Huilende boosheid

Lang geleden zei een ouder iemand tegen mij: als je ergens alleen nog maar om kunt huilen dan ben je niet tot die actie in staat. Als je er naast dat verdriet ook nog boos over bent, dan kun je het wel.

Ik geloofde hem niet. Ik moest heel erg huilen als iemand een kat sloeg, of een schaap, welk beest dan ook, maar ik werd snikschreeuwerig woedend op mensen die andere mensen kwetsten. Maar net zo min als dat ik een dier iets kon aandoen, achtte ik mijzelf in staat om dat wel bij mensen te kunnen. Ik sla in feite nog geen mug dood zelfs. Dus als jonge twintiger vond ik zijn opmerking redelijk bizar.

Maar nu ben ik twintig jaar verder. En moeder. Ik huil nog steeds als iemand een kat slaat. Ik huil om al die vreselijke verwensingen naar het hoofd van vluchtende mensen. Ik huil om de gezonde boom die geveld wordt. Ik huil als iemand een kind iets aandoet. Enorm huilerig ben ik in feite en dat neemt nog elk jaar van mijn leven toe. Maar tegelijkertijd merk ik dat als iemand MIJN kind iets aandoet, of hiertoe dreigt…ik als moeder mijzelf in staat acht om als een brullende leeuw traanloos de vijand te verscheuren. Terwijl ik na de geboorte van mijn zoon dagenlang nog half verlamd met infusen en slangen in een ziekenhuisbed lag* had ik het idee dat ik tegelijkertijd toch sterk genoeg was om een colonne vrachtwagens tegen te houden als dat hem ergens van zou kunnen redden. Heel bizar voelde dat toen en ik denk er nog vaak aan terug.

Waar ligt je eigen grens waartoe jij in staat bent? Ik vind het wel een mooie gedachte om over te filosoferen. Ik heb gemerkt dat die grens in mijn leven steeds verandert. Ik ben feitelijk tot steeds minder in staat en tegelijkertijd, vanwege het ouderschap, mijn lichamelijke beperkingen en door de ervaringen van verlies in mijn leven, tot meer. Ik heb inmiddels ervaren en geleerd dat je nooit iemand mag hinderen in het leven, dat je nooit iemand mag verloochenen of belemmeren in zijn groei en persoonlijkheid. Mijn levenslessen maken dat ik mezelf steeds kleiner zie, maar vaak vanbinnen toch steeds groter voel.

Als ik nu boos word over iets, of ik moet er erg om huilen dan leer ik weer iets meer over mijzelf. En het is altijd weer net anders. Misschien dat de opmerking aan het begin van dit artikel nu mensen stoort en opwindt. Want ik kan me voorstellen dat deze gedachte best confronterend kan zijn.

Ik wens iedereen een goed nadenkmomentje toe.

Liefs van Hans de Gans <3

 

*(persoonlijke noot ter verklaring van het contrast: ik leed rond de bevalling o.a. aan HELLP en was derhalve tot bijna niets in staat)


Mooi Leven, by Hans de Gans heeft ook een pagina op Facebook, ik zou het heel leuk vinden als je me ook daar wilt volgen.
De quotes van de Gans kun je vinden op Instagram en Pinterest.

8 thoughts on “Huilende boosheid

  1. Het is een van de redenen geweest dat ik onze televisie (met goedvinden van manlief hoor) de deur uit heb gedaan: ik werd zowel verdrietig (naar binnen) als boos (naar buiten) om al het leed dat daarop vierbij komt. Het verdriet gaf onrust, de boosheid werd frustratie omdat ik aan alle ellende op de wereld niets kan DOEN. Ik vind mezelf geen struisvogel die haar kop in ’t zand steekt, nu ik geen tv meer kijk (en via deze manier dus niet meer met ellende wordt geconfronteerd). Ik heb besloten alleen nog maar te ZIJN (in plaats van te willen DOEN) en liefde uit te stralen, als een klein kaarsje… als iedereen dat nu doet, moet het toch goed komen…? (En daarom lees ik jouw blog zo graag 😉 ) Fijn weekeinde en liefs!
    Vlieg met Anuscka mee naar… Sint Jan: een onuitroeibaar natuurfeestMy Profile

    1. Het heeft ook geen zin om jezelf telkens te confronteren met het nieuws overal op deze aardbol. Groot gelijk heb je! Ik heb nog wel een tv, maar kijk steeds minder en dan vooral leuke kneuterijtjes. Mooi mens ben je. Ik straal graag een beetje met je mee. Liefs en goed weekend x

  2. Waar ligt je eigen grens waartoe jij in staat bent?
    Dat is een heel diepzinnige vraag. In feite is elk mens tot alles in staat. Zelfs tot moorden. Ik ben daar ook toe in staat. Maar moeten we dat ook doen?
    Die kleinheid in de wereld kan voortkomen uit een bepaalde visie die ons is aangeleerd. Die grootheid vanbinnen is onze natuurlijk kracht. Daarom zijn we volgens mij tot alles in staat, zonder beperking. Zelfs tot dat wat onmogelijk lijkt. Het geloof in de wereldse waanzin maakt dat we ons klein voelen en onze kracht op een verkeerde manier gebruiken, bijvoorbeeld; elkaar vermoorden of kapot maken. Of in een hoekje zitten janken.
    Blijf vooral kijken naar die innerlijke kracht die je voelt. Men dient zich af te vragen wat die kracht stuurt: de wereldse waanzin of onze grote natuurlijke kracht. Jij bepaalt wat je ermee doet. Jij bepaalt of je klein of groot bent. De omgeving heeft daar enkel invloed op als jij dat toelaat.

    Fijn weekend !

    1. Mooie reactie!! Dank je wel <3 Zo voel ik het inderdaad ook, maar ook dat is weer voor iedereen anders. Goed weekend!

  3. IK herken dat wel, ik heb ook al vaker in mijn blogs geschreven dat ik een jankerd ben, en niet zo een, die om elke opmerking moet huilen, of moet huilen als ik mijn zin niet krijg, nee dat maakt mij allemaal niet uit. Maar idd dingen die mij echt raken, een mooie film, liefde tussen mensen. Echte mensen die puur zijn, ik kan daar zo een traantje om wegpinken. Mooie herinneringen..ach jee hou maar op schiet al zo weer vol. Maar tegelijkertijd word ook ik sterker, en laat me het kaas niet van het brood eten, het mooier van ouder worden vind ik dat het je niet zo interesseert wat een ander van je denkt of vindt, of in ieder geval steeds minder. Maar daarnaast word ik wel weer emotioneler.

    1. Ja dat emotionele. Dat herken ik ook zo. En het leren loslaten, dat sommige zaken er gewoon echt niet toe doen. Dat geeft heel veel innerlijke rust. En tegelijk moet ik soms het journaal uitzetten omdat ik niet tegen bepaalde nieuwsberichten meer kan. Echt een contradictie.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *