Houden van

“Houden van houdt nooit op”,

schreef ik pas aan lieve Zij. Zij mist haar vader, zoals ik de mijne mis en zoals heel veel mensen hun ouders en geliefden missen. Ik wilde er een log aan wijden omdat het eigenlijk zo simpel is. Als de persoon sterft, dan is de liefde er nog. Houden van houdt nooit op. Niet dat echte, intense houden van.

Bij zulke liefde hoort ook pijn. Pijn als die persoon pijn heeft. Pijn als die persoon verdriet heeft. Pijn als er een verwijdering komt. En pijn als iemand sterft.
Verlies doet pijn. Sinds mijn vader overleden is voel ik in mijn hart een heel mooi plekje waar mijn liefde voor hem voor altijd in zit. Hij is een deel van mij. Niet alleen deel ik zijn bloed, zijn vingers, zijn kin en zijn ogen. Hij is een klein deeltje in mij. Heel diep en veilig in mijn binnenste. Soms hoor ik hem iets zeggen, zachtjes in mijn hoofd, soms zie ik hem in de vorm van een vogel die langs mijn ramen fladdert, of een vlinder in de tuin. Of ik voel een zachte hand die mij subtiel de juiste richting wijst. Ik voel zijn aanwezigheid niet alleen nog altijd, ook mijn liefde voor hem is voor altijd een deel van mij.

Mijn schoonmama is ook weggevlogen, vorig jaar. Letterlijk. De ene dag was ze er nog, de andere stonden wij verbijsterd naar haar stille lichaam te kijken. Ze was het echt en toch was ze weg. Ze hoorde onze woorden van liefde niet meer. Maar ze zijn wel uitgesproken. Bij leven, onze armen om haar heen en ook daarna. En ook mama merk ik nog. Gekke dingetjes die wegraken en op vreemde locaties weer opduiken in haar huis. Opmerkelijke vogelbezoekjes. Een vliegje wat ronddartelt midden in de vrieskou alsof het hoogzomer is. Als koppig teken dat liefde er altijd blijft, hoe onmogelijk de omstandigheden ook zijn. Zoals zij ons tijdens haar leven ook heeft laten zien.

Want houden van houdt nooit op.

Kleine troost voor ieder die een geliefde mist.

De Gans

Picture by David Mark, @Pixabay

Terug naar de homepagina.


Mooi Leven, by De Gans heeft ook een pagina op Facebook, ik zou het heel leuk vinden als je me ook daar wilt volgen. Ook gak ik op Instagram en verschijnt er soms een quote op Pinterest.

Pictures in this post: thanks to David Mark at Pixabay.

10 thoughts on “Houden van

  1. Ik moet verder terug, het verlies van mijn opa en oma’s en mijn stiefvader, echt, ik snap je, ik kan alleen zeggen dat het wel slijt en dat ik meer glimlach nu als ik even terug denk, en soms met een traan, maar de tranen zijn minder, tenzij ik overvallen wordt met een song die gedraaid is bijv. Dat gebeurde mij vorige week dus nog even…..

    https://www.youtube.com/watch?v=4I3TxyYDcSw

    Voor mijn oma dus… had het al sinds 2003 niet meer gehoord of geluisterd en ineens kwam het voorbij… toen brak ik even….

    X

  2. Heel mooi Marije. Mijn moeder was de enige overgebleven (schoon)ouder. Sinds zij gestorven is voel ik haar ook nog en denk ik aan haar door heel veel details: ik draag haar hoedje en haar handtas, ik eet mijn boterhammen op haar plankjes, ik koester mij onder een dekentje die ik voor haar had gekocht … Met mijn vader heb ik dat niet en ook nooit gehad. En toch. Tijdens mijn ochtendritueel op 30/1 (ik werd toen 68) kwam én mijn moeder én mijn vader voorbij tijdens ik de ho’oponopono meditatie. Ik was heel erg ontroerd door dit gebaar van mijn ouders.

    1. Wat een prachtige liefde. Dat is inderdaad heel erg ontroerend. En wat mooi om mee te maken. Als je er op let krijg je vreselijk veel ‘groeten’ uit de hemel. Heel ontroerend, troostvol en liefdevol.

  3. Hallo Marije, ik heb het gevoel dat de liefde m.b.t. m’n overleden ouders steeds sterker en intenser wordt. Volgens mij komt dat omdat ik steeds meer dankbaarheid voel en ervaar. Ze komen inderdaad dagelijks langs; in m’n gedachten; in m’n alledaagse levenssituaties. Ze zijn blijkbaar nooit weg geweest ! Dood is inderdaad ’n illusie; slechts ’n overgang naar ’n andere dimensie…

    Met liefdevolle groet

    Jan van Moorsel

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *