje met ons spelen… negatieve dingen wegen 3x zo zwaar als positieve dingen…. wat ik sinds begin dit jaar probeer te doen (althans zoveel mogelijk, zo bewust mogelijk) is het achterwege laten van de ‘waaroms’ en de ‘ja maars’ …
    We hebben over het algemeen nogal eens de neiging het negatieve niet te willen voelen en uit te bannen, juist die wens maakt dat het dan extra hevig binnenkomt… Het ‘simpelweg’ accepteren van het negatieve maakt dat er veel sneller weer zich op het positieve komt.

    Dikke kerstknuffel en heel fijne dagen gewenst, jullie zijn in mijn gedachten.

  2. Er zijn dit jaar weer een hoop vreselijk en nare dingen gebeurd, alle slachtoffers daarvan mogen niet worden vergeten. Ik wens jou samen met je dierbaren, fijne en vooral vredige feestdagen.

  3. Geniet ervan!

    Voor je waaromvraag durf ik de vinger te wijzen (en de vuist te ballen) richting de media. Wie de hele dag de actualiteit volgt, jaar in jaar uit, heeft zo’n verschrikkelijk mensbeeld gekregen dat de optie van goedheid onvindbaar is geworden. Natuurlijk zal hij of zij dan zo reageren op eender wat of wie: reflexmatig, zonder nadenken, de kortste hersenbaan van de negativiteit volgend omdat die ontelbare keren is herhaald op tv/phone/krant.
    Zie ook mijn logje https://enerziek.wordpress.com/2016/01/18/30-verzoeknummer-over-persoonlijke-groei/ als je hier meer theorieën en tips over wil lezen.

    1. Ik volg de actualiteit, maar laat me wel graag door diverse richtingen informeren om een zo compleet mogelijk beeld te krijgen. Soms lees ik teksten die zo rechtstreeks met een vinger een schuldige willen aanwijzen dat ik er echt van schrik. Ik zal snel je logje lezen, dank je wel! Liefs xx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *