Kleine mijmering over een specifiek verdriet

‘Achter vele dichte deuren, schuilen slechte humeuren.

Tranen die je van buiten niet ziet.

Stil, onzichtbaar,

verloren verdriet…’

 

Verdriet

 


We zijn ons zelden bewust van wat zich afspeelt achter de gesloten deuren die uitkomen op de straat waardoor wij lopen. Op weg van A naar B. We zijn ons op die momenten echter regelmatig zeer bewust van ons eigen leed, onze eigen sores. Maar dat een vergelijkbaar probleem zich vaak op een steenworp afstand bevindt, daar hebben we meestal geen idee van.

Zouden we maar wat opener kunnen zijn naar elkaar.

Niet in de trant van ‘dat heb ik ook’ en je eigen verhaal achteloos aan de voeten van de ander werpen. Maar met juist een ‘ik beleef het ook’ of  ‘ik herken je verhaal en ik ben er voor je’ zodat we elkaar juist versterken in het overleven. Elkaar helpen als het nodig is, maar elkaar niet opzadelen met elkaars leed. Wel met elkaars steun en begrip.

Daartussen zit een verschil.

Iets om over na te denken. En misschien nog over verder te schrijven.

De Gans

Verdriet draag je samen

All pictures in this log are found on Pixabay.


Volg je Mooi Leven, by De Gans ook al op Facebook?
De Gans gakt ook op Instagram en incidenteel verschijnt een quote op Pinterest. De Gans vliegt heel soms over Twitter.

16 thoughts on “Kleine mijmering over een specifiek verdriet

  1. Een zeer terechte opmerking en goede visie. Ik hoop dat we er met z’n allen iets uit leren. Ik in ieder geval wel. Waarvoor dank. Lieve groet.

  2. Vaak vragen mensen hoe het met je gaat om daarna zo snel mogelijk over zichzelf te gaan praten. Pijntjes hier, zeurtjes daar. Ik houd niet van klagen maar begrijp wel dat sommigen een weerklank willen hebben. Toch heb ik negatieve mensen zoveel mogelijk uit mijn leven geschrapt.
    Blijft er meer tijd over voor mensen die het écht nodig hebben…
    Mooi blog weer, Marije. Daar heb je patent op.

    1. Dank je lieve Kakel. Ja….de ‘vertel het maar want ik kan goed luisteren bij mij is het veilig’ visie. Als ik dat hoor dan ga ik in de ‘ok dan moet ik dus naar jóu luisteren stand’ staan

  3. Het begint dikwijls met gewoon luisteren, dat is voor velen ook zo moeilijk. Nochtans kan “gewoon je verhaal doen” al echt helpen als iemand écht luistert!
    Weeral raak geblogd lieve Marije!

    1. Dank je. Luisteren en je gehoord voelen is al zo’n stap! Dus naar een ander luisteren en die horen is ook al een groots gebaar. Liefs xx

  4. je wens is oprecht, zo goed ken ik je ondertussen al wel…maar ik naar ik vrees, niet realiseerbaar.
    Veel mensen hebben de neiging op je af te ‘springen’ in een poging het probleem op te willen lossen, hoe lief ook, dat is niet waar die ander op zit te wachten… die wil alleen maar gehoord worden, diens verhaal ff (weer) kwijt kunnen… en daarbij, veel mensen kunnen het niet aan, hetzelfde verhaal over en over aan te moeten horen, al hoe nodig het ook voor die ander is het te kunnen verwoorden / uiten.
    Een beetje meer begrip… voor iemands wijze van handelen omdat er ballast is…zou ook al een heel stuk schelen, denk je ook niet?
    -x-♥

      1. Ik weet hoe het voelt een klankbord zo nodig te hebben en GodZijDank heb ik die dan ook.
        Ik weet ook maar al t goed hoe het voelt die klankbord voor een ander te zijn en GodZijDank kan ik dat ook, ook al ken ik het verhaal van a tot z en terug. Voor mij is dat deel van de liefde die je voor iemand voelt, je laat die persoon zich uiten of je het verhaal nou kent tot in den treure of niet…

        Het bewustworden mag bij veel mensen ontstaan dan wel groeien inderdaad, dat zou nl ook het (ver-be-oordelen enorm vertragen en beide mensen goed doen.

        xxx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *