Hoera! Mijn website bestaat 1 jaar!

Mooi Leven is 1 jaar oud.

De Gans bestaat al wat langer, maar deze website mooileven.org is deze week 1 jaar geworden. Een jaar geleden is het dat ik mijn kleine wordpress.com site kopieerde naar een wat groter, en vooral naar mijn eigen domein. Ik ben daar eigenlijk best behoorlijk trots op! Want met alle sores in het leven en mijn gebrek aan energie is het elke dag maar de vraag wat er gaat lukken. En nu, een jaar later, is hij er nog, in volle bloei!
In ons leven is er vreselijk veel gebeurd dit jaar. Ik neem jullie mee in een reis door de afgelopen 12 maanden. Waarin we veel meer veranderingen hebben doorstaan dan dat we in juni vorig jaar ook maar hadden kunnen bedenken.

Een turbulent jaar.

Waarin we onze moeder hebben verloren, vrienden hebben teruggevonden, een huis hebben verlaten en een nieuw thuis hebben gecreëerd. Waarin we teleurgesteld zijn geweest in mensen en waarin anderen, ongetwijfeld, ook teleurgesteld zijn geweest in ons. Maar waarin we vooral weer in het leven zijn gaan geloven en in de dierbaarste mensen om ons heen.

Een jaar vol leven; hoogte- en dieptepunten heel nauw op elkaar samengepakt. Lachen en tranen door elkaar heen. De rimpels in het baardige gezicht van mijn lief zijn verdiept, maar zijn ogen zijn vermilderd. De man van wie ik houd is oneindig gegroeid en prachtig geworden. Zijn gezicht wijs en verzacht, zijn haren vergrijsd. Onze liefde is verdiept en onze zoon heel groot geworden. Zowel van lijf en leden als ook van geest.

Het jaar was hard voor ons gezin. Hoe leg je een kind uit dat zijn oma, zijn liefste en dierbaarste vriendin, er ineens niet meer is? Dat ze nooit, echt nooit meer terugkomt? Hoe leg je uit dat zijn huis zijn thuis niet meer is? En hoe verbaasd kun je als volwassene zijn over de plooibaarheid van een kind? Een innerlijke veerkracht die je zelf als volgroeid mens eigenlijk hebt afgeleerd, maar die je soms zo nodig hebt wanneer alle stabiliteit ineens onder je voeten wordt weggeslagen.

Het was een moeilijk jaar. Een verdrietig jaar. Een leerrijk jaar. Een prachtig jaar.

En al die tijd was er De Gans.

Waar we ook waren, ze vloog met ons mee. Mijn trouwe pseudoniem, dat ons en een aantal van onze vrienden en familieleden meenam op haar vlucht. Een pseudoniem dat zelf ging groeien. Dat groter werd en wijzer werd dan ikzelf. Waar ik op terug kon vallen als het moeilijk werd, maar dat mij soms bestraffend toesprak als ik de moed wilde laten varen, weg laten vloeien met het water dat in grote hoeveelheden vlakbij ons huis aanwezig is. In gesprekken met een lieve vriendin, familie en mijn psycholoog groeide De Gans nog verder, kreeg ik handvatten die ik vast kon pakken, die mij hielpen.

Regelmatig sprong ik op tijdens gesprekken, naarstig op zoek naar een memoblaadje waarop ik ‘een gansje’ kon krabbelen om later uit te werken. Mijn lezersaantal groeide. 177 terwijl ik dit schrijf. Op Facebook zijn het er nog meer, en rustig kabbelen ook Instagram en Twitter erachteraan. Nog altijd bescheiden, maar wie het kleine niet eert…..

 

 

1 jaar mooi leven
Bron: Pixabay

De Gans blijft vliegen.

Geen schijn van kans dat zij definitief haar vlucht onderbreekt. Zij blijft verhalen delen, kritisch, luchtig, ondersteunend en soms poëtisch. Mijn privé-ervaringen blijf ik verwerken in mijn stukken. In de eerste plaats om met anderen te delen, om anderen aan te moedigen met mij te delen, drempels te verlagen en elkaar bij te staan. Om mensen te steunen en te supporten en om het woord taboe nog slechts een woord te laten zijn bij zaken die voor ieder in het leven zo vaak passeren. Maar ook om zelf soms even afstand te nemen en nuchter dingen onder ogen te kunnen zien.

En zo blijf ik alle blogs ook lezen en volgen. De één wat meer dan de ander. Sommigen omdat ze het zo moeilijk hebben, sommigen omdat ik ze persoonlijk heb leren kennen en het prachtige mensen zijn die al net zo prachtig schrijven. En sommigen omdat ze me doen lachen, huilen, me raken, me kietelen, me lief zijn.

Dank jullie wel. Dank jullie voor jullie support. En dank voor jullie commentaren en kritiek. Dank voor jullie inspiratie. Dank voor jullie mooie teksten. En dank voor jullie geduld. Dank voor jullie liefde.

Ik deel een terugblik op enkele stukken met jullie.

Te beginnen bij “Een eigen hokje”, welke ik op mijn gratis site heb gepost om de nieuwe aan te kondigen en die rustig meemigreerde naar dit nieuwe domein.

In augustus besloten wij om terug naar het Noorden te gaan verhuizen. Ons plekje in het zuiden was fijn, de omgeving prachtig en we hebben er vele lieve vrienden ontmoet. En toch woonde onze familie en de meest naaste vrienden op honderden kilometers afstand. We besloten terug te gaan, en ik schreef er een blog over, “De kogel door de Kerk“.

Drukke maanden volgden. Het huis klaarmaken voor de verkoop, wat inhoudt dat je alvast heel veel spullen in moet pakken. Opruimen, schilderen, presenteren.

Ineens is er geen later
Bron foto: Pixabay

Onverwacht verlies.

En toen overleed ineens mijn schoonmoeder. Midden op de dag werd mijn Lief op zijn werk met het nieuws gebeld. Mijn schoonmoeder was 75, ze had wel een aantal gezondheidsklachten en ik vond haar moe, maar ze stond nog actief midden in het leven met vrijwilligerswerk en gezellige feestjes. Zelf beweerde ze altijd dat ze nog veel te veel te doen had om er tussenuit te knijpen.

Wat dus wel gebeurde. Het voelde toch totaal onverwachts, maar gelukkig voor haar, zonder lijden. Ik schreef “Ineens kan…“.

De dag voor Mama’s overlijden had ik de ‘Deel Dankbaarheids Challenge’ in het leven geroepen. Een challenge die ik nu van harte in kon vullen. Want wat een lieve mensen hebben wij om ons heen! Hoe intens waren de vriendschappen die wij voelden, zowel met lieverds in het zuiden als ook in het noorden van het land. En hoe dierbaar was onze familie, die om ons drietjes heen stond. Als ik er nu over schrijf, voel ik weer tranen in mijn ogen. Van het gemis, maar ook van diepe warmte die ik voor veel lieve mensen voel.

Het roer om.

De maanden vlogen voorbij. Wij reisden het land door. Heen en weer tussen de huizen, op en neer, en onze zoon dan hier, dan daar naar school. En al snel viel het besluit om voorlopig in het huisje van mama te gaan wonen. Het werkt niet, twee huizen tegelijk verkopen en één van ons plots wees, met alle afwikkeling van een onverwacht sterfgeval daar ook nog bij. En je verkoopt ook niet zomaar het ouderlijk huis waar je bent opgegroeid en waaraan al jaren weinig meer gedaan is. Een vertrouwd huis, dat wel grondig moet worden verbeterd voordat het op de markt kan komen. We hakten de knoop door, propten onze dierbaarste spullen in onze oude stationcar en sloegen onze tenten tussen mama’s spulletjes op in het noorden.

In deze situatie zitten we nu nog. We hebben besloten om in elk geval in Mama’s huis te blijven wonen tot ons eigen huis in het zuiden verkocht is. En dat gaat nog niet zo vlot. Geduld is een schone zaak…. Ik vind het moeilijk. Zweef tussen huizen in, mis mijn vertrouwde spulletjes, maar geniet tegelijkertijd wel van het weer terug zijn in de streek waar ik het grootste gedeelte van mijn jeugd heb doorgebracht. Ik schreef “Stadsgezicht“.

Slapende reus op verloren grond
Vervallen Oldambster hoeve. Picture by De Gans

Aardbevingsgebied.

Ondertussen teisteren aardbevingen het gebied op korte afstand ten noorden van ons. Mensen van wie wij houden wonen er. Ik schreef een noodkreet over de slapende reuzen van boerderijen op hun verloren grond.

Dit land gaat mij aan het hart. Ik ben hier opgegroeid. Ben hier groot geworden en heb in de stad Groningen gestudeerd. Het is een van de meest pure streken van Nederland, met een prachtige geschiedenis, die nu voor een deel verloren dreigt te gaan. De nuchtere Groningers worden wanhopig en in de rest van het land is te weinig bewustzijn voor wat het door bijna iedereen dagelijks gebruikte aardgas hier met het leven van vele Nederlanders doet. De noodkreet werd door velen overgenomen en gedeeld. En de petitie staat nog open! Dus wie tekenen wil, die tekene. Je helpt er vele Groningers mee.

Kracht!

Langzaam wordt het lente. Komen we richting dit nu. We pakten de tuin aan en veranderden de betegelde, deprimerende vlakte in een groene oase met bloeiende bloemen. En al die tijd blikte mijn schoonmama over onze schouder mee. Ik schreef Over een plantenkuip, tuinieren, en vooral niet vergeten. We voelden mama’s geest, lief en warm, soms sloffend door de kamer of krakend op de trap met zo nu en dan een vleug van haar sigarettenrook. We voelden de kracht van onze eigen geest. Zijn veerkracht en zijn weerbaarheid.

Daarom deel ik nog een Engels logje. Want in het Engels schrijf ik ook, bijna elke woensdag. En bijna iedereen kan deze zin begrijpen: You are stronger than you think. Je bent sterker dan je denkt. De Gans is daar een voorbeeld van.

De kracht van De Gans.

Een Gans beperkt zich niet tot één taal, één regio en één zienswijze, dat maken zowel het pseudoniem als mijn blog wel duidelijk. Diversiteit en een rijkdom aan invalshoeken in het leven, daar houd ik van. Uitpluizen hoe zaken zitten, in de wereld, tussen mensen, in relaties met elkaar en mijn eigen wisselende rol daarin; dat heb ik de afgelopen jaren geleerd en dat heeft mij enorm verrijkt.

Ik heb zoveel meer over mijzelf begrepen de laatste jaren. Niet over anderen, zeg ik daar nadrukkelijk bij. Dat ligt niet bij mij en dat hoeft ook niet. Wel heb ik veel geleerd over structuren, patronen en rollen in het leven. Eén van de resultaten op dat vlak is het verhaal over De Dramadriehoek. Een heel handig patroon wat bij conflicten heel veel duidelijk maakt over je eigen rol in het geheel. Ik kan in bepaalde gevallen soms best hard zijn voor anderen, zelfs ijselijk confronterend zijn. Niet iedereen vindt dat acceptabel of kan daar relaxed mee omgaan. Dat zij dan zo. Wie mee wil vliegen die is zo welkom. Wie het niet aankan, die vliegt maar weg. Dat raad ik dan zelfs aan! Ik schrijf niet voor de hele wereld. Ik schrijf voor mensen die op wat voor manier ook het leven willen onderzoeken, willen leren op dat vlak. Mensen die hun geest willen verrijken, en die het leven wat mooier willen leven.

You are stronger than you think.

Op mijn ganselijke manier hoop ik dat heel veel mensen geholpen worden met mijn stukjes. Dat ze er steun uit kunnen putten in harde tijden. Want mijn ervaringen, in het leven, met mensen en in relaties, met gezondheid en in het dagelijks leven, die wil ik delen met anderen. Zodat we samen, met elkaar, een mooier leven kunnen leven.

Dit geef ik jullie allen mee. Want dat is in feite het slot van elk bedenksel op mijn blog. Je kunt zoveel meer dan je denkt en je bent vooral zoveel sterker dan je denkt.

Nogmaals dank. Voor dat jij er bent en mij bent gaan volgen. Mij bent gaan verrijken. Ik vind je geweldig.

De Gans

Lees meer over De Gans in ‘Over Mij‘.

♥ Ik draag al mijn stukjes op aan mijn Zoon van Zes en mijn Lief, M&M. Ik houd van jullie! ♥

You are stronger than you think

Op Facebook vliegt De Gans al wat langer, al ruim anderhalf jaar! Klik hier om hierover te lezen. Vlieg je ook mee op Facebook?

De Gans gakt ook op Instagram, landt soms op Twitter en incidenteel verschijnt een quote op Pinterest.


Disclaimer van De Gans.

 

35 thoughts on “Hoera! Mijn website bestaat 1 jaar!

  1. Auwieje! Alweer een jaar? Het heeft vast niet zo gevoeld regelmatig, maar die Gans vliegt hard zeg…haha
    Proficitiat! XxX

    1. Nee, het voelt gisteren. En toch is er zoveel gebeurd dit jaar dat het ook weer een eeuwigheid lijkt. Dank je wel en liefs xxx

  2. Gefeliciteerd met dit eerste “ganzenjaar” . Met je eindconclusie ben ik helemaal eens, we zijn (vaak) sterker dan we denken maar wéten dat meestal pas als in een situatie belanden dat we die kracht ook nodig hebben.
    Mijn blog is behalve een soort dagboek voor mezelf toch ook een soort “onder de mensen zijn” allemaal dingen die ik hier ook wel een beetje herken. Het staat zo nodig voor steun en troost ontvangen én geven maar ook vaak voor plezier delen . Nog vele mooie ganzenjaren .
    Vlieg met rietepietz mee naar… rust in de tentMy Profile

  3. En ik maar denken dat ganzen in de winter naar het zuiden trekken: ik heb ze hier niet gezien deze winter. Wel deze jubileumgans getroffen het mooie noorden, waar ik ook zo van houd, en het is goed te zien dat ze niet opgeeft en steeds sterker wordt van de tegenslagen tijdens de reis. Dat zijn mooie cijfers voor een eenjarig blog, maar dat is niet belangrijk. Het zijn vooral mooie volgers als ik de reacties zie: van harte gefeliciteerd daarmee!
    Vlieg met Robert mee naar… Spa van FortunaMy Profile

  4. Oh super leuk dat je blog nu een jaar oud is! 😀 Gefeliciteerd! Ik lees je blog echt heel graag! Jammer genoeg doet de WordPress-app wat moeilijk want ik wil echt wel vaker reageren dan ik nu doe, maar de technologie laat het afweten! Je onderwerpen zijn echt zo fascinerend! 😀 Keep on flying! 😀 Lieve groet van Victoria! X

    1. Wat een leuk commentaar Victoria! Dank je wel Die app word ik kriegel van. Ik mis ook heel veel blogs van anderen kwam ik achter. Die komen niet in mijn nieuwsoverzicht. Ik blijf fijn vliegen! Liefs xx

  5. Gefeliciteerd met deze mijlpaal! Een heel bewogen jaar ligt achter je. Je blog kun je als een soort dagboek zien. Daarbij kan ‘een gansje’ op een kladblaadje uitgroeien tot een volwaardig en gewaardeerd blog. Je hebt het allemaal in je. Je bent een mooi mens en van daaruit probeer je anderen ook moois aan te rijken. Dat is jouw kracht. En dat je goed kan schrijven, want dát kan je.
    Dikke knnuffel
    Vlieg met Kakel mee naar… De bumperkleverMy Profile

  6. Heftig allemaal. En voor mij ook herkenbaarheid erin. Hier verloren wij in 1 week allebei de oma’s. Hoe leg je zoiets uit aan je kind? Ook ik vond het bewonderenswaardig hoe onze kids (in ieder geval de twee oudsten) het toen hebben verweven in hun leven.

    Gefeliciteerd met je jubileum. Ik lees je graag en wil dat ook graag blijven doen.

    1. Dank je wel. Bijzonder is het hoe kinderen met de dood om gaan. Heel natuurlijk eigenlijk. Voor jullie moet dat ook heel moeilijk zijn geweest… Lieve groet,

      1. Hmm, ik krijg geen melding als je me beantwoord. Vreemd.
        Het was inderdaad extreem moeilijk toentertijd en nu nog steeds wel soms. Zoals het voor een ieder, ook voor jou, zo nu en dan weer op komt spelen. Je wordt er sterker van. Liefs. X

        1. Het maakt je ook meer ‘mens’. Soms gaat het prima en soms voelt het ineens weer heel vers. Dat WP leidt een geheel eigen leven… Liefs xx

  7. Gefeliciteerd met je jubileum! En wat een veelbewogen jaar hebben jullie achter de rug. Mooi om te lezen hoe er een soort berusting in zit. Ik blijf je graag lezen: je bent een groot schrijftalent en weet me echt te raken.
    Vlieg met Romy mee naar… Peppa Pig: De Grote PlonsMy Profile

  8. Gefeliciteerd met je jubileum mooie Gans !!
    Ik lees je berichten met heel veel plezier en ben dankbaar dat ik je heb leren kennen.
    Er komt nog een moment dat ik samen met je kan toosten en een heerlijk gesprek met je kan voeren ! 🙂
    Liefs xxxx

  9. Dag Marije,

    Een jaar nog maar, het lijkt veel langer en ik volg de gans nog niet zo lang… Veel geluk met het volgende jaar en het volgende en het volgende…….

  10. Gefeliciteerd met je jubileum. Ik bewonder je schrijfstijl, je genuanceerde verhandelingen over de verschillende onderwerpen. Ga er mee door, ik geniet ervan. Dit stuk is een mooie overpeinzing van je afgelopen levensjaar. Ik hoop dat de stijgende lijn zich voortzet in je leven.
    Vlieg met Jeanne van Sjannesblog mee naar… FacebookMy Profile

    1. Dat ben ik ook zeer zeker van plan. En aan jou ook heel veel dank, voor je support, je lieve reacties en je wijsheid. Veel liefs ❤

  11. Jij bedankt Marije, ofschoon ik hopeloos achter loop hoop ik toch nog lang met je mee te vliegen. Jouw stukjes en daar de reacties weer op, zetten me zelf dan ook weer verder aan het denken. En levert dan weer andere of verrassende gezichtspunten op. Xxx
    Vlieg met Ingrid Kretzer mee naar… DankbaarMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *