Inner Child

Shall we never forget the little child deep in ourselves?

We always act so seriously. There is almost no room to play. There is almost no occasion to forget our daily do’s and don’ts and just play together. Or to play alone. Using our childish astonishment when observing new things, or observing old things in a ‘new’, forgotten childish way, would be a real enrichment sometimes. Not to judge, but just to see and let it be. Just by allowing yourself to be amazed in a whole new, undiscovered way.

Just start living day by day, just going with the flow and being sad when it is time to pauze your game, to take some time to eat, to sleep, or, even worse, to end the day.

As my Sun of Six, who never wants his day to end: oh Mommy, please, I don’t want the day to stop! I don’t want to go to bed! Please, I have to finish my game first! I don’t want it to be this late! Please do stop the time…!

Time flies, so fast, and when looking back to our life, years just feel like little months, or even weeks…We see them as little pieces of time in our past lives. Life is too short to be just worried about almost nothing. Worried about what can be. Worried about what might happen. About things which always turn out in a different way then we ever expected before. So we should learn to live with the child in ourselves. To cherish it, to feed it, to save it. Be amazed, be inquisitive, be grateful with a hand full of nothing, be loved, love. Live.

The Goose


Mooi Leven, by De Gans has a page on Facebook, I would be delighted to meet you there.
“The Goose” also loves to gaggle at Instagram and, every now and then, at Pinterest.

Pictures found on Pixabay.

 

7 thoughts on “Inner Child

  1. Jarenlang heb ik alle narigheid die me overkomen is diep weggestopt. Dus ook mijn gevoel. Voorzichtig ga ik “open” en besef ik dat ik goed genoeg ben zoals ik ben. Dat vind ik al een bevrijding. Laat dat kind ook maar komen (-:
    Heel mooi geschreven!
    Warme groet.

    1. Dank je wel lieve Kakel. Ik heb zo juist een zeswoordverhaal geschreven. Als het goed is staat het al op de blog. Je kunt even doorklikken naar de persoonlijke noot. Misschien herken je er wat in…. Ik heb je verhaal deze week gelezen en je zit sindsdien in mijn hart. Wat ben jij sterk! Lieve groet x

    1. Ik ben het kind in mijzelf weer opnieuw aan het vinden. Onderzoeken, ontdekken en laten bloeien. Heerlijk! Het heeft veel te lang volwassen moeten zijn. Gelukkig hoeft dat helemaal niet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *