Laat je bladeren vallen

Even geleden schreef ik bij een lieve collegablogger een reactie op een logje waarin ze vertelt hoe het met haar gaat. Ze heeft het de laatste jaren niet makkelijk gehad, maar is nu aan het revalideren.
Dit gaat met de logische ups en downs en ook over het mentaal leren omgaan met een lijf wat pijn heeft geleden.

Terwijl ze een vertelde, in een korte video, hoe het met haar ging en iets van de prachtige omgeving liet zien, zag ik van een boom een blaadje dwarrelen. De boom liet los om in winterrust te komen.

Dat loslaten van bomen, elk jaar weer. Hun bladeren, die ze een halfjaar hebben getorst, die de takken zwaar hebben gemaakt en door hebben laten buigen in de regen, die de wind hebben gevangen en misschien de tak zo zwaar hebben gemaakt dat hij scheurde, een levenslange wond in de boom achterlatend… De boom laat in het najaar haar bladeren los. Laat het jaar los, laat het verleden los. Alles blijven dragen, elk jaar meer oude bladeren mee torsen, is ongezond, zelfs onmogelijk.

Die vallende bladeren in de herfst laat de vele poëten onder ons vaak stilstaan bij dat fenomeen ‘loslaten’. En de prachtige natuur laat ons ook zien dat je mag loslaten. Dat loslaten zelfs moet. Dat het te zwaar is om al die oude bladeren mee te torsen. Sommige bladeren zijn zwaar, die scheuren je takken af, laten wonden achter.

Dus laat los. Laat gaan. Laat je leven niet verzwaren door het verleden, door oude bladeren. Laat ze gaan. Geef ze mee aan de wind of laat ze naar je voeten dwarrelen. Voel met je tenen hoe zacht ze worden van de milde regen. En hoe ze, los en vrij, jou weer voeden en vrijheid geven voor de toekomst, voor dat wat komen gaat.

Nieuw blad. Straks, in de lente. Maar eerst rust. Eerst loslaten…

Hans de Gans

autumn-1705907_640


Met dank aan Mammatien ♥

Mooi Leven, by Hans de Gans heeft ook een pagina op Facebook, ik zou het heel leuk vinden als je me ook daar wilt volgen.
De Gans gakt ook op Instagram en Pinterest.

9 thoughts on “Laat je bladeren vallen

  1. Het koude druilerige weer is niets voor mijn humeur.
    Maar dank voor jouw tip.
    Ik zal ook wat bedrukte bladeren met zorgen laten vallen ….

    Regenachtige groet,

    1. Ik heb geleerd om het leven iets meer te nemen zoals het komt. Als iets op je pad komt, dan zal dat voor jou de bedoeling zijn. Uiteindelijk komt alles ook altijd weer ‘in orde’, al is het soms anders dan jij zelf voor ogen had. Dat klinkt oppervlakkig, maar als je dat leert accepteren, laat je vanzelf ook wat makkelijker los. Soms is het niet veel meer dan ‘minder vasthouden en meer accepteren’…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *