Over het loslaten om iemand zichzelf te laten zijn

Loslaten is gezond.

Steeds vaker zie ik quotes die aangeven dat loslaten mensen juist laat groeien. En daarover schrijf ik natuurlijk graag, want in onze maatschappij zie ik juist steeds meer tekenen van vasthouden, beknotten, ja, zelfs claimen. Uit alle berichten die ik steeds meer zie verschijnen, lees ik een toenemende behoefte aan vrijheid, aan minder regels, aan meer loslaten.

Loslaten is ook respecteren.

Ik zal met mijzelf als voorbeeld beginnen, want ik ben een heel vrije vogel. Ik ben heel gelukkig samen met mijn man en kind, en toch ben ik als mens heel vrij. Vrij om mij te zijn, vrij om te leven en vrij om te zeggen wat mij beweegt in mijn bestaan. Door alle gebeurtenissen in de afgelopen jaren heb ik geleerd om mijzelf te vinden en mij los te maken van alles wat mij ooit in mijn leven heeft verstikt en beperkt. Gebeurtenissen, activiteiten, mijn eigen huis, maar maar ook mensen heb ik losgelaten.

Het heeft het kringetje vrienden om mij heen verkleind, maar het vertrouwen in mijn eigen kunnen enorm vergroot. Daardoor heb ik ook oude vrienden ‘teruggevonden’. Maar ik hoef niet met iedereen bevriend te zijn. En ik hoef al helemaal niet door iedereen aardig gevonden te worden om tenminste echt aardig voor mijn echte dierbaren te kunnen zijn. Of voor mijzelf…

Antireactie op claimen.

Ik ben er nog lang niet, er zijn nog vele hobbels te gaan, maar toch heb ik wel een punt bereikt waarin ik weet wat mij beperkt en wat ik nodig heb om mijzelf staande te houden in deze veeleisende wereld. En ik heb ook geleerd om daarvoor te mogen kiezen, ook al vind dat soms best moeilijk.

Wie mij wat langer kent die weet dat hij geen beslag op mij moet leggen. Ik heb een gruwelijke hekel aan bemoeizucht, claimen, geclaimd worden en aan de beperkingen die sommige figuren anderen op menen te moeten leggen, zichzelf en hun eigen behoeften daarbij volkomen centraal stellend. Ik heb dat inmiddels zo vaak in relaties en ‘vriendschappen’ meegemaakt, dat ik connecties waarbij ik zulke patronen ontdek zo snel mogelijk afkap. Hard, maar noodzakelijk.

Over het loslaten om iemand zichzelf te laten zijn
Laat maar los! Bron: Pixabay

Vrijheid in onze maatschappij.

Ik vind, persoonlijk, dat we in onze maatschappij elkaar nogal verstikken. Dat lijkt een gekke uitspraak, gezien de individualisering waar we allemaal mee te maken hebben. Maar ondanks al die toenemende eenzelvigheid van mensen, verzinnen we tegelijkertijd allerhande regeltjes met do’s en dont’s waaraan we met zijn allen maar moeten voldoen. Zo ontstaat er een heel onnatuurlijk proces van omgaan met elkaar en daaruit volgende beperking van groei.

Hoewel er in onze maatschappij heel veel mogelijkheden en kansen zijn, zijn er even zoveel regeltjes die voorkomen dat iedereen die kansen ook echt kan benutten.

Over het loslaten om iemand zichzelf te laten zijn
Breek eens een regeltje. Bron: PIxabay

Keurslijf voor kinderen.

Sinds ik moeder ben ben ik eerlijk gezegd geschrokken in wat voor keurslijf wij ons kroost dwingen in onze westerse wereld.

Misschien ligt dat ook aan de antroposofische achtergrond waar ik in ben opgegroeid, maar de keurslijven waar wij onze kinderen op dit moment vanaf peuterleeftijd in dwingen vind ik verstikkend.
Een kind dat niet snel genoeg op vloeiende wijze leert praten heeft direct een ‘taalachterstand’ en dient op zijn speelse kleuterleeftijd reeds gedwongen te worden tot intensieve spraaklessen. Gemiddelden worden ingezet als minimum eisen waaraan elk kind moet voldoen. Zonder dat er verder al te veel naar de achtergrond en vooral naar eventuele verschillen tussen kinderen gekeken wordt, die er, zeker op die leeftijd, nog aanzienlijk zijn.

Ook al zie ik het aantal artikelen over het meer vrijlaten van kinderen op de kleuterleeftijd sterk toenemen, tegelijkertijd komt er een bijna-verbod op blijven zitten en gaat de lat met eisen die aan onze kinderen wordt gesteld, nog verder omhoog. Niet voor het welzijn van de kinderen, maar om onze angst te beteugelen dat we ze niet genoeg bijbrengen, dat ze te weinig leren en daardoor van te weinig nut worden in onze maatschappij.

Overbescherming.

Speelplaatsen worden verzacht met zachte matten en geen enkel klimtoestel heeft ook maar het kleinste risico tot hard vallen. Bedjes in kinderdagverblijven zien er in mijn ogen uit als kastjes met mini gevangenisjes met tralies ervoor. Niets mag aan het toeval worden overgelaten en overal moeten getuigschriften worden opgevraagd. Als bij een van de vele inspecties zou blijken dat er ook maar een klein dingetje niet helemaal klopt, vervalt er onherroepelijk een certificaat en moet er weer een lange, bureaucratische weg worden afgelegd.

We maken de wereld risicolozer en smaller bij elke nieuwe regel. En zo halen wij de fantasie uit een kind en tevens uit onze eigen volwassen ogen. De wereld is niet risicoloos en het leven is dat ook niet.

Ik vraag me de laatste jaren steeds meer af of we onze kinderen nu daadwerkelijk goed doen met dit soort gestructureerde en gereguleerde bescherming en of we daarmee elk risico tot een fataal ongeluk volledig uit ons leven kunnen bannen.

Over het loslaten om iemand zichzelf te laten zijn
Laten wij onze kinderen voldoende los? Bron: Pixabay

Laten we loslaten.

Nu eens door echt minder regels en minder wetten op te stellen, maar daadwerkelijk even ruimte te maken voor elk individu. Ruimte voor groei van onze kinderen naar hun volwassenheid. Ruimte voor het ontdekken en voor creativiteit. En vol van ruimte die niet volgepakt is met allerhande speelse zekerheden, maar juist vol onzekerheden om te leren vallen en weer opstaan. Om te leren naar oplossingen te zoeken en te ontdekken waar we goed in zijn.

Ik pleit voor echte ruimte. Zielenruimte en lichaamsruimte. Dan maar een buil of gebroken pols. Dan maar weer een tand door de lip. Niet leuk, en ik gruwel ervan als moeder, maar mijn kind gaat echt wel leren vallen en weer opstaan. Dan troost ik hem als het even mis gaat. Als veilige haven op de achtergrond. Het lijkt mij veel beter dat hij leert omgaan met tegenslag, met de grenzen van wat kan, dan dat hij niks meer zal beleven en dientengevolge dus ook niet weet hóé hij moet vallen en naderhand ook weer weer opstaan. Leren door te doen en te ervaren.

Over het loslaten om iemand zichzelf te laten zijn
Leer maar vallen en weer opstaan. Bron: Pixabay

De boom in!

We gaan weer met zijn allen de boom in. Vrij klimmen en kijken hoe ver we kunnen en durven. Hoe hoog we kunnen en onderzoeken hoe we kunnen voorkomen dat we vallen, terwijl we nog een stukje verder gaan. En, áls we dan vallen, dan weer overnieuw beginnen, net zo lang tot het lukt.

We laten even de teugels vieren en kijken waar deze weg ons brengt. Geen Cito meer voor kleuters, geen klimtoestel wat je vertelt wat je moet doen. Maar gewoon het echte leven. Op de groei.

De Gans

Over het loslaten om iemand zichzelf te laten zijn
De boom in! Bron: Pixabay

Lees ook

‘Kinderen: leer ze leven!’

Prestatiedruk bij kinderen.


Volg je Mooi Leven, by De Gans ook al op Facebook?
De Gans gakt ook op Instagram en incidenteel verschijnt een quote op Pinterest. De Gans vliegt heel soms over Twitter.

22 thoughts on “Over het loslaten om iemand zichzelf te laten zijn

  1. Hokjesgeest, etiketten, ik walg ervan. Ieder individu is mooi en prachtig op zijn eigen manier. Het leven draait niet om uitspraken als: dat jochie daar met adhd of zij daar zwak. Laten we een ieder in zijn of haar waarde laten en ze vanuit daar laten leren en verder groeien en ontwikkelen. Als dat toch eens zou kunnen hè?
    Gewoon simpel respect voor elkaar en ruimte en vrijheid tot op zekere hoogte. X

    1. Ja ik heb er net als jij veel moeite mee. Alle mensen zijn verschillend. Niet eentje is hetzelfde en bijna niemand is gemiddeld. Laten we dat koesteren xx

  2. Ehh ja ehhh ….. mijn hoofd tolt nu van wat ik allemaal wil zeggen… dingen die jij al wel van mij weet maar ik niet op het net wil hebben, wat jij ook wel weet.

    loslaten moet… op alle fronten…maar makkelijk is het zeker niet. Oefening baart kunst?

    En ja laten we aub snel, gisteren het liefst, dat woord uit ons collectief geheugen schrap(p)en.

    -x-♥-x-♥

  3. Het is niet leuk als ze pijn hebben van een val of wat dan ook, maar het hoort bij opgroeien. Mijn zoon was 4 toen hij zijn scheenbeen brak toen hij viel met de fiets. Zooo zielig, maar je kunt er niks aan doen. En vaak zijn het dingen die weer overgaan ook.. Loslaten is houden van Marije! Je streven is goed! X
    Vlieg met Trees mee naar… Aunty Acid – “Therapie” – Week 29My Profile

    1. Dat gedicht ken ik heel goed. Het biedt altijd steun, in welke situatie dan ook. Niemand kon het beter zeggen dan Nelson Mandela… I fear less and I will love more <3 Dank je wel Stien. x

  4. Dit heb ik met volle aandacht gelezen en wat kan men er nog aan toevoegen, niets.
    Mensen zouden eens echt terug kind moeten zijn als vroeger. Dan pas weet men wat loslaten is. Dat is gewoon waar wij allemaal ingeduwd worden net zoals je het beschrijft.

    Aum Shanthi

    1. Echt het leven in het moment. Accepteren wie je bent, accepteren dat een ander is wie hij of zij is. Mogen kiezen voor dat wat het beste is. Loslaten van datgene wat niet goed voor je is…. Dank je wel ❤

  5. Over de keurslijven gesproken, ik zie ook steeds meer kinderen met een etiket. Als dat geen dwangbuis is voor velen… Laat een beweeglijk kind inderdaad buiten spelen, in bomen klimmen… Bij veel stilzitten en foute voeding met veel suikers krijgt hij/zij het sneller moeilijk en dan volgt het etiket ADHD. En ook vaak de medicatie. Dikwijls is het absoluut onzinnig. Lieve groet X

    1. Oh dat vind ik zo erg! Ik weet nog dat onze zoon de waterpokken had gehad ruim een jaar geleden. Na een week ellende was hij zó blij dat de jeuk weg was dat hij even heel opgewonden werd. Spreekt een wildvreemde mij aan: jouw zoon heeft adhd hè, ik zie het aan hem. Vréselijk! Een etiket is zo snel gegeven. Maar kom er maar eens af…. We zijn het weer helemaal eens! Xx

    2. oh lala, je treft me met je woorden Matroos, onze zoon is een bomenklimmer, loper maar ook een stille geconcentreerde onderzoeker…
      hij wil lopen, springen, klimmen en dat mag hij, maar in de klas natuurlijk niet.. (ADHD en ASS omdat hij dan niet reageert)
      als ik mijn gevoel volg zegt heel mijn hart – ik heb een pure zoon – ik zoek een pure school. en dan bots ik tegen een keurslijfmuur, en volg ik de mainstream

      ook voor mezelf hoor, gewoon omdat ik met de beste wil van de wereld niet kan snappen waarom de etiketten zo belangrijk zijn, maar wel doorheb dat ‘de mensen’ – ook ik – het nodig hebben om 1 er iets mee te kunnen doen, ze zeggen dan dat ze een draaiboek hebben en een houvast & 2 ik als ouder kan communiceren zoals er gecommuniceerd wordt in de maatschappelijke etikettering…

      soms is het gemakkelijker om een etiket te hebben dan zomaar gewoon ‘puur’ te zijn en niet zoals puur geaccepteerd te worden…
      (dan heeft hij een ‘vorm van’ en anders is het soms een ambetant kind…)

      dat is wat Marije beschrijft,
      “We maken de wereld risicolozer en smaller bij elke nieuwe regel. En zo halen wij de fantasie uit een kind en tevens uit onze eigen volwassen ogen. De wereld is niet risicoloos en het leven is dat ook niet.
      Ik vraag me de laatste jaren steeds meer af of we onze kinderen nu daadwerkelijk goed doen met dit soort gestructureerde en gereguleerde bescherming en of we daarmee elk risico tot een fataal ongeluk volledig uit ons leven kunnen bannen.”

      waar leren we nu het meeste van !!!

      1. Als we al die etiketjes nu eens gaan vervangen door ‘is druk’, ‘heeft ruimte nodig’, ‘heeft rust nodig’…. en naar het kind kijken in plaats van de etiketjes….dan wordt het nog wat. In deze maatschappij heb je een sticker nodig om jezelf te mogen zijn. Ik zou die sticker meenemen in mijn bomenklim en hem aan de hoogste tak willen hangen, zodat hij wegwaait met de wind en ik mijzelf kan zijn…
        Ik gun dat jou, je zoon en iedereen die een etiketje krijgt omdat de maatschappij anders niets kan begrijpen. Begrip is geen etiketje. Begrip is elkaar zíén… <3
        Kus!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *