Laat die stuurknuppel soms eens los…

Pas geleden waren wij op een vliegshow bij ons in de buurt.

Terwijl talloze vliegtuigen halsbrekende toeren uithaalden boven ons hoofd, voorzagen twee piloten het publiek van commentaar. Een verhaal wat mij deze week bijbleef was het verhaal van een vliegles. 

Worsteling in een vliegtuig.

De lerende piloot ploeterde door het turbulente luchtruim, zijn handen stevig om de stuurknuppel geklemd. De jonge vlieger verzuchtte zwetend tegen zijn instructeur ‘wat is het toch turbulent in de lucht!’. Het enige antwoord wat kwam was: ‘laat die stuurknuppel eens los jongen’. De jongeman haalde bevend zijn handen weg en meteen werd het rustiger om hem heen.

Door de stuurknuppel vast te klemmen en te pogen het vliegtuig goed in de lucht te houden, verloor de jongen juist controle over zijn kist. En ik trok de parallel meteen naar ons mensenleven. Waarin ik de afgelopen jaren mijn best deed om vast te houden wat ik vast dacht te moeten houden, in een vertwijfelde poging om de controle op mijn bestaan te verzekeren. Wist ik beter. Ik dacht dat dat zo moest. Actief je leven proberen te beïnvloeden, actief sturend aanwezig zijn en dat stuur zeker niet uit handen geven aan anderen, dat was mijn leidraad. Mijn leven was als een grote boeing, mensen stapten in, sommigen stapten uit, sommigen bleven zitten, en ik zat aan de stuurknuppel en loodste het toestel door de barre turbulentie van het leven.

Laat die stuurknuppel eens los
Bron: Pixabay

Wat wist ik nog weinig.

Want je hoeft niet bij elke rukwind een ruk aan dat stuur te geven. En je hoeft al helemaal niet dag en nacht het vliegtuig dat jouw leven voorstelt, actief te besturen. Dat leven, dat rolt zich wel uit, als een loper aan jouw voeten. Het is aan jou om er overheen te lopen en onderweg alles wat je aangeboden krijgt aan te nemen, te verwerken en te verwezenlijken. En daarnaast, niet alles wat je tijdens dat pad aangeboden wordt hoef je aan te nemen! Sommige mensen bieden je prachtig verpakte cadeautjes aan, gevuld met gebakken lucht. Of erger nog: met dingen die alles met hun eigen, maar helemaal niets met jouw leven te maken hebben.

Al levende leer je herkennen wat voor jou bestemd is en wat niet. En leer je die knuppel vast te pakken voor een vloeiender reis, in plaats van te worstelen tegen het pad van jouw leven.

Pak die stuurknuppel als het nodig is.

En stuur dan wat bij. Of weg van datgene of diegene die niet goed voor jou is en weg van dat wat niet bij jouw leven hoort. Je hoeft niet alles te accepteren, maar je kunt niet alles besturen. Soms moet je juist even de elementen in het leven hun gang laten gaan om daardoor voor jouzelf meer rust te verkrijgen.

Een hele toer om precies te herkennen hoe en wanneer. En daarbij wil ik nog toevoegen: mensen die niet goed zijn in jouw leven zijn niet per definitie slecht. Ze passen alleen niet in jouw verhaal. Vecht niet tegen mensen, ieder heeft zijn eigen verhaal, zijn eigen ik en zijn eigen pad. Dat kruist heel soms elkaar, net als auto’s op een kruispunt. Jullie slaan alleen elk een andere zijweg in.

Accepteer dat het soms anders loopt.

Want telkens de andere kant op proberen te sturen op juist díe momenten dat je beter even met je leven mee kunt leven kost je (te) veel energie. Die energie kun je beter in andere zaken steken. En genieten van het prachtige uitzicht wat je telkens weer geboden wordt. Dat vergeten wij zo snel. Zodat je achteraf altijd op een, misschien moeilijke, maar oh zo mooie tijd terug kunt kijken.

De Gans

 

Laat die stuurknuppel eens los
Bron: Pixabay

Volg je Mooi Leven, by De Gans al op Facebook?
De Gans gakt ook op Instagram, landt soms op Twitter en incidenteel verschijnt een quote op Pinterest.

Link naar de Ganse Disclaimer.

16 thoughts on “Laat die stuurknuppel soms eens los…

  1. Dit doet me meteen denken aan de twee handen en het zand. Eentje die heel hard dicht knijpt en eentje die open blijft. Degene die dicht geknepen wordt.. daar glipt al het zand zo tussen de vingers. De hand die open blijft.. daar blijft het zand mooi op liggen.

    Liefs xxx

  2. Ik dacht dat ik een reactie gepost had, maar zie hem nergens terug, dus probeer ik het opnieuw.

    Ik verbaas me over het feit dat jouw stukjes oom uit mijn mond hadden kunnen komen. Het lijkt alsof we allebei in dezelfde fase van ons leven zijn beland. Ik ben blij en dankbaar dat ik dit punt heb mogen bereiken want het maakt het leven van het leven een stukje makkelijker. Wel vind ik het vervelend dat ik dit gevoel niet overgebracht krijg op mensen om mij heen. Hen gun ik het ook zo. X

    1. Ik heb moderatie aan staan, waardoor je soms de comments niet ziet verschijnen. En er is ook iets mis, maar daar wordt aan gewerkt (al zit ik nu te wachten op mijn host….want zelf heb ik geen idee !) Maar de jouwe zijn wel alle twee doorgekomen.
      Wat leuk dat je zoveel herkent. Heb ik bij jouw stukjes ook. Het ligt ook wel wat aan de leeftijd misschien. En soms maak je gewoon een aantal dingen hetzelfde mee. Ik heb opgegeven om dit gevoel op anderen over te willen brengen. Nee. Dat zeg ik helemaal verkeerd. Daarom blog ik hahahaha! Ik heb wel opgegeven om mensen te veranderen. Dat gaat niet. Sommigen kunnen niet anders. Dan kan ik nog zo veel zeggen en schrijven, uiteindelijk komt het er op neer dat ik mijn eigen pad verder ga lopen en hun op een parkeerplaats achterlaat. Dan hoop ik dat ze een kaart hebben om hun eigen pad uit te dokteren …
      Liefs voor jou x

      1. Ik heb inderdaad het gevoel dat we beiden genoeg hebben meegemaakt en dat onze karakters ook behoorlijk overeenkomen. Dat is best bijzonder.
        Ik wil niet zozeer een ander veranderen, maar ik gun mensen dezelfde visie. Het besef dat er een knop om moet zoals ik dat ook ervaren heb. Sindsdien (sinds die knop om is) loop ik gewoon lichter door het leven en dat gun ik mensen in mijn omgeving ook die het nu moeilijker hebben. Snap je nog wat ik bedoel nu?
        Liefs terug x

        1. Soms moet er een knop om. Sta je erbij en je ziet wat er gebeurt…tegelijk sta je machteloos omdat je weet dat je de ander niet kunt bereiken en die knop niet om gaat…

        2. Soms moet er een knop om. Sta je erbij en je ziet wat er gebeurt…tegelijk sta je machteloos omdat je weet dat je de ander niet kunt bereiken en die knop niet om gaat…
          Ik publiceerde te snel
          Liefs en mooie avond nog x

  3. Ik verbaas me over het feit dat jouw stukjes uit mijn mond hadden kunnen komen. Het lijkt alsof ik in dezelfde fase ben beland als jij.
    Ik ben blij dat jij en ook ik op dit punt zijn beland. Het maakt het leven leven een tikje makkelijker. Ik vind het wel vervelend dat ik dit niet overgebracht krijg op mensen om mij heen, hen gun ik dit gevoel ook. X

  4. Vecht niet tegen mensen…. niet dat ik aan het vechten ben… maar er is iemand die woede in mij doet losbarsten. Het is zinloos die woede, dat weet ik… Na het lezen van jouw stukje, kan ik het alweer wat loslaten. Waarvoor dank Marije!
    Vlieg met Matroos Beek mee naar… Alleen op Nummer ÉénMy Profile

    1. Lieve Jan, ik heb geprobeerd ze te vinden, maar ik moet nog even verder zoeken. Ik denk inderdaad dat het naadloos past. Zoals eigenlijk alles wat je schrijft. Het is zo simpel om het op te schrijven. Maar het doen….dat is best nog een trucje… Lieve groet <3

      1. De notities vind je op m’n Facebook-account via ‘Meer’ / ‘Notities’. Laat me nog even weten of je ze hebt kunnen vinden. Met liefdevolle groet uit ’t Budelse ♥

        1. Ik heb ze gevonden en beide gelezen. Dat is een naadloze aansluiting, wat je zei. Dank je wel! Hele lieve groeten terug uit het noorden <3

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *