Kikkers schreeuwen niet

Uitgelichte conversatie is letterlijk vers uit ons eigen leven gegrepen. Wij hebben een zoon. Een hele lieve, vijfjarige, mooie, talentvolle en op bepaalde momenten bijzonder temperamentvolle zoon. Die de afgelopen week nogal last van de waterpokken heeft gehad en daardoor thuis op de bank lekker is verwend en vertroeteld. Maar gelukkig knapt hij hard op…en beginnen daarmee ook de ‘normale rituelen’ weer.

We zijn allemaal nog moe, niet fit en van binnen en buiten nog kriebelig. Het is voor ons allemaal deze dagen een klein beetje aanpassen…

Dit hele gebeuren speelde zich af in een natuurgebied niet ver van ons huis. Zondagmiddag. Een toevallig droge dag tussen vele vol van buien. Langsrijdende fietsers zagen een vader en moeder, ploeterend met een weerbarstig blond kind aan de rand van het pad. Een kleine jongen met een lief gezichtje die obstinaat midden op dat pad ging zitten omdat hij geen schapen wilde kijken. Die plots een andere kant op liep om ineens wél schapen te kijken toen papa en mama uiteindelijk moedeloos verder sjokten met de tekst ‘blijf daar dan maar zitten jongen, dan zie je geen schapen’. Een jongetje dat bleef staan als wij wilden lopen en dat wilde rennen als wij stil bleven staan… Dat gilde en stampvoette en tornde aan onze, door dagenlange kriebels opgerekte grenzen. Dat huilde en snikte. En wij keken elkaar, boven zijn betraand schreeuwend hoofdje, intens vermoeid en vertwijfeld aan…

Gedrieën sleepten we ons naar een vennetje met kwakende kikkers om daar even bij te komen.

En wat biedt de natuur toch altijd direct aanknopingspunten om te gebruiken in je leven! En wat een redding boden die kikkers ineens! Het gekwaak op de achtergrond, van links naar rechts, van rechts naar links. Echo’s over het water, aanzwellend, verzwakkend, maar altijd vol leven en luister. Ze leken elkaar te begrijpen. We hurkten bij onze spruit en spraken samen. En luisterden. En wij met zijn drietjes begrepen ook ineens. Net zoals die kikkers dat deden.

De geur van het water, het bos en van de vochtige, door aanhoudende regenval verzadigde grond. Fietsbanden knerpten over de steentjes van het pad iets verderop. Een heel klein kikkertje dat hupte bij onze voeten, zich onbewust van het gevaar van de mens. Dat onschuldig en glanzend het water insprong en zich bij zijn kwakende vrienden voegde. Zich volledig onbewust van zijn betekenis in ‘ons’ moment.

We eindigden vredig op het terras van de abdij in de buurt, met een heerlijke kom soep en een lekker broodje, onze snoet in de zachte zon. Mensen zagen ons zitten: een lief klein gezinnetje met een voorbeeldig, hetzij nog ietwat pokdalig kind…

En ik dacht nog: wie van jullie waren die fietsers die ons zojuist voorbijgereden zijn?

Heel veel liefs van Hans de Gans 🐸

Mama, ik ben heel boos!
Ik weet het ook niet altijd. Maar als we allemaal ons best doen, dan komen we er wel…

Mooi Leven, by Hans de Gans heeft ook een pagina op Facebook, ik zou het heel leuk vinden als je me ook daar wilt volgen.
De quotes van de Gans kun je vinden op Instagram en Pinterest.

13 thoughts on “Kikkers schreeuwen niet

  1. Prachtig, Marije.
    Hoe moeilijk is het inderdaad om de kalmte te bewaren en je emoties niet de overhand te laten nemen.

    XxX

  2. Prachtig blog! De kikkers doen van zich spreken deze dagen. Op een ander blog dat ik volg werd er over ze geschreven, en ze kruisten deze week ook (letterlijk) mijn pad: net tot kikkertjes getransformeerde kikkervisjes, vers uit de sloot, in het gras… Dat werd behoedzaam lopen. Zo leerden ze mij deze week stil te zijn, goed te luisteren en vooral ook: goed te KIJKEN…. <3 Liefs!

  3. soms gebeurt er zoveel in het hoofdje van een 5-jarige dat het moeilijk is om dat te uiten op een “normale” manier. Hoe jullie dit hebben opgelost is de perfecte manier.. even uit laten razen en op het juiste moment heel rustig met hem praten. Niet schreeuwen, geen geweld gebruiken, maar rustig blijven..
    Het kind moet weten dat met geschreeuw niets opgelost wordt, maar met normale gesprekken alles begrepen kan worden en dat geeft het meest geruste gevoel dat een kind nodig heeft ! 🙂
    prachtige blog.. :*

    1. We naderden behoorlijk het terugschreeuw kantelpunt Dan moet je inderdaad even een stapje terug doen. Ze zijn al zo groot, als vijfjarige, en tegelijk toch maar nog zo heel klein… Zeker als ze eventjes flink last van een kinderkwaaltje hebben gehad. De rest van de dag was heerlijk en lief met elkaar. Hij zit nu op school ❤ En dank je

      1. 5 jaar, 6 jaar, 7 jaar.. 8 jaar, zelfs 13 jaar.. ze zoeken altijd hun grenzen op ! Zullen altijd papa en mama testen of ze misschien net een stapje verder kunnen gaan. Voet bij stuk houden met je grenzen, geeft een kind zekerheid 🙂

        1. Meestal zijn we ook echt van het ‘nee is nee’. Maar na zo’n verwenweekje met waterpokken waarin hij toch wat meer bediend werd (logisch natuurlijk, hij was echt zielig) merk je toch dat dat vertroetelen heel snel went Ach, wie weet wat we de volgende keer aangereikt krijgen om hem te helpen (en onszelf want wat weten wij nou helemaal) ❤ Liefs en mooie dag xx

          1. Ja en heel logisch gaat hij na zo´n weekje nog eens extra uitproberen waar papa en mama allemaal voor te porren zijn. Iedereen vertroetelt zijn kind tijdens zo´n week, dat is niet meer dan normaal.. is soms ook zo lekker om dat te doen! 🙂 Antwoorden en oplossingen komen vanzelf, daar zijn de kikkers het kwakende resultaat van 😀
            Jij ook een hele fijne dag xxx

Gak mee en plaats hieronder je reactie,