Kringloop van het leven

Bij Mrs. Brubeck las ik een tijdje terug een prachtige log over ‘Mijmeren‘, welke mij, op zijn beurt, weer aan het mijmeren zette. Ik ben een echte mijmeraar en daarom blog ik ook. Een deel van mijn gemijmer slinger ik op die manier via een beeldscherm het wijde, onbeschermde internet op. Een ander deel van de mijmeringen houd ik voor mijzelf.

Ik heb de afgelopen weken extra gemijmerd. Er was ook reden voor… Er waren redenen te over zelfs.
In mijn logje ‘Tijdsspel‘ mijmerde ik over het begrip ‘tijd’ naar aanleiding van de herfst, die nu toch wel echt op zijn hoogtepunt is. Terwijl ik het schreef overleed een blogger die ik zijdelings volgde en die bij een aantal medebloggers zeer geliefd was. Ik ben er heel eerlijk in dat ik haar stukjes niet altijd durfde te lezen. Mrs. Brubeck en andere lieve bloggers hebben veel over haar geschreven de afgelopen weken. Ze leed aan borstkanker en ik vond haar ziekte zo confronterend, dat ik er niet altijd tegen kon om haar berichtjes in mijn overzicht te zien verschijnen. Tegelijkertijd voelde ik mij schuldig, en oppervlakkig ook. Want met de dood krijgen we allemaal te maken, vroeg of laat in ons leven. En voor haar was het, helaas, heel erg vroeg.

Het zette mij wel verder aan het denken. Want is de dood een vijand, of een vriend? Mijn vader ging te vroeg, mijn schoonvader nog eerder, net zoals een van mijn grootvaders, waar de ander juist heel erg oud mocht worden. Mijn vader had nog heel veel plannen, maar werd vrij plotseling uit het leven weggerukt. Binnen enkele weken was hij van mijn sterke, krachtige vader verworden tot een zwakke schaduw van de man die hij gedurende zijn leven was geweest. Kanker kan heel dwingend zijn en de meest krachtige persoon met enkele rake klappen van sterke bloem tot een hoopje hulpeloosheid reduceren, waarin alleen de dood nog verlossing biedt.
Korte tijd geleden overleed ook iemand die ik heb gekend, ik noem hem ‘opa Guy’. Voor hem was de dood een zeer welkome vriend. Hij was volledig klaar met leven en kon niet wachten om eeuwig in te slapen.

Als de dood voor mij nu zou komen zou ik er tegen vechten. Ik heb dat eerder gedaan en ik heb hem toen verslagen. Tegelijkertijd besef ik dat er toentertijd vermoedelijk een andere reden was waarom hij verscheen zonder mij met zich mee te nemen. Dus of ik een vijand heb overwonnen of dat een vriend mij een belangrijke les wilde leren, dat weet ik niet, maar ik vermoed het laatste. In de jaren erna gingen mijn ogen open. Ik zag wat er anders kon in mijn leven en kon mensen beter ‘lezen’. Ik kon ook makkelijker afstand nemen van situaties en van mensen die mijn energie weg zogen en zodoende beter voor mijzelf kiezen. Al heb ik, heel eerlijk, daarin nog een heel lange weg te gaan. Maar mijn ogen zijn geopend en ik kan bepaalde dingen nu heel goed ‘ zien’.

Ik zie de ziekte als een vijand, maar de dood als een vriend. Hij hoort bij het leven, net zoals je geboorte. Als je geboorte een geschenk is, heel erg welkom, dan is de dood dat eveneens. In mijn ogen. Je wordt geboren, je gaat dan ooit weer dood. Geboorte en dood zijn zo onlosmakelijk met elkaar verbonden dat we ze beiden kunnen ontvangen als geschenk. Het hoort bij de kringloop zoals wij ieder jaar in de natuur mogen aanschouwen. Winter, vol onzichtbare groei waar alleen de sterksten de koude overwinnen, de lente met haar jeugdige,  onbedwingbare groei. De zomer, waar alles volledig tot wasdom is gekomen, gevolgd door de herfst,  waarin alles weer afbreekt,  inslaapt, tot rust en stilstand komt.

We zullen de tijd van ons leven moeten benutten, zoals ook de seizoenen dat doen. Van klein, hulpeloos hoopje naar een bloeiende plant die zijn leven en kennis doorgeeft, en die in de herfst weer gereduceerd wordt tot het hulpeloos hoopje wat hij bij aanvang in de winter was. Zo gaat de kringloop van het leven altijd door. En zo is de dood, net zoals het leven, een vriend, aan jou geschonken. Zodat je in de tussentijd kunt groeien en bloeien en je wijsheid en groei door kunt geven met de kringloop van dat leven.

Hans de Gans

pocket-watch-731301_640


Mooi Leven, by Hans de Gans heeft een pagina op Facebook, gezellig als je me ook daar wilt volgen.
De Gans gakt ook op Instagram en Pinterest.

16 thoughts on “Kringloop van het leven

  1. De dood hoort inderdaad bij het leven. Toch vind ik het altijd wel moeilijk als mensen op veel te jonge leeftijd overlijden. Op dat moment kan ik de dood echt niet als vriend zien. Hoewel daarmee vaak wel ook het lijden stopt, wat ergens wel heel erg fijn is natuurlijk.

  2. Mooi beschreven de angst voor het onbekende, de dood. Maar stel dat je te weten kunt komen dat dood niet het einde betekent! Je vergelijkt hier naar de seizoenen en de natuur. En laat nou net de natuur ons zien dat loslaten wat sterven eigenlijk is, niet het einde is. Wij mensen hebben meer overeenkomsten met de natuur dan we zelf vermoeden. Die overeenkomst zoeken is een zoektocht die elk mens zou moeten doen. Angsten zouden minder kans krijgen om de mensheid klein te krijgen. Afscheid nemen is nooit plezierig, maar als er een kans is dat je elkaar terug kunt zien zullen schuldgevoelens niet de overhand nemen.
    Ik hoop dat ik je niet te veel overrompelt heb? ;oops; Anders delete het maar.

  3. De dood blijft moeilijk aanvaardbaar als het om kinderen, jonge mensen, vaders of moeders gaat. Maar ook ouderen worstelen met de dood, want diep vanbinnen bleven ze die jonge mens… en zolang er levenslust is, is er geen doodsverlangen.
    De manier waarop je sterft lijkt me beangstigender dan de dood zelf.
    Mooie post Marije.

    1. De dood van jonge mensen, kinderen is voor mij als mens bijna onverenigbaar met het leven. Toch gebeurt het…
      Dank je wel voor je reactie. Er zit zoveel gevoel achter je woorden ❤

              1. Je hebt gelijk. Ik houd daar te weinig rekening mee en moet daar bewuster mee omgaan. Mijn man maakt zich zorgen omdat ik altijd voor iedereen klaar sta en hij is bang dat ik mezelf weggeef en dat me dat nog eens zuur zal opbreken. Ik ga erop letten… maar voel me nog steeds schuldig en egoïstisch als ik een ‘neen’ verkoop of voor mijzelf kies. Ik vind het heel moeilijk.

                1. Elke ja naar een ander is een nee tegen jezelf en diegene die vlak bij je staat…
                  Maar het is inderdaad heel moeilijk.

  4. Triest wanneer iemand vroeg komt te overlijden, maar wij krijgen bij de geboorte geen garantie mee dat we 100 jaar worden. Daarom is het zo belangrijk, dat je probeert om van elke dag die je gegeven is te genieten.

    1. Elke dag is weer een nieuw geschenk waarin je leren kunt en iets van je leven maken mag. Ik kom daar nog een keer in een logje (zijdelings) op terug.

Gak mee en plaats hieronder je reactie,