Kunnen wij gewoon ons eigen visje vangen?

Ik begin met Mozambique.

Koen Schyvens schreef onlangs dit artikel met prachtige foto’s erbij. In zijn andere thuisland Mozambique. 
Het zette mij aan het denken.

Ons eigen land.

Regelmatig staat mijn Lief door de week op onmogelijke tijdstippen op om in Assen de trein te nemen naar het westen des lands. Om daar al rekenend, overleggend en ontwerpend financiële risico’s in kaart te brengen voor instelling X. Daarvoor heeft mijn Lief heel erg veel gestudeerd en mag hij een indrukwekkend lijstje academische titels om zijn naam laten zweven. Maar onszelf zegt dat niet zo veel. Als ik in zijn ogen kijk, dan zie ik niet die titels. Het is leuk om een uitdagende baan te hebben, maar het leven zelf is natuurlijk veel belangrijker dan dat.

Hoewel wij als gezin niet streven naar een leven in luxe of onze behoeften laten uitgaan naar materiële genoegdoening als bevrediging van onze wensen, vind ik het leven hier in Nederland toch wel erg een verwennerij. Onze levensstandaard ligt gemiddeld hoog en zeker in vergelijking met heel veel andere landen op de wereld hebben wij het hier behoorlijk goed.

Mopperkonten zijn we.

We mogen dan mopperen op van alles en nog wat, de partijen die na moeizame discussies gekomen zijn tot een soort van regeerakkoord massaal verguizen, we zijn als volk hier in dit land eigenlijk gewoon vies, stinkend rijk.

Zelfs als je moeizaam rondkomt van een uitkering, en zeker als je het vergelijkt met andere streken en mensen op aard.

Zoals de mensen in het stuk van Koen.

Anders kijken.

Want eigenlijk is het toch veel makkelijker om het eens anders te bekijken. Om niet per trein uren door het land te tjoeken met de laptop op schoot en de telefoon aan het oor, aansluitend op kantoor goochelen met aandacht, tijd en problemen en zo op die manier je geld te verdienen. Waarna je dan vervolgens nog naar de winkel moet gaan, waar weer anderen van alles hebben ingekocht, wat wij dan weer met dat moeizaam verdiende geld moeten kopen.

Ondertussen zijn er velen zoals mijn Lief en allemaal hebben ze op de één of andere manier last van stress. Ooit hoorde ik ook bij die club. ’s Morgens parkeerde ik mijn baby bij een (heel lieve!) dame om mij dan via het filegedruis in het bedrijfsleven te begeven, in welke omgeving in mijn geval moeizaam van alles werd uitgedacht om juist het leven makkelijker te maken. Heel bizar. En, heel paradoxaal, maar met mijn gebrekkige gezondheid lukte het me niet om mij in die omgeving van gezondheid, welvaren en welzijn staande te houden. Gewoon niet fit genoeg. Als ik ’s avonds na het werk mijn spruit weer haalde, dan was ik soms te ziek om hem zelf in zijn bedje te leggen.

Kunnen wij gewoon ons eigen visje vangen?

Het kan eenvoudiger.

Dan is het toch eenvoudiger om wat visjes te vangen, wat groente te knippen en dat zelf op te maken? Lekker de vis aan een lijntje en wat je overhoudt, verkoop je. Voor een goede prijs uiteraard. En soms heb je niks om te verkopen, en soms een beetje meer.

Direct van de zee zo in de mond. Klaar. Geen stress omdat je moet voldoen aan eisen van anderen, in files moet staan terwijl je wilt rijden en in een vertraagde trein op het werk in moet bellen omdat je je vergadering niet kunt missen.

Geen stress omdat de fabrikant van al je eten ongezonde korte termijn oplossingen gebruikt om te kunnen blijven voldoen aan onze toenemende eisen als klant en om daarnaast zijn winst te vergroten.

Want wat doen we toch omslachtig allemaal.

We zitten in een chronische rompslomp van moeizaam geld verdienen, dit gebruiken om weer van alles te kopen om ons te voeden en ons hoofd van een dak te voorzien, aangevuld met de nodige luxe om ons toch wel prettig te voelen en te kunnen ontspannen na al dat gedoe. En de volgende dag begint alles weer van voren af aan.
Het lijkt wel een sociaal-economische gevangenis die wij hebben gecreëerd. Met ons bedrijfsleven, onze wetten en regels, belastingen en afspraken.

Veel mensen zullen het met deze visie niet eens zijn. Misschien past dat pure leven met een gevangen visje dan ook echt niet bij hen. Maar als je naar de talrijke volkeren kijkt waarvan wij westerlingen meewarig kijkend zeggen ‘die zijn onderontwikkeld’, dan ben ik het niet eens daarmee. Ik vind óns juist een beetje moeilijk doen. Een beetje gedoe creëren. Ingewikkelde oplossingen verzinnen die weer nieuwe problemen creëren. Ons druk maken. En dan ook nog onze problemen aan andere volkeren opdringen, van hen een oplossing eisen omdat wij vinden dat zij het niet goed doen, terwijl zij zelf prima tevreden zijn.

Wat is daar ontwikkeld aan?

Onze eigen welvaart.

Maar dat is dan weer vanuit onze belevingswereld gezien. Wij vangen meestal niet ons eigen visje. En de wetenschap en onderzoeken die wij allemaal doen zijn natuurlijk wel heel boeiend, en ook de technische ontwikkelingen die al die ontdekkingen met zich meebrengen vind ik zelf vaak heel verrijkend. Ook al worden we er soms wat moedeloos van omdat elke vooruitgang ook ergens weer een nadeel blijkt te hebben.

Wij hebben daarvoor weer de bedrijven, waaronder mijn zeer gewaardeerde ex-werkgever, die daar weer mooie apparatuur voor ontwikkelen. Zodat we niet te veel last hebben van onze eigen welvaart. En daardoor soms even vrij kunnen nemen om eens een visje te kunnen vangen of een eigen gekweekt groentetje te kunnen oogsten.

Dat is dan weer handig.

De Gans.

Kunnen wij gewoon ons eigen visje vangen?
Afrikaanse maskers

Lees ook ‘Laten we leven van de lucht‘.


Volg je Mooi Leven, by De Gans ook al op Facebook?
De Gans gakt ook op Instagram en incidenteel verschijnt een quote op Pinterest. De Gans vliegt heel soms over Twitter.

 

30 thoughts on “Kunnen wij gewoon ons eigen visje vangen?

  1. Veel mensen in ons land hebben zoveel geld dat ze niet weten hoe gek ze moeten doen om het uit te geven maar wat zijn ze afschuwlijk arm.

    Wij hebben mondjesmaat aan centjes maar wel wat ons ♥- begeert, en gelukkig jij ook!

    xxx
    Vlieg met Melody mee naar… Japans op Zaterdag – 130My Profile

    1. Ik vind het altijd wat eng op dit soort berichten te schrijven, omdat je ongelofelijk ongenuanceerde reacties kunt krijgen als ‘in Nederland hebben we het heel arm’, met talloze schrijnende voorbeelden ter illustratie. Dan nog hebben de meeste mensen toegang tot een pc, stromend water en een huisdier. Klinkt hard, maar ik heb ooit een hutje gezien met zand op de vloer en 1 stoel en dat was de inrichting. En die persoon was wel blij. Dat is meer waar ik op doel 😉 Jij begrijpt dat. Gelukkig zijn er veel meer en vallen de reacties alleszins mee.
      Ik voel mij stinkend rijk. En dat ben ik ook. Op alle vlakken 🙂 Kus xxxxxxx

  2. Over leven

    waar overvloed alle dagen de tafel rijkelijk dekt
    daar begint het filosoferen
    de hongerige zoekt visrijke meren
    hengelend naar alles, zelfs als ‘t walging opwekt

    En ja, we ‘leven’ helaas allemaal in een economische gevangenis!
    Dankjewel voor de inspiratie, Marije!
    Lenjef
    Vlieg met Lenjef mee naar… OntbossingMy Profile

  3. Wat een eer om de inspiratie te zijn van dit mooie stuk – een bespiegeling vanuit het hart op onze maatschappij-op-drift. Nu heb ik weer iets om over na te denken … dank.

  4. Maar dat is toch een beetje praten vanuit “de comfort zone” hoewel er zeker wel een grond van waarheid inzit.
    Maar uiteindelijk kán iedereen die “het gedoe” hier niet ziet zitten eenvoudig leven wanneer hij/zij dat graag zou willen. Ook kan iedereen ervoor kiezen om niét aan de consumptie maatschappij mee te doen. Er zijn ook genoeg bloggers die zo leven.
    Maar het blijft een vrije keuze of je je in die strijd om het grote geld stort en dat schijnt toch in een behoefte te voldoen.
    Ik ben blij dat een ander mijn visje vangt want zelf heb ik niets met vissen, ik ben blij dat een ander de koe voor me slacht want zelf zou ik dat niet durven. Dat die ander daar wat mee verdient is geen probleem voor me.
    Zeker , er wordt soms onterecht gemopperd maar toch lang niet door iedereen en zeker , vaak zou het best wat minder kunnen maar wie ben ik om dat als norm te stellen. Voor mezelf hoeft het inderdaad allemaal niet zo heel erg luxe maar wie er wél prijs op stelt en er zelf voor werkt heeft mijn zegen zolang de mogelijkheden er zijn. Ik ben bang dat het “eenvoudige leven”als ideaalbeeld” voor de meeste mensen toch óók aardig wat haken en ogen zal hebben.
    Vlieg met rietepietz mee naar… belasting…My Profile

    1. Her is zeker praten vanuit de comfort zone, daar ben ik mij van bewust. Maar zomaar vanuit een in het bos neergezette tipi vis vangen of beesten slachten is in Nederland nogal aan regels gebonden. Je bent toch op één of andere manier praktisch altijd gebonden aan onze wetten en regels. Of je moet zwerven. Maar dat is ook weer lastig. Eenvoudig leven kan. Daar zijn wij naar op weg. Maar toch zijn er vele hobbels en bobbels die wat tegen elkaar in werken

  5. Volgens mij komen mensen terug op dat luxe leven. Velen willen kleiner gaan wonen en minder “bezitter.”
    Omdat minder bezittingen minder rompslomp met zich meebrengen.
    Wij zijn acht jaar geleden op vakantie in Noorwegen geweest. Degenen van wie we ons vakantiehuis gehuurd hadden, bezat een eigen meer met boot en vissershuisje. Mijn man en ik zijn verliefd geworden op dat huisje. Het had alleen het hoognodige. We praten er nog regelmatig over.
    Lieve groet
    Vlieg met Mirjam Kakelbont mee naar… MoordreceptMy Profile

    1. Dat kan ik me voorstellen…
      Wij gaan vaak naar een plekje in de Drôme, een olijfboomgaard bij een biologische boerderij. Klein huisje, maar ruim genoeg. Alles is er. En telkens komen we daar weer tot dezelfde conclusie: wat hebben we maar weinig nodig…
      Lieve groet,

  6. Natuurlijk was vroeger niet alles beter, maar de mensen hadden nog wél tijd om hun visje te vangen, en naar hun moestuintje te gaan om een krop eigen gekweekte andijvie te snijden. Heden ten dagen is men ijverig bezig, om voor alles een oplossing te creëren, maar die hebben dan weer vaak bijwerkingen, en die staan niet in de bijsluiter.
    Vlieg met Edward McDunn mee naar… SteenkorvenMy Profile

  7. Toen we kinderen kregen, kozen we voor één i.p.v. voor twee salarissen. We hadden minder te besteden, maar voelden ons rijker met heel wat minder stress.
    Vlieg met Jeanne mee naar… Scherven lijmenMy Profile

  8. Het kan eens meer terug naar de eenvoud gaan en niet werken om dat te kopen dat anderen ook hebben.
    Maar gewoon werken in alle rust omdat te kopen wat nodig is of om te betalen wat nodig is.

    Aum Shanthi

      1. Die is te maken als men durft uit de comfortzone te stappen. En niet mee te gaan in de stroom die anderen ook nemen.

        Aum Shanthi

  9. Goede analyse Marije. Mijn conclusie: we leven hier in ’n verstikkende waanzin-wereld, die voor meer en meer problemen blijft zorgen. Er is op onze Aarde genoeg voor de behoeften van alle bewoners; er is echter niet genoeg voor ieders hebzucht. Als we groei van macht, groei van economie en groei van rijkdom nu eens gaan inwisselen voor groei van bescheidenheid, groei van integriteit, groei van respect voor alle leven en spirituele groei van de gehele mensheid, dan komen we verder en voorkomen we de vernietiging van moeder Aarde.
    Vlieg met Jan van Moorsel mee naar… Waarom deze website ?My Profile

  10. Een vriendin van me …heeft jaren onder de armoedegrens geleefd in ons stinkend rijke landje..
    Sparen om 1 stukje vlees te kunnen kopen en daar dan drie dagen mee te doen….
    Te trots om een aanvulling via de bijstand aan te vragen …ik red het zei ze en zolang ik dat kan houd ik mn hand niet op.
    Zij heeft een vriendin die aan de andere kant van de ladder leeft…afbetaalde villa…zo rijk dat ook haar kinderen nooit een hypotheek hebben gehad…en die kan zich totaal niet in haar situatie indenken …
    En toch is mijn vriendin rijker dan die vriendin van haar …ze is stinkend rijk…Simpel om het feit dat zij iets heeft wat met geld niet te koop is..
    Heel veel mensen leven net onder of boven die armoedegrens..en zolang wij hier in dat stinkend rijke Nederland nog voedselbanken hebben ….schaam ik me rot..
    Ik denk dat veel mensen hun eigen tomaten wel willen kweken en hun eigen visje wel willen vangen maar ….wees reëel in ons land van regels en wetten is dat voor 90 procent van de bevolking onmogelijk..
    Enne…ik wil best wat meer last hebben van onze welvaart …
    Vlieg met Ria B mee naar… Ja …doeiiMy Profile

    1. En die wetten…daar zit het hem in. Daarmee beperken we onze eigen mogelijkheden. En dat maakt een arm mens armer. Of het nu armoe is in centen of in geest… Een economische gevangenis vind ik het. Dank je wel voor je toevoeging. ❤

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *