Maak eens wat vaker een plaatje van jezelf

In augustus deed ik mee aan een challenge op Instagram.

Ik had natuurlijk ver van te voren aan kunnen voelen dat er een moment zou komen dat ik mezelf op de foto zou moeten zetten, teneinde mijn lezers te verblijden met een blik op mijn Ganselijk gezicht en zo gebeurde het ook. Er moest een foto komen. Van mij. Door mij.

Ik heb een hekel aan selfies.

Zo lang ik weet heb ik er een hekel aan om mijzelf naar buiten te presenteren als ‘This Is Me & Look At Me’. Ik heb dan ook niets met het maken van plaatjes van mijzelf, deze te verfraaien en ze dan ook nog eens ongegeneerd het net op te slingeren. Sterker nog, ik voel me er ongemakkelijk bij en dat is, ook na het braaf uitvoeren van de opdracht, niet bijzonder verbeterd.

Ik postte een foto van een geschokt gezicht, de mond wijd geopend in afschuw van wat ik aan het doen was. Het geheel heb ik zo een beetje in het absurde getrokken. Tot iets beters kwam ik niet en ik vind het heel oké om een beetje de spot te bedrijven met al die foto’s van mensen, gezichten en lijven die ik op social media tegenkom. Ik wil niet zeggen dat ik alle foto’s die iemand van zichzelf neemt afkeur, maar de overload van zichzelf fotograferende mensen, badkamerspiegels en glanzende lijven die ik op mijn tijdlijnen tegenkom, staat mij zolangzamerhand wel tegen.

 

Toch werd iets in mij wakker.

Ik ben namelijk heel slecht in het accepteren van mijzelf. Jarenlang heb ik mijzelf verwaarloosd, ten gunste van iedereen om mij heen, ten koste van mijzelf. Mijn baan bestond voor een groot deel uit het ondersteunen en supporten van anderen. Het regelen voor anderen, het organiseren voor anderen. Als ik thuiskwam ging dat door in mijn gezin, bij familie en voor vrienden.

Ik leefde mijn leven lang naar buiten. Koorddansend op een heel zwak touw, wanhopig hopend op begrip van anderen. Begrip wat nooit kwam. Want wat ik voor de ene deed, ging ten koste van een ander. En die ging daarover klagen. En zo kwam al het onbegip en ontevredenheid van al die anderen uiteindelijk onherroepelijk op mijn eigen bord terecht. Ik kampte mijn leven lang met een intens gebrek aan energie. Ondanks dat leefde ik gewoon, omdat dat van mij werd verlangd en ik niet wist hoe dit te stoppen. Mijzelf tot ongekende hoogte passerend en negerend.

Maar je kunt niet aan iedereens behoefte voldoen. Je kunt niet aan ieders eisen voldoen. Je moet eerst voor jezelf voldoen, voordat je genoeg hebt voor een ander. En dan is het nog aan jezelf om te bepalen aan wie je dat geeft.

Leef voor jezelf.

Ik mag weleens wat vaker de focus op mijzelf richten. Kijken naar degene die ik in mijzelf zie. Haar werkelijk zien. Goed kijken. Haar behoeften zien en mijzelf gehoord laten voelen. Haar beter maken, mooier maken, prettiger maken voor zichzelf. En daardoor ook voor anderen.

Het voelt voor mij absoluut onnatuurlijk. Ik vind het vreselijk om mijn behoeften te uiten. Doe dat eigenlijk pas als het niet meer kan. Als ik omval, ziek word, instort en er voor de buitenwereld geen twijfel meer mogelijk is dat ik niet meer kan. Waardoor er voor mijn directe omgeving een dilemma ontstaat en er onder druk oplossingen gevonden moeten worden omdat ik daadwerkelijk bezwijk en het bed moet houden.

Er is nog een lange weg te gaan. En ik schreef:

Maak eens wat vaker een plaatje van jezelf
Natuurgebied Reiderwolde, Provincie Groningen

Even een moment voor jezelf.

Even met mijn Zoon van Zes door het natuurgebied dwalen wat zich vlakbij ons huis bevindt, zet mij vaak weer met beide benen op de grond. Zo ook nu. Dit gecombineerd met diverse gesprekken en ontmoetingen die ik had, besefte ik dat ik nog altijd veel te veel bezig ben met ‘de buitenwereld’. Bang om mensen te kwetsen, bang om nee te zeggen, en bang voor afwijzing als ik dat toch eens doe. Wat resulteerde in een self fulfilling prophecy waarin mijn angsten bewaarheid werden omdat ik verkeerde relaties en gebeurtenissen idioot lang liet voortduren en pas mijn grenzen aangaf als het echt veel te lang had geduurd en veel te ver was gegaan.

Terug naar de basis.

Ik heb een besluit genomen: wie mij niet accepteert hoe en wie ik ben, die hoef ik niet in mijn leven. Wie mijn grenzen niet accepteert, maar over mij heen blijft denderen met eisen en gedoe, die accepteer ik ook niet. Want ikzelf verdien net zo goed het respect en begrip dat ik al jaren weggeef.

En daarom gun ik dit ook jou. Jij mag jezelf respecteren en verwachten dat een ander dat ook doet.

Wel reëel…misbruik maken van een ander dat kan echt niet. Jezelf als groot slachtoffer presenteren en daarvoor een uitzonderingspositie eisen zeker ook niet. Maar voor jezelf gezonde grenzen afbakenen en aangeven, dat mag iedereen. En daarvan mag ook verwacht worden dat mensen die respecteren. Heel redelijk. Voor jou. Voor anderen.

Even voor jezelf.

De Gans

Maak eens wat vaker een plaatje van jezelf
Kiezen voor jezelf: het went. Zelfs een selfie 😉

 

NB: dit bericht is ingepland voor de vakantie. Sommige informatie kan daarom wat ouder overkomen.


Volg je Mooi Leven, by De Gans al op Facebook?
De Gans gakt ook op Instagram, landt soms op Twitter en incidenteel verschijnt een quote op Pinterest.

 

 

 

24 thoughts on “Maak eens wat vaker een plaatje van jezelf

  1. Je bent zo’n mooi mens… Van binnen en van buiten. Mooie foto’s van jou, allebei. Ik snap de drempel. Knap dat je er met je volle bewustzijn en zo gedecideerd nu overheen stapt. Kijken naar jezelf, luisteren naar jezelf… ’t is zo moeilijk. Ik kreeg ooit de opdracht in de spiegel te kijken en tegen de mens die ik daar zag te zeggen: ik hou van jou! Het lukt me nog steeds niet, dit zonder tranen en/of dichtgeknepen keel te zeggen. Tegen mezelf. Ik DOE het wel… Over het algemeen.
    Vlieg met Anuscka mee naar… Nyhavn 17: een ander geel huis…My Profile

  2. Ik was ook blij om eens een gezicht te plakken bij de tekstjes!
    Je leest ook overal dat het voor een blog ‘beter’ is als mensen het gezicht kunnen linken aan wat ze lezen.
    Daarom heb ik me er ook ‘overheen’ moeten zetten.
    Ik ben er beter in geworden en het is zoals je zegt, je moet het soms echt loslaten!

    1. Het is een drempel hè. En ik vind mezelf vreselijk op foto’s! Maar het is toch wel heel leuk, alle reacties die ik nu krijg

  3. Je bent een mooi mens, een mooie vrouw.
    Jezelf accepteren is één van de voorwaarden om gelukkig te zijn, iedereen is dat waard!
    Liefs xx

  4. Selfie?

    kiezen we de nieuwe kleren die we bewust dragen
    voor onszelf of om anderen te behagen?
    ons diepste, verstopt achter vele lagen
    geven we nooit bloot, zelfs niet op lava hete dagen

    Met veel respect voor jouw gedachten en schrijfkunst gelezen, Marije.
    Lenjef
    Vlieg met Lenjef mee naar… Een wereld van verschilMy Profile

    1. Nu zie ik dat er wat verkeerd gegaan is met het posten van mijn reactie. Ik snap je woorden Lenjef! Dank je wel en heel lieve groet,

  5. Een goed blog met fraaie foto’s Marije, de eerste is erg leuk gedaan.
    Je hebt groot gelijk, men moet je maar nemen zoals je bent, en wie dat niet kan of wil…..jammer dan!
    Het iedereen naar de zin maken, lukt nu eenmaal niet, en daar kan je ook de hele dag niet mee bezig zijn.
    Vlieg met Edward McDunn mee naar… Grote vogelMy Profile

    1. Nee dat is echt een kwestie van loslaten. Dat maakt juist veel meer vrij.
      Ik ben het fotograferen echt aan het ontdekken! 🙂

  6. Wat ontzettend goed geschreven!
    Als ik zo pakkend zou kunnen schrijven, zou ik t geschreven kunnen hebben
    Het besluit dat je hebt genomen, heb ik ook genomen. Het moest gewoon. Ik ging altijd 150% en dat gáát niet! Nee zeggen, ik wist niet hoe dat moest.
    Het heeft me rust gebracht, heerlijk!
    Af en toe tè rustig, ik heb geen gezin. Dus niet vanzelfsprekend mensen om me heen.
    Daardoor moet ik zèlf contact leggen, met “nieuwe” mensen.
    Er verdwenen nogal veel toen ik leerde NEE zeggen.
    Ik bedoel dit niet als klagen, hoor!
    Die weg zijn, waren al mijn moeite niet waard. Dan maar af en toe btje te rustig

    1. Dank je wel Maria. Ik denk dat dit op gaat voor heel veel mensen, ongeacht hun situatie. We leven in een maatschappij die status afmeet aan wat je doet, maar niet aan wie je bent. Als we dat zouden kunnen veranderen dan zou dat een grote stap vooruit zijn.
      Je antwoord komt bepaald niet klagerig op mij over hoor. Ik lees dat je een heel logische en verstandige keuze hebt gemaakt. Dat getuigt van lef Geniet van je rust

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *