Interruptie; klaagmoment

Daar zit ik dan. Moe.

Wandeling gemaakt, even wat bananen en iets lekkers gehaald bij de super om de hoek.

De uitputting is de laatste tijd zo hevig en de pijn zo alles overheersend dat ik me soms afvraag hoe het verder moet. Was ophangen is een eindeloos gepruts en van alles wat valt kan ik soms de helft nog niet terug oprapen.

Vijfenveertig ben ik. Gediagnosticeerd met van alles en nog wat. Maar ook dat ‘van alles en nog wat’ werd stelselmatig genegeerd door een deel van mijn omgeving. Niet ernstig is niet serieus nemen toch? Als je het maar vaak genoeg hoort, dan ga je het zelf geloven. Dus ik deed zelf ook mee met dat negeringstraject. Hop, weer aan het werk en doorzetten maar.

Doorzetten deed ik. Mijn lichaam haalde mij in. Vage klachten bleken ineens een duidelijke oorzaak te hebben.

Maar ik leef er nu maar mee.

Want echt lekker gaat het niet, op dit moment. Stilzitten is niet mijn ding. Ik moet rommelen in huis, dingetjes doen, een dagelijks doel hebben. Maar niet alles is verstandig. Mijn arm speelt weer op, brood snijden lukt niet altijd, zelfs kauwen zonder mijn lippen en tong te vermalen is een geconcentreerde klus. Felle vlekken met wit licht schitteren voor mijn ogen op een onverwacht moment. Op straat ben ik een klein moment bang ineen te zakken als ik met mijn zoon de stad in loop. Mijn kaken doen pijn van het klemmen van mijn tanden op elkaar.

Soms zitten mijn tranen hoog. Ik kan wel janken, maar dat helpt me niet. Schouders eronder, ook al doen ze nog zo zeer.

Het moet er even uit vandaag. Want ik vind het nu niet leuk.

Ik wil leven, voetballen met mijn zoon, ik wil de wijk doorkruisen als hij aan het buitenspelen is, zodat ik kan kijken waar hij uithangt. En ik wil hem bij kunnen houden als ik hem uit school haal en hij met zijn tas open en zijn jas los met een vaartje voor mij uit huppelt. Ik wil koffie zetten voor mijn Lief als hij na een zware werkdag in het westen met aansluitend een urenlange treinrit ’s avonds laat thuis komt en met een vermoeide blik de deur van zijn lange werkdag achter zich sluit.

Maar ik moet momenteel na iedere activiteit plat op de bank.

Buiten de deur merken mensen niks aan mij. Opzitten en pootjes geven kan ik goed. Binnenkort begint er in onze familie het verjaardagsseizoen en ik ben van plan om toch enkele bezoekjes af te leggen aan verjarenden. Simpelweg omdat iedereen er nu nog is en ik blij ben dat ik weer dichterbij ze woon. Mijn familie zal niks merken. Als ze goed naar me kijken zien ze het natuurlijk wel, maar daar zijn verjaardagen niet voor. Dus ik ben gezellig gezond op die dagen en lig minimaal de week erna voor pampus plat.

Maar toch ben ik wel eens bang.

Bang voor wat gaat komen. Ik heb soms zo’n pijn. Sommige dingen lukken steeds minder. Hoe lang zal het duren voordat ik mijn boterham niet meer zelf kan smeren? Vanmiddag lukte het nauwelijks. Soms krijg ik na het plassen de knoop van mijn broek niet dicht. Of kan ik mijn haren niet opsteken.

Ik heb lang haar. Dat vind ik fijn. Dat hoort bij mij. Ik ga zelden of nooit naar de knip, maar wacht totdat het echt niet meer kan. Maar echt iets leuks ervan maken? Dat lukt soms niet meer. Ik krijg mijn armen bijna niet meer omhoog.

De was ophangen? Soms kan ik helemaal niet wassen, ongeacht wat zich niet meer in de kasten bevindt.

Koken? Iets opwarmen lukt soms ook niet.

Bloggen? Soms lukt het niet, zelfs liggend doen mijn handen pijn.

Lieve allemaal, ik zal beloven, dit is een incidentmoment.

Maar soms moet het er wel even uit. En moet ik het even delen. Heel even mezelf toestaan om heel even te klagen. Omdat in Blogland zoveel gelijke zieltjes zijn aan mijn gammele ik. Omdat ik niet mijn omgeving telkens wil vermoeien met waarom iets niet gaat, ook al is iedereen nog zo lief en behulpzaam.

Ik huil heel even een kleine traan. Ik zucht heel even de moedeloosheid weg.

En dan ga ik gewoon weer door en de vruchten plukken van wat nog kan.

Er kan echt nog wel wat. Niet elke dag. Niet per se wanneer ik dat nodig acht. En niet alles tegelijk.

Maar toch…

Kleine vruchten zijn ook lekker.

De Gans

 

Kersen, interruptie, klaagmoment

Pictures in this log are found @Pixabay


Volg je Mooi Leven, by De Gans ook al op Facebook?
De Gans gakt ook op Instagram en incidenteel verschijnt een quote op Pinterest. De Gans vliegt heel soms over Twitter.

33 thoughts on “Interruptie; klaagmoment

  1. Bron van zeer

    we zijn allemaal enorm kwetsbare stervelingen
    sommigen, nog voor het zijn begon
    met een scheur in de te zachte cocon
    langs waar stille gelukbedervers binnendringen

    Moge liefde, vriendschap en begrip dag en nacht jouw trouwe gezellen zijn, Marije.
    Lenjef

  2. Jemig wijffie.. ik kan mij niet voorstellen hoe vreselijk gevangen jij je moet voelen in je eigen lichaam. En nog erger, dat er amper iets aan gedaan kan worden ?! Afschuwelijk..
    Ik stuur je wat energie.. gewoon voor als je het gebruiken kan

  3. Ik herken het wel, ik was net Sophie in de mentale kreukels aan t kijken, en het is een geruststelling dat je niet de enige bent…

    1. Sophie in de kreukels ben ik maar niet aan begonnen 😉 Vandaag gaat het gelukkig weer beter! Op en neer en nu maar genieten van dat er weer wat lukt. Rustig aan Natasja, niets moet, alles ‘kan’…. of ‘mag’…

  4. Het kan niet altijd goed gaan en daar is niks mis mee. Soms leggen we ons zelf op dat het goed moet gaan. Maar eigenlijk moet er niets als je dat zelf niet wil of kan. Ik zelf neem de dag zoals hij zich aandient. Gaat het goed zet ik zeilen bij en zet ze zo bol ik kan en wil maar als de juiste wind is gaan liggen gaan ze plat en dobber ik maar wat aan wachtend op meer of anders. En die momenten van rust en niets zijn ook nodig om te kunnen genieten van de andere die dan wat intenser of heviger zijn. Maar van in mijn boot is het makkelijk praten natuurlijk. Sterkte, kop op en de wind van achteren.

    1. Zo is het ook. Niet elke dag doorleef je huppelend en hemels zingend. Gelukkig maar, eigenlijk.
      Vandaag is het weer beter. Bedankt!

  5. Soms kan het geen kwaad,dat spuien.Het lucht wel eens op.Wat goed dat je dan toch die verjaardags sessies gaat doen.Nou ja eigenlijk niet hé want het kost gewoon teveel energie.Indertijd kon ik dat echt niet,was dagen van slag en lag gestrekt.Nu ben ik weer in balans hoor,maar over gaat het nooit.
    Geniet van de kleine vruchten!

    1. Ik heb het ook heel lang niet gedaan hoor. Maar het is zo leuk! Geeft op een bepaalde manier ook weer energie. Dank je wel

  6. Lieve Marije, gooi jij het er maar goed uit hoor. Dat is zo goed voor een mens. Ik begrijp zo goed dat je liever anders wil, maar vandaag lukte dat dus helemaal niet. En dan is zo’n dag extra zwaar. En dat is niet de eerste keer, dus valt dit behoorlijk tegen.
    Ik hoop dat je de stijgende lijn weer gaat voelen. Die komt zeker, maar misschien niet zo snel als jij graag wilt. En heus jouw zoon en je grote liefde, je man, zijn met jou gelukkig zoals je bent. Jij geeft heel veel liefde en dat is en blijft het allerbelangrijkste. En ook jezelf met liefde belonen, je kunt het en bent het waard. Sterkte en dikke kus, Johanne

    1. Soms moet het er even uit. Het is al weken en het duurt zo lang. Maar ik vertrouw er op dat die stijgende lijn weer komt! Ook voor jou lieve Johanne. Jij bent het meer dan waard ❤ Liefs en dikke kus terug! X

  7. Heel vervelend Marije. Ik leef echt met je mee. Verzorg je nu maar goed. Geef toe aan rust en maak je niet druk. Gewoon je zin doen en jezelf verwennen. En je zeker niet gaan excuseren omdat je je minder goed voelt… Je bent niet alleen met en in kwade dagen. Dikke knuffel en veel liefs ❤️

    1. Je reactie was in de spambox beland. Dat is raar. Maar het gaat weer beter. Soms is het toch te druk en kun je weinig doen om dat te verlichten. Dank voor je lieve reactie. Liefs en dikke knuffel terug xxx

  8. Ik hoop dat je mag ervaren dat je ook oké bent als het slechter met je gaat en niet pas als het goed met je gaat. Dit ben ik de laatste tijd vooral aan het herontdekken en ik moet zeggen: het helpt als ik een dag niets kan en blij ben als ik weer naar bed kan ’s avonds.

    1. Ja dat klopt. Maar plotseling van slecht naar slechter valt me toch even vies tegen. Moet ik mijn punt 0 weer her-ijken… Maar even afwachten, misschien valt het nog mee. Vast wel. Hoop ik

  9. Zou je best graag een tijdje willen helpen. Maar weet niet hoe het moet. Hier ben ik ook nodig maar ik heb zo ontzettend met je te doen. Ken je alleen maar een warme knuffel zenden en hopen dat het warme weer straks je zal helpen er een beetje bovenop te komen.

    1. Ach lieve AnneMarie, het komt goed hoor. Jij hebt je energie zelf hard nodig. Heel lief van je en dikke knuffel terug! ❤

  10. Soms heb je van die dagen al herken ik er weinig in…
    Denk dat ik een van de gelukkige ben die nergens last van heeft…ja van ouder worden maar dat doen we met een lach. Fijne avond

  11. Goh Marije, dat is heftig! Herkenbaar ook in (veel?) lichtere mate. Die geest die zoveel wil en dat lichaam dat die geest gevangen houdt. Altijd rekenen om binnen de perken te blijven en de rekening gepresenteerd krijgen als dit eens niet lukt. Het is niet eens een klaagzang, het is jouw realiteit. Zorg goed voor jezelf en laat dit off-dagje gewoon gebeuren, hoe moeilijk het nu ook is … Weet: ook dit gaat over. Geniet ondertussen van die kleine vruchten. Kersen, frambozen, blauwe besjes … toch niet te versmaden? Ik stuur je heel veel digitale warmte :-).

    1. Ik houd niet van dat openlijk spuien. Maar in een gesprek goed onder woorden brengen kan ik het ook niet. Zo ben ik t in elk geval even kwijt.
      Ik weet niet of het lichtere mate is van jou… dat is maar net hoe je het ervaart. Vandaag was het echt slecht, andere dagen valt het ineens weer mee. Veel lieve digiwarmte voor jou terug! ❤

  12. O Gans…dat is me zo bekend , je wil , maar je lichaam niet, moe, pijn , soms kan je er knettergek van worden.
    Pijnstillers.. ik weiger..heel af en toe als het niet meer te harden is..het laatste half jaar 2 keer ingenomen.
    Voor mn weke delen reuma gebruik ik al vanaf 1989 kruiden en die helpen nog steeds..
    En…sinds ik de afgelopen zomer steeds meer klachten kreeg, heupen enz enz ben ik op zoek gegaan …en gebruik vanaf september CDB olie van de CBD shop en johhhh wat was het heerlijk om zonder pijn te zijn!!
    En van mij mag je best even klagen !!!

    1. CBD heb ik ook in de kast. Ik kreeg er heel erg hoofdpijn van. Zodra ik stopte verdween het weer. Soms een stevig pijnstillertje, maar meestal gewoon helemaal niets. Goed eten, extra mineralen en vitamine B…
      Ik hou niet van klagen. Maar ik hou ook niet van me zo voelen. Het komt wel weer goed. Straks als de zomer een beetje doorzet en het wat warmer wordt is het ook vaak beter. En morgen is er weer en dag. x

      1. Wat de CBD Olie betreft er is veel kaf tussen het koren …
        Wat pijn betreft , er zijn jaren geweest dat ik alles had willen geven om gewoon eens 1 dag zonder pijn te zijn..
        Laatste tijd een beetje overbelast geraakt , dus ach…komt wel weer goed denk ik dan

        1. Ja het stabiliseert wel weer. We hebben ook veel gehad, en nog veel.
          Pas jij ook goed op jezelf? Bij jullie is het ook niet heel erg zorgeloos…

  13. Moeilijk Marije. Als je lichaam niet kan wat je geest wil. Ik heb het in veel lichtere mate denk ik en ga dus helemaal niet klagen. Schrijf het dus maar van je af. We zullen luisteren en af en toe iets zeggen. Hopelijk helpt dat een beetje.

    1. Heel erg lief. Eigenlijk wil ik helemaal niet klagen en zaniken. Maar het gaat echt niet lekker momenteel. Enfin, we komen er wel weer doorheen hoor. Dank je wel xxx

  14. Wat zou ik er veel voor over hebben om nu naar je toe te komen en een kop thee voor je te zetten en gewoon lief voor je te zijn.
    Je hebt het zelf tegen me gezegd, je hoeft niet altijd sterk te zijn!! Denk aan jezelf en gun jezelf de nodige rust.
    Maar….ik begrijp je, je wil gewoon gezond en fit zijn en niks mankeren. Als dat niet zo is, dan heb je het recht om je niet goed in je vel te voelen.
    Lieve Marije, ik stuur je een dikke knuffel en een hart onder de riem.
    Xxx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *