Ik ben verdrietig

Waarom worden mensen mishandeld om hun liefde?

Verleden weekend bereikte mij weer een bericht van mishandeling. Twee jongens waren bruut aangevallen omdat ze hand in hand op straat liepen.

Ik postte mijn reactie her en der:

 

Ik ben verdrietig.
Picture: Kasman, Pixabay

Het is 2017. Het homohuwelijk is in ons land al 16 jaar volledig rechtsgeldig. Andere landen namen het over. Wereldwijd wordt de liefde van mensen tussen hetzelfde geslacht steeds meer geaccepteerd en gerespecteerd.

Hetgeen wat mij het meest trof van de jongens die slachtoffer werden van deze actie was hun opmerking: “Normaal doen we dat nooit, hand in hand lopen in het openbaar. Juist om niet te provoceren”.

Wat trof mij die zin! Sinds wanneer is het provocerend om hand in hand met je geliefde te lopen? Die uitspraak zegt genoeg over de intolerantie die nog steeds heerst. Dat je dat niet durft, vind ik heel ernstig. Hand in hand, een eenvoudige uiting van verbondenheid tussen mensen. Maar niet gedurfd als je als man verliefd bent op een man. Ik vind dat onaanvaardbaar en het maakt mij intens verdrietig.

Als het hier al zo extreem is, hoe is het dan in andere landen?

Toen ik zes was werd ik voor het eerst verliefd.

Het doel van mijn kinderlijke affectie was een jongetje. Maar het had net zo goed een meisje kunnen zijn. Met mijn pure, jonge kinderziel zou ik het onbegrijpelijk hebben gevonden als mij was verteld dat mijn liefde ‘fout’ zou zijn, of niet had gemogen. Dat idee vind ik, nu van middelbare leeftijd, nog steeds onbegrijpelijk. Met dit denkbeeld voor ogen voed ik mijn jongen, nu ook zes, ook op. Je kunt verliefd worden en dat is prachtig. Het maakt niet uit of de liefde naar een meisje gaat, of naar een jongetje.

Wat ik zo verdrietig vind, is dat ik hem moet waarschuwen dat niet iedereen alle liefde even vanzelfsprekend vindt.

Die waarschuwing zou ik niet moeten hoeven geven aan een kind. Een kind is puur en begrijpt dat soort clausules niet. Lief is lief. Punt. Op wie hij later ook valt, ik hoop dat de wereld als hij groot is weer wat toleranter is geworden naar de liefde.

Soms kwam er vroeger bezoek van een man met een vriend.

Mijn ouders vertelden simpelweg dat je verliefd kon worden op een man of een vrouw, ongeacht je eigen geslacht. Ik, klein meisje, knikte: ja logisch. Liefde is liefde. En zo ben ik er altijd in blijven staan.

Als iemand bij mij uit de kast komt (en sommigen doen daar best lang over helaas) dan is mijn enige vraag, die ik iedereen stel bij het aangaan van een relatie, naast het: ‘Voelt dit goed?’ ‘Ben je gelukkig?’ En hoop dan op een ‘ja’.

Het kwam wel eens voor dat een vriendin dan met een vrouw, dan weer met een man thuiskwam. Ik was best een beetje jaloers op haar en grapte wel eens dat ze een stuk meer keuze had dan ik met mijn gebrek ‘alleen op mannen te vallen’.

Non-acceptatie van non-acceptatie.

Na dit weekend regent het helaas weer verdrietige teksten. Kamerleden van D66 gaan hand in hand naar de kabinetsonderhandelingen. Maar, wanneer treffen we stevige en duidelijke maatregelen? Hoe maken we heel, héél duidelijk dat dit écht níet kan?

Mishandelen hoort niet. En mishandelen om een uiting van verbondenheid, een uiting van liefde, zou in mijn misschien naïeve, ogen vreselijk streng bestraft mogen worden. Ik houd niet van straf, maar een stevige maatschappelijke leerschool is hier op zijn minst aan de orde zodat een herhaling uitgesloten wordt.

Mijn boodschap aan iedereen die de schoen past:

of je nou geboren bent op de maan of op de aarde, en alles daartussenin: als jij niet om kunt gaan met homoseksualiteit, het uiten van verbondenheid en liefde, dan is dat jouw gebrek. Niet van een ander.

Of je nou bent geboren in Amsterdam, Nederland, Duitsland, Amerika, Marokko, Griekenland, Brazilië, China, op de maan of Mars of waar dan ook, dat vind ik niet belangrijk. Jou religieuze of maatschappelijke overtuigingen vind ik niet belangrijk. Wat je hebt bereikt in je werk of op je school vind ik niet belangrijk. Wat je in deze maatschappij doet dat vind ik wel belangrijk.

Als je hier wilt wonen dan accepteer je onze normen en onze waarden.

Als je dat niet kunt, dan hoor je hier niet thuis.

Laten we allemaal hand in hand gaan lopen!

Teken van verbondenheid.

De Gans

Homoseksualiteit, verdrietig, kus
“Kiss”Photo made by Kurious, Pixabay

Eerder gepost over dit onderwerp:

There is nothing wrong with LOVE.

Syrische Jongen.


Volg je Mooi Leven, by De Gans ook al op Facebook?
De Gans gakt ook op Instagram en incidenteel verschijnt een quote op Pinterest. De Gans vliegt heel soms over Twitter.

27 thoughts on “Ik ben verdrietig

  1. Te triest eigenlijk! Die kinderen weten nog nergens van.. uit voor gezin komen ze vraag je je af. Want uit zichzelf zouden kinderen van die leeftijd dit toch niet doen?
    Mooi logje!

    1. Nee dat lijkt mij ook niet. Als een kind van veertien om vier uur ’s nachts met een betonschaar over straat loopt zou ik toch even een gesprekje aanknopen met de ouders daarvan. Op zijn zachtst gezegd… Dank je wel.

  2. Vreselijk, dat die dingen nog altijd gebeuren en dat anno 2017!
    Je hebt dit weer heel mooi geschreven Marije!

  3. Mooi verwoord van een toch wel dramatisch gebeuren.
    Las het net in de krant…erg hoor
    Dat je zo mishandeld wordt dat je tanden afbreken bij de wortel brrrr
    Ja de tolerantie is nog ver te zoeken al geeft iedereen meestal als antwoord van mij mogen ze hand in hand lopen. Maar kijken wel vreemd op als ze het met eigen ogen zien pffttt
    Zo een blogje helpt volgens mij wel…groetjes

  4. En dan nog door jochies in elkaar geslagen te worden !! 14 en 16 jaar !!!
    Wat bezield die gasten !!
    Sowieso onvoorstelbaar dat dit nog gebeurd , naief als ik ben dacht ik dat die achterlijke homofobia achter ons lag, ik heb er nooit iets mee gehad omdat voor mij alleen belangrijk is of mensen van elkaar houden.

  5. Vreselijk is het… Maar ja geweld loopt tegenwoordig de spui gaten uit, dit is het gevolg van jaren wegkijken of nee, uit angst voor discriminatie alles toestaan en weglachen…

    1. Ja, ik moest nog aan je denken. Aan iedereen die ik ken. Ik hoop dat we vanaf vandaag standaard hand in hand gaan lopen. Ben zo klaar met die intolerantie.

  6. Ik vind het gewoon erg dat men bepaalde hard aanpakt omdat ze een liefde tonen voor hetzelfde geslacht. Dan denk ik altijd in me zelf wat gaat er in deze mensen om.
    Gaan deze mensen het dan ook bij een vrouw houden? Want ook dat zou men kunnen bestraffen.

    Goed dat hier aandacht aan gegeven wordt. Al ben je nu samen of verliefd met een man/man vrouw/vrouw of man/vrouw. Iedereen mag van het leven genieten.

    Aum Shanthi

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *