Luxe

 

Ik vind dat wij in Nederland heel veel zeuren. Op de blog van Rob Alberts las ik het artikel ‘In gesprek met Sarah Nyachan Tut’, over haar ervaringen in Afrika (Zuid Sudan). Op dit moment zit onze blogkameraad Trees van Iris Papilio ook in (Zuid) Afrika, waarvandaan zij haar ontroerende, vertederende gebeurtenissen over kinderen die het daar best moeilijk hebben deelt. Ooit las ik een boek van Dave Eggers, ‘Wat is de Wat’, over de burgeroorlog in Zuid Sudan¹.

Dit in gedachten hebbend, kijk ik rond in onze eigen omgeving. In Nederland. Inderdaad kun je stellen dat er hier zaken zijn die kunnen verbeteren. Perfectie bestaat immers niet, ruimte voor verbetering zal er altijd wel blijven.
Ik wil geen kritiek uitoefenen op alle druk die momenteel in de zorg wordt ervaren, noch wil ik het aantal mensen wat momenteel onder de armoedegrens leeft en allerlei andere problemen in onze samenleving, ontkennen of bagatelliseren.

Want ondanks dit alles, vind ik dat wij gemiddeld leven in betrekkelijke luxe, zeker in vergelijking met veel andere landen in de wereld. Wij hebben een vangnet, wat zorgt voor uitkeringen, wij hebben zorgverzekeringen zodat wij bijna alle medische bijstand kunnen krijgen die wij nodig hebben en wij hebben allerlei regels die zorgen voor een welvarend bestaan. De meeste mensen hebben een dak boven het hoofd, een bed om op te slapen en een toilet wat nota bene doorgespoeld wordt met drinkwater. Vuilnis wordt opgehaald, openbaar vervoer rijdt regelmatig en bijna alle kinderen gaan gewoon naar school. Veel luxer kan ik het me niet bedenken, als je het vergelijkt met vele leefomstandigheden elders op aarde.

Wie nu gaat roepen dat het in Nederland toch allemaal kommer en kwel is en dat ik niet weet waar ik het over heb: ik krijg zelf een arbeidsongeschiktheidsuitkering op dit moment. De weg ernaartoe was niet leuk, ik heb soms in een hele maand rond moeten komen van bedragen die ik nu per dag besteed aan een maaltijd. Ik heb best het een en ander meegemaakt met de mogelijkheden en onmogelijkheden rondom ziek zijn in dit land, waarop ik veel heb gemopperd. En ik word niet meer helemaal beter, want niet alles is te genezen, ook al wordt er nog zoveel bedacht in de geneeskunde. Maar ik ben blij dat er in dit land de mogelijkheid is dat je centjes krijgt, terwijl je er niet voor hoeft te werken omdat je gezondheid even niet meezit. Ik ben blij dat ik een verzekering heb die mijn zorgverleners grotendeels betaalt. Nou is die mogelijkheid er omdat ik er zelf voor heb betaald, in de vorm van collectieve werknemersverzekeringen, ziektekostenpolissen en belastinggeld, maar onze overheid heeft dit toch maar allemaal in wetten gevat zodat ik het ook daadwerkelijk krijg en het niet achter mijn rug aan andere zaken wordt uitgegeven. Dat vind ik luxe.

Dus ook uit eigen ervaring geef ik aan dat ik vind dat we best wat minder mogen zeuren. En dat we best wat dankbaarder mogen zijn dat we leven in dit land en niet in een land waar een overheid zich een stuk minder over haar inwoners bekommert.

Photo by PublicDomainPictures @Pixabay

Ons land heeft een prettig klimaat. Wat nattig soms, maar bar koud is het hier maar zelden en op het moment dat ik dit schrijf schijnt de zon. Door al dat nat met ook die zon groeit er hier veel eten en dat is maar mooi voor ons. Dat maakt ons rijk. We hebben prachtige zeeën, we hebben het betrekkelijk veilig op straat en de meesten van ons rijden in een auto of hebben een bushalte vlakbij. Heel veel hebben een baan, en wie dat niet heeft, krijgt een soort van geld. Daarnaast vind ik Nederlanders erg aardig. Een beetje veel haar op de tong hebben wij, maar misschien komt dat door onze welvaart. We hebben echter een goed hart, wellicht omdat we ook graag die welvaart delen en willen zien dat onze medemens het goed heeft. Wij hebben een sociaal klimaat waar heel veel gezegd mag worden. Wij mogen roepen wat wij denken en wij mogen kiezen wie wij op het pluche willen hebben zitten. Wij mogen openlijk uitspreken wat ons daarin motiveert en wij mogen zwijgen als wij dat beter vinden. Wij mogen verliefd worden op iemand van ons eigen geslacht, dit openbaar beleven en zelfs met elkaar trouwen. Wij mogen demonstreren, en zelfs bij ondraaglijk lijden mogen wij sterven, al roept dat nog steeds een hoop discussie op. De vrijheden in ons land zijn bijna onbegrensd.

En daar ben ik dankbaar voor. Ik wil die vrijheden graag behouden. Ik wil niet meedoen aan een moppermaatschappij waarin wij ontevreden zijn met alles wat wij hebben, omdat het zelden genoeg is. De mens wil altijd meer. Een doel bereikt, geeft ons een nieuw doel voor ogen. Wij willen altijd vooruit. Maar dat vooruit kan ook anders: met minder mopperen, met meer geestverrijking en van de weg naar dat doel genieten. Want dat is het leven. Op weg naar een doel. Met meer geestelijke groei en meer aandacht voor de ziel. Want die ziel, daar kunnen we nog wel wat in investeren. Die is soms nog wel een klein beetje arm. Komt van dat gemopper en de focus op wat ontbreekt.

Maar mij? Mij ontbreekt het aan niets, eigenlijk. Tijd voor zielengroei.

De Gans

Picture “Playing” by by Jana Martínez @Pixabay

1- Boekentip: ‘Wat is de Wat van Dave Eggers‘, functionele autobiografie geschreven vanuit perspectief van Valentino Achak Deng, een jongen die vlucht voor oorlogsgeweld in Zuid Sudan. Een hartverscheurend verhaal over het leven daar en over de waanzin van de oorlog. Door de ogen van een kind.

Meer lezen?
Veel klagen over weinig
Rijkdom volgens De Gans

Picture in header: credits to Charles Nambasi, Mbale/Uganda @Pixabay


Volg je Mooi Leven, by De Gans ook al op Facebook?
De Gans gakt ook op Instagram en soms verschijnt een quote op Pinterest.

16 thoughts on “Luxe

  1. Dat heb je weer heel erg mooi geschreven lieve Marije.
    Ik heb ook nooit begrepen waarom mensen soms zo denigrerend over ons land praten. We mogen echt blij zijn om in zo’n land te wonen.

    1. Dank je wel lieve Zij. Ik begrijp het ook niet. Ik zie echt wel wat er hier om ons heen gebeurt, maar het is in die landen toch wel meer dan dat….

  2. Niet klagen maar dragen, zeg ik tegen mijzelf als ik het moeilijk heb. Ergens las ik: niet kroppen maar klagen… Dus meestal klaag ik niet, maar af en toe zet ik een potje klagen op. Dat heb ik nodig. Een kwartiertje per week is genoeg. Dan is alles weg. Gewoonlijk zit ik dan wat te klagen tegen mijn kat. Die luistert geduldig. En ik ben het kwijt zonder een ander ermee op te zadelen. Welgezinde en dankbare groet!

    1. Oh heerlijk! Ik zeg weleens dat die kattenvachten bij mij heel wat traantjes en moppers hebben geabsorbeerd. Brittenvachtjes zijn daar heel geschikt voor 🙂 Lieve groet!

  3. we realiseren ons niet hoe fucking goed wij het hebben !! met onze auto´s, zorg voor iedereen, stromend water en zo vreselijk veel luxe dat het bijna idioot is !!
    Een ieder die een gsm bezit, bezit luxe !!!

    Wij zijn verwend en gedragen ons als kleine kinderen met ons gezeur over ditjes en datjes..

    Best wel sneu..

  4. Dat boek ligt hier te wachten maar ik kom er niet toe het te lezen. Nee, inderdaad, ondanks alles hebben we het helemaal niet slecht in de Lage Landen.

  5. Ik heb het goed…
    Maar zolang ik leef in een land waar voedselbanken bestaan….waar de zorg, de pensioenen, eigenlijk alle voorzieningen worden afgebouwd en ik mensen om mij heen zie die de kop amper boven water kunnen houden , kan ik niet meegaan in jouw verhaal.
    Een vriendin van mij heeft al haar jaarlijkse rekeningen zo ingesteld dat zij dit van haar vakantiegeld kan betalen…
    Een andere vriendin heeft haar man verloren , geen weduwengeld…is wegbezuinigd op haar werk…
    Voor veel mensen is dit namelijk de realiteit dat heeft weinig tot niets te maken met gemopper.

    1. Ik snap wat je zegt Ria. Maar ik ben het toch niet met je eens ☺ Ik heb veel meegemaakt. Erg veel. Maar geen oorlog. Hier is tenminste nog een voedselbank. Elders ga je gewoon dood van de honger… Ik ben het ook met je eens dat het hier afbraakbeleid is. Maar er zijn talloze gebieden op aarde waar niks meer af te breken is. Wij stonden een jaar geleden op plaats 13 van de rijkste landen ter wereld en we blijven maar klagen dat het minder wordt. Het wórdt minder. Iedereen heeft daar wel een schrijnend voorbeeld van. Ik zie dat ook en ik vind het ook niet leuk. Ik ben ook meer gewend te krijgen en gun mijn arme naaste ook beter dan dit. Maar ik ben geen dood en vernietiging gewend. Geen oorlog en geen massavernietiging. Geen dagelijkse schietpartijen op straat. Ik heb een arbeidsongeschiktheidsuitkering. Ik heb een bed. Ik heb een dak. En als ik het niet meer red is er tenminste nog een voedselbank. Ik ben dankbaar ☺ Ik voel mij toch schandalig rijk….

      1. Ik woon hier in Nederland , nooit een oorlog meegemaakt .
        Toch kijk ik iets verder dan mn eigen huisje , boompje , beestje .
        Vind het vreselijk wat mensen in andere landen mee moeten maken.
        Vooral de “heilige” oorlogen die gevoerd worden .
        Daar breken ze hun eigen land af….
        En de mensen die het zouden op kunnen bouwen vluchten weg..
        Maar toch Gans , er is zoveel mis in ons eigen land dat ik me daar echt druk om kan maken , juist omdat er zoveel mensen zijn die vinden dat er teveel gemopperd word..
        En dankbaar ja..dat ben ik volop,maar dat heeft dan weer niets te maken met een inkomen o.i.d

        1. Ik maak me daar ook druk om hoor. Maar ik zie het eigenlijk als van een heel andere orde. Wat je gewend bent, wil je behouden en de mens is zo geprogrammeerd dat hij dan nog iets meer wil. Liever niet minder… Zo is dat eenvoudigweg. Ik zie ook talloze zaken in Nederland die ik heel erg vind (ik woon in de provincie Groningen bijvoorbeeld…) en aan veel van die zaken zou ik graag wat doen. Maar het is wel een ander ‘level’ van ellende. Al met al kan ik nog elke morgen mijn zegeningen tellen 🙂

          1. wat ik er mee bedoel te zeggen is dat ik het in onze welvaart staat niet te pruimen vind dat een oud iemand in een verpleeghuis gewoon 24 uur in zn eigen ontlasting zit of 1 keer per 2 a 3 weken een keer onder een douche gaat bijvoorbeeld. En dat zijn dus wel de mensen die er keihard voor gewerkt hebben om ons land op dit niveau te brengen…vaak kunnen deze mensen niet eens meer mopperen of zeuren ..dus zolang er in ons land dit soort dingen gewoon gebeuren , kan ik alleen mijn eigen zegeningen tellen…. maar meer ook niet .

            1. Ik snap wat je bedoelt. Ik tel ook mijn persoonlijke zegeningen. Het is goed om heel kritisch te blijven kijken naar de afbraak in ons eigen land. Toch blijf ik erbij dat we het over verschillende zaken hebben. Daar gaat mijn stukje over. Ik heb er nog altijd meer dan een man die ik ooit ontmoette en wiens familie was uitgemoord door de overheid waar hij zelf voor werkte… Zijn broer was niet eens oud genoeg om opgenomen te worden in het niet bestaande bejaardentehuis in dat land. Toen was hij al dood…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *