Een kind laten doen waar het goed in is…

Een kind laten doen waar het goed in is.

Daar zijn volwassenen niet zo goed in.

 

De Gans

 

Een kind laten doen waar het goed in is...
Bron: Pixabay

De eerste ‘Summerquote’ van deze zomer.

En de enige die een behoorlijke toelichting heeft, maar ook ik moet even op gang komen qua vakantiegevoel. De overige zijn al ingepland en ik beloof: daar doe ik het een stuk rustiger aan.
”Een kind laten doen waar het goed in is. Daar zijn volwassenen niet zo goed in”.
Deze zin verscheen in mijn hoofd doordat ik deze week verschillende artikelen onder ogen kreeg waarin de zorg over onze zorg voor ons kroost werd uitgesproken.

En ik snap dat.

In mijn log van gisteren kaartte ik al aan dat ik vind dat we onze kinderen teveel beknotten. Overal verzinnen we regeltjes voor, overal zijn certificaten en getuigschriften voor nodig en ieder risico moet zo veel als mogelijk worden uitgebannen. Het onderwijs lijkt te verworden tot een aaneenschakeling van cognitieve ontplooiing, die de vrijheid van een bewegelijk lichaam en een dito kindergeest bijna volledig aan banden legt. Elk kind dat iets meer dan gemiddeld van een gemiddelde afwijkt moet bij voorkeur een stickertje krijgen opgeplakt zodat andere mensen de juiste handvatten (of handschoenen?) uit de kast kunnen trekken om het kind op de juiste wijze te benaderen. In plaats van dat men zelf het gevoel volgt en het kind vanuit het hart aanspreekt. Want stel je voor dat we daarbij een foutje maken?

Risico’s.

Dat het leven op onze aarde per definitie bestaat uit één grote aaneenschakeling van risico’s realiseren we ons klaarblijkelijk niet meer. We kunnen risico’s niet uitbannen uit ons bestaan, dan zouden we de wereld moeten opheffen. Dat we nog steeds een piep-, maar dan ook piepklein onderdeeltje zijn van een onmetelijk groot universum, oneindig veel machtiger en groter dan we ook maar kunnen beseffen met ons mensenbrein, dat maakt het hele leven überhaupt al heel bijzonder. Want alles hangt in een heel delicaat evenwicht aan elkaar, en ons daaraan overgeven, zoals de natuur het eigenlijk bedoeld heeft, dat lukt ons hedendaagse mensen niet. Wij willen graag op alles invloed.

 

Een kind laten doen waar het goed in is...
Bron: Pixabay

Durf jij het risico te nemen?

Durf jij het risico te nemen je kind wat vrijer te laten? Zodat het valt, de beentjes schaaft, misschien wel erger? Durf jij je kind los te laten zodat hij vlak bij jouw veilige aanwezigheid op een gezonde manier zijn grenzen leert verkennen? Zodat het leert vallen, maar ook weer opstaan? Zodat hij leert dat het leven pijn doet, maar het daardoor ook leert hoe het daarmee om kan gaan? Of baken je bij voorkeur zijn wereldje af zodat hij, als hij volwassen is, nog niet weet hoe hij echt leven moet? 

Het leven leren we niet uit boekjes en van alle tegenstrijdige adviezen op het internet. We leren het niet door op zeer jonge leeftijd ons denkvermogen te pushen en te forceren. Je leven leer je leven door het te gaan leven.

Natuurlijk leer ik mijn kind dingen uit boekjes zoals lettertjes zoeken en vormpjes tellen. Sterker nog, toen pas hij twee jaar was, kon hij ineens verbazingwekkend goed tellen. Dat stagneerde een beetje toen hij vier werd omdat het buiten spelen met een bal of waterpistool toen interessanter werd. En het bouwen van hutten. En heel veel andere dingen. Huppelen. Rennen. Automerken herkennen. Boogschieten. Eigenschappen van kinderen doorzien. Daar was de juf het toen totaal niet mee eens. Want behalve tellen, diende zoonlief ook nog het complete alfabet te herkennen, want elk gemiddeld kind van vier moet dat echt kunnen. Dat hij op een afstandje kinderen aanschouwde voordat hij zich liet overhalen om te spelen dat kon ook niet. Meedoen! Voldoen aan de norm, zou hij!

Een kind van vier met huiswerk.

Hij werd onder forse dwang doorgestuurd naar een logopediste die hem stapels huiswerk meegaf, en zijn lieve, sprankelende kindergeest kleurde dof door alle gehate spraakoefeningen aan de keukentafel. In plaats van papa helpen met hutten bouwen en bij de straatweg auto’s tellen, moest hij binnen zitten en correcte zinnen leren formuleren. Hij haatte mij, zijn moeder, die het, beroepsmatig taalkundig behoorlijk onderlegd, ten uitvoer diende te brengen. Schriftjes vlogen tegen de muren bij de keukentafel, de pennen erachteraan. Schrijven kon hij toch nog niet. En mama zette wanhopig door. Tegen haar zin, tegen beter weten in….maar ‘anders mag hij over twee jaar niet naar groep drie’ gonsde de stem van de juf als dreigement door haar onervaren moederhoofd. De sporen van onze beider tranen uit radeloosheid en onbegrepenheidzijn zijn als bewijzen zichtbaar op de goedmoedig volgestickerde pagina’s van de schriftjes.

Ik stopte ermee. Ik vond het belachelijk, ontmoedigend en daarbij herkende ik de aantijgingen van de juf ook nog eens nauwelijks.

Wij verhuisden en namen bewust het risico om onze zoon volledig alle professionele begeleiding op spraakgebied te onthouden.

Laat maar gaan.

Gelukkig is men in het noorden minder krampachtig. ‘Komt haaal goud’, zegt men hier meestal.

En zo ging het ook: al na enkele weken op de kleinere, ontspannen school in het noordoosten van ons land ging de spraak van onze inmiddels zesjarige werkelijk met sprongen vooruit. En de toch al aanwezige behendigheid met een bal ook. Met angst in mijn moederhart liet ik mijn zoon alleen buiten spelen. Ieder berichtje over enge mensen in busjes met jonge poesjes, snoepzakken en schattige hondjes las ik…. Maar ik liet hem gaan. Ik voelde dat het moest. Ik voelde dat hij het nodig had.

En mijn gevoel bleek juist.

Mijn Zoon van Zes is gelukkig. Stromen vriendjes duiken op in en rondom ons huis. Ballen en hoepels vliegen door de lucht op het speelveldje voor de zitkamer. Een schattig meisje met blonde krulletjes verschijnt ineens met blote voetjes op ons gras, het mollige lijfje gehuld in een bloemetjesrokje, een modderig vingertje wijzend naar onze aardbeitjes: ‘isse lekker! Moete opeten!’.

Een kind laten doen waar het goed in is...
Bron: Pixabay

Ergens goed in zijn.

Waar onze zoon nou echt goed in is weten wij nog niet. Op dit moment lijkt hij in heel veel dingen aardig goed te zijn. Dus we gaan de komende jaren maar eens rustig kijken wat hij dan ook daadwerkelijk heel leuk vindt. Het tekenen in elk geval niet. Hoewel hij het best kan, taalt zijn hand niet naar een potlood. En netjes schrijven doet hij ook niet. Maar hij heeft een geheugen als een olifant en komt verbaal verrassend krachtig uit de hoek als hij zijn kritische antwoorden aan ons stevig weet te onderbouwen. Een eloquente geest ontwaakt in huis.

Hij is dus bepaald wel ergens goed in. En ik laat hem maar even een poosje vrij om dat te ontdekken.

Tot slot:

Wat ik wel heel duidelijk wil benadrukken is dat ik met dit artikel niet een kind zijn stickertje of ‘anders zijn’ wil onthouden. Juist niet. Als er écht wat aan mankeert, als er écht problemen zijn, en als gezinnen écht duurzaam ontwricht zijn, dan zijn wij uiteraard met zijn allen verplicht om te zoeken naar de beste oplossing. In wat voor vorm dan ook en op welk vlak dan ook.

Maar ik hoop dat die oplossing nog altijd is in het belang van het kind…

Want daar gaat het tenslotte om.

De Gans

Een kind laten doen waar het goed in is...
Elk kind groeit in eigen tempo. Tekening ‘slakje’ ©byDeGans

Lees ook:

Over het loslaten om iemand zichzelf te laten zijn.

Prestatiedruk bij kinderen.


Volg je Mooi Leven, by De Gans ook al op Facebook?
De Gans gakt ook op Instagram en incidenteel verschijnt een quote op Pinterest. De Gans vliegt heel soms over Twitter.

20 thoughts on “Een kind laten doen waar het goed in is…

  1. Geweldig omschreven!
    Je moet een kind de ruimte geven de wereld zelf op zijn manier te laten ontdekken.
    We kunnen hem/haar begeleiden, sturen, maar ze moeten zelf hun stappen maken en dus ook hun fouten.
    Want alleen op die manier kunnen ze groeien en leren in het leven 🙂

  2. Ik mocht vroeger thuis niks, ik moest van alles…
    mijn broertje mocht alles en moest nooit iets…

    Manlief hetzelfde…
    onze kinderen kregen alle vrijheid en heel af en toe denk ik wel eens: “toch hebben we het fout gedaan’…

    tja….achteraf he…

    xxx♥♥♥
    Vlieg met Melody mee naar… PauwMy Profile

    1. Waar zit de balans he…. Ik denk toch dat je het goed hebt gedaan. Een kind is geen tabula rasa….. Je kunt er heel veel goeds van maken. Maar almachtig ben je niet. En perfect ook niet 😉 Maar zeker goed genoeg! Knuffel xxxx <3 xxxx

  3. Zo ontzettend belangrijk.. Heb er ook ervaring mee hoor, een gelukkig kind dan maar met een mindere opleiding.. En sporten doen die hij zelf wilde en niet zoals bij familie de kinderen werd opgedrongen..
    Vlieg met Trees mee naar… Nieuwe hobby…My Profile

    1. Heel herkenbaar. En in jullie geval is het ook weer iets anders, je kunt niet al je kinderen zomaar zelfstandig loslaten. Ik heb echt bewondering voor hoe je dat doet! Liefs x

  4. PRACHTIGE BLOG !

    ik durf het ook, loslaten en ontdekken wat hij ken en hij ontdekt zelf wat hij ‘kan en nu nog niet kan’
    ik hoorde één van de afgelopen dagen – mama dat ga ik niet meer proberen, want ik heb het al gedaan en het was te moeilijk-

    yes, hij weet het!

    1. Ja dat had ik al in de gaten… 🙂 Ik durf het niet, maar doe het wel en merk dan dat het prima gaat. Kwestie van héél ver buiten je eigen comfortzone kijken hahaha! Dat nu nog niet kunnen herken ik ook 😉

  5. Een kind heeft het gevoel nodig van vleugels om daaronder te gaan staan als het nodig is. Maar men moet de vleugels durven inklappen zodat het kind het leven kan verkennen.
    Een mooie zin uit heel je tekst is deze:
    Je leven leer je leven door het te gaan leven.
    En de song kleine jonge van andre hazes het leven draagt om geld en macht.
    Dat is ook zo en dat haal je aan in je tekst.
    Men leert een kind zoveel woorden en cijfers terecht maar leert het nog te leven als kind?
    Net als de ouders die kinderen hebben, kunnen die nog gezellig spelen met hun kroost.

    Aum Shanthi

    1. Dank je wel. Ik denk inderdaad dat we het leven te veel uit boekjes halen momenteel, en ons individu te veel spiegelen aan elkaar, waardoor de groei van ons als ‘kudde’ in zijn geheel stagneert. Lieve groet,

      1. Mooi beschreven net als je tekst.
        Waar ik me kan vinden als grootouder van een van mijn kleinkinderen. En moet ieder kind laten leren maar het een handvat geven.

        Aum Shanthi

  6. Zo fijn als ze mogen zijn, zoals ze zijn…♥

    Het is inderdaad zoals je het beschrijft, erger nog.
    Wij hebben er voortdurend mee te maken gehad de
    afgelopen jaren en in het volgen van mijn gevoel
    heb ik heel wat weerstand ervaren en nog.
    Toch weet ik dat het goed is, dankjewel…
    Vlieg met Koningskrabbels mee naar… Toevallig-hedenMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *