Leef jij volgens de letter van de wet?

Ik rijd weleens door rood.

Ik ben ooit bij mijn volle bewustzijn, volledig expres, door rood gereden. Niet omdat ik te hard reed en niet meer kon stoppen, of omdat ik haast had. Ik reed door rood omdat het rood was. En omdat het niet meer groen leek te worden. Volgens mij waren die lichten er neergezet voor de veiligheid van het verkeer en ik voelde me bepaald niet veilig op dat moment.

Veiligheid.

Het was midden in de nacht, half drie denk ik. Ik kwam terug van een gezellig feestje bij een vriendin en bij de afslag naar de wijk waarin ik woonde stonden stoplichten. Het was een heel stil stuk zonder huizen. Een oud klooster, wat destijds dienst deed als asielzoekerscentrum doemde donker op achter een rij bomen naast de weg, aan de andere kant stonden de zwijgende silhouetten van donkere kantoren in de nacht.

Het licht was rood. De stoplichten voor recht doorgaand verkeer sprongen vrolijk van groen naar oranje naar rood en weer naar groen. Er was echter geen auto te bekennen om door dat groene licht te zoeven, op een heel enkele na, eens per paar minuten. Mijn licht bleef echter rood en ik voelde me er steeds ongemakkelijker onder. Langzaam maar zeker bekroop mij het gevoel dat het ook niet meer groen zou worden die nacht. Ik reed wat heen en weer om over de vlakken te rijden die een signaal naar de lichten zouden kunnen geven dat een eenzame auto stond te wachten, maar er gebeurde helemaal niets. Na lange tijd besloot ik door te rijden. Ik keek netjes uit, de weg was toch leeg, schakelde en reed door het rode licht mijn woonwijk in.

Mijn interpretatie van ‘de wet’.

Als ik nu terugkijk, ben ik een bekende met dergelijke situaties. Strikt genomen was het niet juist om door rood te rijden, maar blijven staan was veel onlogischer. In mijn leven komen talloze situaties als deze op mijn pad en ik word daar eigenlijk nogal eens heel rebels van. De letter van de wet zit me soms letterlijk in de weg.

Onlangs kwam ik een stukje tegen wat over ‘creatieve geesten ging’. Even buiten de discussie of ik dan wel creatief ben, of niet, herkende ik wel een hele hoop beschrijvingen die op mijn van toepassing zouden zijn. Waaronder het niet klakkeloos interpreteren van de letter van de wet en het lopen buiten bepaalde standaard gebaande paden om een doel beter te behalen. Ik handel namelijk veel liever in de geest van de wet, en omzeil graag de letters als dat voor de situatie, voor de mensen om mij heen of voor mijzelf beter werkt. Voor mij is het resultaat wat de wet beoogt belangrijker dan de lettertjes die de wet feitelijk omschrijven.

 

Leef jij volgens de letter van de wet?
Zou een boom nog gezond groeien als je hem precies oplegt hoe hij dat moet doen?

De wet om de wet? Of heeft de wet een doel?

Vaak voel ik me nogal een buitenbeentje, welke weer een heel punt maakt van een stom gegeven waar de meeste mensen klakkeloos in meegaan. Zo werd ik ooit geconfronteerd met de letter van de wet omtrent de regels van ziekte, herstel, met het bijbehorende bedrijfsartscontact. Ik diende persoonlijk te verschijnen op locatie X en daar om de zes weken braaf te melden dat ik vooruitging, terwijl ik samen met mijn behandelaar tot de conclusie was gekomen dat het beter was dit contact op andere wijze in te vullen en niet zelf helemaal naar dat spreekuur toe te gaan omdat het mijn herstel op dat moment beperkte. Sterker nog: ik was er op dat moment helemaal niet toe in staat.

Mijn behandelaar, mijn Lief en ikzelf benaderden de arts in kwestie met het probleem, mailden, belden en vroegen wat de beste oplossing was, om toch te kunnen voldoen aan de eis van contact die de wet ons stelde, maar ook tegemoet te komen aan mijn, zo dringend vereiste ‘herstel’, waarvoor ik immers, volgens diezelfde wet, alles in het werk moest stellen.

De bedrijfsarts gaf echter geen krimp. Ik moest en zou voldoen aan ‘de wet’. Ik had geen keus, ziek of niet, advies van mijn behandelaar of niet. Een andere weg dan zelf naar een spreekuur rijden om daar volgens de wet te melden dat ik vooruitging en volgens plan herstelde, terwijl ik niet eens kon rijden, noch een gesprek voeren, bleek niet te bestaan.

Soms blokkeert de letter zijn eigen wet.

Telefonisch, mail, huisbezoek, whatever, het enige wat telde was mijn aanwezigheid op een plek waar ik gegeven mijn klachten destijds niet kon komen, zodat de hele situatie mijn herstel nog verder in de weg ging staan. Herstel, wat ik volgens diezelfde wet juist geen strobreed in de weg mocht leggen om het maar op alle manieren te bespoedigen. Ik zat vast. Vermoedelijk zat de arts in kwestie net zo vast als ik, maar mijn herstel werd er niet voorspoediger van. Mijn terugkeer op het werk ook niet.

Als ik niet had moeten voldoen aan ‘de wet’ en allerhande andere protocollen die op mij werden toegepast, was voor mijn gevoel de kans op een, misschien heel gering, herstel groter geweest dan indertijd met al die regeltjes en wettelijke pressie het geval is geweest. Het mij moeten houden aan de inflexibele eisen van algemene re- integratieplannen, ontwikkeld teneinde spoedige terugkeer van alle werknemers met klacht X, Y of Z op de werkvloer te bevorderen heeft mij en mijn inzetbaarheid op de werkvloer op de langere termijn bepaald geen goed gedaan.*

Hierbij moet ik aangeven dat ik op een gegeven moment te ziek was om te rebelleren. Mijn Lief heeft, samen met iemand die ik zeer vertrouw én mijn behandelaar, de rol der rebellie overgenomen. Alle drie hebben zij voor mij heel veel betekend en een verslechtering van mijn situatie voorkomen.

Naar mijn jarenlange ervaring op dit vlak, zou het zeker lonen om veel beter te kijken naar de ziekgemelde werknemer, in plaats van star allerhande algemeen gerichte regels en protocollen op deze uitgevallen persoon af te vuren. Praktisch niemand zit voor zijn lol ziek thuis. Maar dat is mijn bescheiden mening.

Een wet ten behoeve van een doel.

Enfin. Volgens mij is de wet ontworpen om onze samenleving te voorzien van een bepaalde geregeldheid. Zodat alles loopt, we elkaar niet al te veel in de weg zitten en zodat we fatsoenlijk kunnen leven met mekaar. Zo langzamerhand zie ik zo veel wetten en regels dat het bijna onmogelijk is om daar star en strak in te gaan staan. Ik zou veel liever zien dat we gaan handelen naar het resultaat wat de wet beoogt. Zodat we de wet volgen in de geest van die wet. En dat we de letter soms, indien wenselijk voor het resultaat, heel even laten staan…

Met respect naar elkaar, met respect naar elkaars grenzen en met respect naar de wereld om ons heen.

Wat is jullie mening hierover eigenlijk? Handelen jullie liever naar de letter van de wet of in de geest van diezelfde wet?

De Gans

∗ Ik heb een jarenlang durende situatie van destijds hier slechts beknopt en zeer samengevat weergegeven. Via ‘Over Mij‘ kun je meer informatie over mijn achtergrond vinden.
Bron: Pixabay

Volg je Mooi Leven, by De Gans al op Facebook?
De Gans gakt ook op Instagram, landt soms op Twitter en incidenteel verschijnt een quote op Pinterest.

11 thoughts on “Leef jij volgens de letter van de wet?

  1. Ik ben een keer per ongeluk door rood gereden. Expres zal ik het nooit doen.
    Verder lap ik de wet zo’n beetje aan m’n laars. Nou ja. 50 km/u in de bebouwde kom, vind ik logisch. En ik zet ook de Kliko op de juiste plaats en stort ‘m niet leeg in de tuin van de buurman die aan vechtsport doet (-: Maar aan bordjes met “verboden toegang” heb ik maling. Ik denk al vrij snel: wie zegt dat? Is dat iemand?
    Vlieg met Mirjam Kakelbont mee naar… MatadorMy Profile

  2. De wet. Het klinkt zo hard. Ik heb er best moeite mee en heb hem ook vaak overtreden, denk ik… Maar dan nooit met erge dingen. Ik verscheurde ooit een parkeerboete, ik reed een straat in waar ik niet in mocht (maar het was de kortste weg), ik reed te hard omdat ik haast had, … het is niet makkelijk om zich aan de wet te houden. Ik ga er soepel mee om. Maar de wet gaat niet soepel om met mij

  3. Een mooi dilemma Marije. Waar begint mijn persoonlijke vrijheid en de daaruit voortvloeiende beperking van de ander. Of hoeveel vrijheid gun ik een ander die beperkend is voor mij. Ik heb geen idee. Ik leg de situaties die ik tegenkom maar langs het meetlatje van respect, gelijkwaardigheid vanuit de warmte van mijn hart. Mezelf net zo hoogachten als de ander en opkomen voor mijzelf in de overtuiging dat ik het toch met die ander moet zien te redden. Maatwerk soms.

    1. Wat een prachtige invulling geef je hier. Je omschrijft precies wat ik bedoel. Met heel wat minder woorden 😉 Maatwerk, inderdaad. Dank je wel en lieve groet,

  4. Je doelt waarschijnlijk op de Wet Poortwachter. Dit hangt helemaal af van wat de werkgever afspreekt met de Verzekeraar. Als werkgever én werknemer moet je inderdaad een bepaalde procedure afleggen wil jij, als werknemer, aanspraak kunnen maken op een uitkering. Op het werk waar ik zit regel ik dat en ik maak die afspraken met de verzekeraar en dan ook nog per werknemer. Als een werknemer niet in staat zou zijn op een spreekuur te verschijnen, dan is daar altijd een mouw aan te passen en dan toch voldoen aan de regels die die Wet ons oplegt. Het is in dit geval in het belang van zowel de werkgever als de werknemer.
    Ik kan mij voorstellen dat in een heel groot bedrijf met lange lijnen dit haast onmogelijk is. Helaas zijn al dit soort regels opgesteld omdat er altijd individuen zijn die het onderste uit de kan halen, door de mazen van de wet glippen of voor een dubbeltje op de eerste rij willen zitten….
    Vlieg met Vlinder mee naar… Zo zoetjes aanMy Profile

    1. Ja die wet 😉 Ik ken hem als mijn broekzak en weet heel goed op welke manieren hij geïnterpreteerd kan worden. In ons geval ging het om een groot bedrijf met aparte afspraken voor elke individuele tak en met daardoor korte lijnen en grote beschikbaarheid van de arts in kwestie. Dat werkte jaren geleden heel fijn voor alle betrokkenen, je kon ook zo even langs als je vragen had. Het was destijds zo dat de ene tak een heel andere arbodienst had dan de andere, ik weet niet hoe dat nu geregeld is, het is al een aantal jaren geleden.
      Gedurende mijn ziek zijn werd de arbodienst die wij hadden vervangen voor een andere, waarbij de arts slechts enkele uren per week bereikbaar was. Daarnaast werden alle afspraken die ik had staan met een vorige bedrijfsarts, die echt gericht was op herstel en daaruit volgende werkhervatting van tafel geveegd en vervangen door een strakke benadering van re-integratie en het vooral vermijden van het woord ‘ziekte’ en een doeltreffende behandeling. In mijn geval is dat fataal geweest, want ik wilde maar al te graag weer werken, maar mijn lichaam liet het afweten, waarna mijn geest ook niet meer kon. Uiteindelijk ben ik vreselijk ziek geworden, maar zelfs toen was het woord taboe en ging alles om ‘de wet’. Het is heel vervelend geweest. We hebben uiteindelijk een benadering gevonden die paste, maar dat is geheel te danken aan mijn eigen werkgever en de inzet van mijn man en behandelaar. De arbodienst heeft in deze een volledig averechts effect gehad op mijn werkhervatting en dat was niet nodig geweest. Ik was in mijn functie indertijd ook deels verantwoordelijk voor de contacten met de arbo en ook toen al viel mij op dat ze volledig voorbij gingen aan elk belang van de zieke of de werkgever of het ook maar samenbrengen van die twee. Er was geen maatwerk, geen luisterend oor, geen begrip voor welke situatie dan ook. Ziek zijn bestond niet en verzuim was een keuze die niet gemaakt mocht worden. Aan het werk was het motto en in hun ogen het beste medicijn tegen uitval, wat er ook maar aan scheelde. Ik heb zelfs wel eens geprobeerd om een werknemer te beschermen tegen hun dwang en druk, maar ook dat hielp niet. Ze voeren op een eigen policy (en ik denk dat het zuiver ging om cijfers en centen ten gunste van hun organisatie) en naar wat ik heb ervaren had dat niets van doen met ziek zijn of gezond weer aan het werk kunnen. Niet in het belang van de werknemer en niet in het belang van de werkgever. Wel met machtsmisbruik van de artsen…
      Ik heb overigens gewoon een volledige WAO uitkering gekregen, met alle begrip en sympathie van het UWV. De situatie zoals het door de arbodienst was uitgespeeld was niet nodig geweest. En dat vind ik jammer, want het heeft mijn gezondheid en mijn gezin geschaad. Ik had graag nog wat kunnen werken, maar op dit moment is daar geen enkel zicht op.
      Ik snap heel goed dat er mensen zijn die het onderste uit de kan willen halen, maar ik vind het intens triest dat mensen die echt wat mankeren daarvoor geofferd moeten worden… Ik vind echt dat de menselijke maat volledig zoek is in sommige gevallen. Ik vind het fijn om te horen dat er bij jullie wel ruimte is om de wet met ruimte voor de situatie in te vullen en zo tot een goede uitvoering te komen.

  5. njam njam njam ! voeding voor de creatieve geest en mijn gevoel van ‘betrokkenheid’ met respect en met oog voor iedereen zijn veiligheid.

    de wet is er voor mij altijd vanaf het moment dat hij hier als brief op de mat is gevallen (oei ik heb geen mat) en vanaf het moment dat ik de voordeur of de achterdeur buiten stap.

    en verder heb ik dossiers van mezelf aangelegd met ‘wettelijk beschreven geschriften’ om andere te laten lezen wat andere over me beschrijven.

    het werkt dus daar doen we niets aan.

    en ja hoor ik gebruik vaak mijn gevoel bij de wettelijke regels.

    blijven staan is ook geen optie ! knipoog !

    het is groen hé !

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *