Ik spreek Je aan met U

Al schrijvend en postend realiseer ik mij ineens dat ik de laatste tijd iedereen die hier komt lezen aanspreek met ‘je’.

Dat is raar.

Ik heb namelijk van jongs af aan geleerd om onbekenden aan te spreken met ‘u’. Toen IKEA in Groningen jaren geleden een vestiging opende en ik met mijn ouders door de winkel heen liep, voelde ik mij aardig ongemakkelijk bij het nadrukkelijk aangegeven ‘je’ in alle teksten bij die zaak. Ik was het niet gewoon.

Onlangs schreef ik het bedankje voor mijn schoonmama, dat iedereen die bij haar afscheid is geweest heeft ontvangen. Toen het af was zag ik dat ik er ‘jullie’ had opgeschreven en geen ‘u’, hoewel de meeste geadresseerden van ons kaartje ons juist dat ‘u’ hebben geleerd. Ik voelde mij er eigenlijk een beetje ongemakkelijk bij. Ook omdat tegenwoordig in de wereld juist steeds minder onderling respect wordt getoond. Ik ben een groot voorstander van dat respect en draag dat op deze site ook duidelijk uit. Het lijkt voor mijn gevoel nu net alsof ik mij met dat ‘je’ achter de goegemeente schaar, die het nette ‘u’, ‘Alstublieft’ en  ‘dank U wel’ vergeten is.

Dat ben ik niet.

Maar als ik u nu plotseling aan ga spreken met ‘u’, dan voelt het ook raar. Nietwaar? Ik krijg daarbij zelden een commentaar waarin ik aangesproken word met ‘u’. En dan vraag ik de afzender ook prompt om mij te tutoyeren.

Hoewel dat ‘je’ dus niet geheel mijn ding is, kan ik er wel mee overweg. En vind ook dat dat respectvol kan. Overigens, mensen die ik in den lijve ontmoet, maar die ik niet ken, noem ik nog altijd ‘u’.

In het Frans is het makkelijk; daar is iedereen gewoon ‘u’, tenzij je de ander in je binnenste kringetje hebt zitten. Daar vousvoyeren ze lekker eindeloos door. Het Engels is ook best makkelijk. Daar zeggen ze altijd netjes ‘You’. Met of zonder hoofdletter, dat is het enige verschil, maar in het spreken hoor je dat niet. Net als de kleine ‘u’ van nu en de grote ‘U’ in het echte oude Nederlands. Iedereen is dus uitgesproken eender. Dat maakt het makkelijk. Dus mijn ‘je’ op de site heeft evenveel respect als het Engelse ‘You’.
Laten we dat voor nu maar afspreken. Je, maar dan wel met het respect van het vroegere ‘U’, en alle bijbehorende beleefdheidsgedragingen ook.

Dan leer ik mijn zoon dit alles wel weer tegelijk met een heleboel ge-u. Voor later.

De Gans


Volg je Mooi Leven, by De Gans ook al op Facebook?
De Gans gakt ook op Instagram en soms verschijnt een quote op Pinterest.

All Pictures in this log are found on Pixabay.

23 thoughts on “Ik spreek Je aan met U

  1. Ik vind het ook best lastig. Van huis uit was het u. Later werd het jij, voor mijn vader echter nooit, hij overleed voordat de strijd over een jij of u uberhaupt kon losbarsten.
    Ikea taal klinkt niet alleenals jou en jij, het klinkt nogal jij-bakkerig, vind ik zelf. En toen ik gisteren in een mooi gesprek met een jongere op de school van junior belandde, zei hij netjes u tegen mij. Op slag voelde ik me tachtig. Het blijft dus lastig

  2. Het probleem met gebruik van u of jij is een Nederlands probleem dat men in Belgisch Vlaanderen minder kent. Het hangt af van de persoon met wie je spreekt, welke relatie jullie met elkaar hebben en in welke situatie jullie je bevinden. Collega’s op de werkvloer zeggen misschien wel je tegen elkaar, maar u tegen de klanten of tegen hun baas. Respect en beleefdheid hangt erg samen met hoe iemand zich gedraagt. Het gebruik van u of jij is daaraan ondergeschikt. Ik schreef er ook ooit een reactie over in de krant in een lezersbrief. Ik zoek die vandaag nog eens op. Wordt vervolgd…

        1. Het lieve, respectvolle je van een bezorgd jongetje tegenover het onbeschofte u van het meisje met de niet-meewerkende/denkende ouders. Dan heb ik liever ‘je’… Herkenbaar.

  3. Ik gebruik veel vaker ‘u’ dan jij of jou. Zelfs hier thuis tegen de kinderen zeg ik regelmatig u. Net zoals tegen de ex. Simpele gingen zelfs.. 😉 Bv doe uw schoenen in de kast. Is dat van u? … enzovoort 🙂

          1. Niet alle Vlaams, hoor. Zo hoor ik veel liever Nederlanders praten, dan mensen die echt zo plat dialect spreken hier in Vlaanderen.

  4. Hè hè hè …. loop ik zelf al geruime tijd rond met een blogpost rondom dit onderwerp maar heb ik het nog steeds niet kunnen schrijven omdat ik niet wist hoe ik het zo moest verwoorden

    Doe jij het dus wel… en blijkt maar weer dat ik dus niet de enige ben die daar regelmatig mee worstelt. In mijn vrijwilligerswerk werk ik 95% met hoogbejaarden en die andere 5% met mensen die ik gemiddeld maar eenmaal ontmoet, vreemden dus… Ook in het openbare leven spreek ik iedereen aan met u, denk aan personeel in een winkel etc… ik gebruik het ‘je’ alleen daar waar het me is toegestaan door de persoon zelf.

    Niet dat ik daarmee wil zeggen dat ‘je’ respectloos en ‘u’ respectvol is want dat is niet zo, in mijn geval althans niet… ik kan met alle liefde op en top respectvol het ‘je’ gebruiken en waar nodig super sarcastisch en respectloos het ‘u’.

    Mijn kinderen zeggen ‘je’ tegen mij…. heb ik geen moeite mee, maar anderzijds… ik moest het thuis toch echt niet in mijn hoofd halen ….

    Blijft een gevoelsmatig controversieel onderwerp, vindt u ook niet lieve Mevrouw Marije? Ik ken uw achternaam niet dus tja helaas moet ik dan de voornaam maar gebruiken *grinnik*

    1. Hihihihi, ik had ooit met mijn oma afgesproken dat ik Je zei. Maar het bleef raar voelen, want zij was van voor de 1e wereldoorlog. Mijn ‘je’is respectvol, maar toch blijf ik een beetje ouderwets met brieven schrijven en mensen die ik niet ken zijn ook U. Maar zeg maar je hoor 😉 😉

  5. Wij wisten vroeger niet beter,dan dat je anderen en ook je ouders met U dienden aan te spreken. In deze tijd, is dat allemaal anders. Leerkrachten heten geen juf en meester meer, maar Jet of Willem. Of het er beter op is geworden???

    1. Ik vind dat het er niet beter op is geworden. Maar anders had ik het stukje ook niet geschreven 😉 Ik ben wel ‘je en jij’ voor anderen, maar als je geen respect voor mij hebt zeg dan liever U… Dat is het voor mij een beetje, het gebrek aan respect en omgangsvormen. Ik vind ‘je’ prima zolang er sprake is van een respectvolle, gelijkwaardige omgang. Maar toch zeg ik tegen mensen die ik niet ken altijd U, merkte ik vanmorgen ook weer. Ik ben echt nog van het oude stempel vrees ik.

  6. Ik ben heel erg van het je. Mijn ouders werden aangesproken met jij…buiten ons gezin was iedereen u…
    Mijn zoon is opgevoed met hetzelfde jij en je..
    Voor mijn kleinkinderen ben ik jij en je..
    De U als hoofdletter…mijn godsdienstleraar op de lagere school leerde mij dat U met hoofdletter voor God was…die werd altijd aangesproken met de grote U.
    Ik heb met beide weinig..
    Een liefdevol jij voelt voor mij altijd beter dan het kille u.
    In de jaren dat ik in het verpleeghuis werkte, was de ene mevrouw een u…en de ander jij, net waar zij zich goed bij voelde. Zeker als leeftijdverschil door dementie wegvalt .
    Respect heeft voor mij weinig te maken met jij of u .
    Ik pas me wel aan Als ik in Frankrijk ben en ik haal het vous en toi door elkaar…dan maak ik bij voorbaat mn excuus..Sorry maar ik vergis me vaak met vous en toi..dat word nog steeds gewaardeerd bij de oudere en de jongere hebben er minder moeite mee

Gak mee en plaats hieronder je reactie,