Het ultieme vasthouden is loslaten

“Het ultieme vasthouden

is loslaten”

De Gans

 

Loslaten om vast te houden.

Soms is het maar wat lastig om los te laten. Je kind bijvoorbeeld, of het besluit dat je huisdier zodanig lijdt dat je de dierenarts moet bellen om er een einde aan te maken. Of je laat iemand los van wie je heel veel houdt, maar die in jouw omgeving niet gelukkig wordt.

Dat loslaten kent ongelofelijk veel vormen en ook ongelofelijk veel verdriet. Soms laat je iemand los, die dat niet begrijpt. Niet begrijpt dat de combinatie van jullie twee (of meer) een spiraal van vernietiging inhoudt en waarin je elkaar verwurgt in een oneindig ingewikkelde, maar onomkeerbaar verstikkende houdgreep.

De nood van loslaten.

Ik ben iemand die in de meeste gevallen heel radicaal kan loslaten. Tegelijkertijd heb ik er in sommige gevallen ongelofelijk veel verdriet van. Omdat je niet anders kunt en de ander het niet begrijpt. Uitleggen helpt in sommige gevallen niet, jouw pijn, wat jij vertelt, waarom jij loslaat….wat je dan maar aanvoert, wordt door de ander niet herkend. Dan lijkt het afstand nemen, het losser maken van knopen een brute actie, waarin het werkelijke verdriet, of zelfs de oorzaak, niet bespreekbaar is.

Maar als het moet, dan doe ik het, zonder twijfel en in sommige gevallen heel abrupt. Niet uit boosheid, niet uit afschuw, maar uit pure noodzaak. Net zo veel uit zelfbehoud als uit behoud van de ander.

Als een boom die zijn bladeren laat vallen in het najaar om in het voorjaar weer volledig tot wasdom te kunnen komen, zorgt loslaten voor groei, voor ontwikkelingen van gebieden die je onder de vleugels van een ander niet kunt ontplooien. Die misschien zelfs ongezien blijven, terwijl ze deel van jou zijn.

Verbinding.

En juist dat loslaten zorgt voor de verbinding met elkaar. De kans om elkaar te blijven zien, te blijven respecteren en waarderen, zonder elkaar en elkaars liefde te verstikken.

Daarom vind ik dat juist dat ultieme loslaten zorgt dat je elkaar blijft vasthouden, op een gezonde manier.

De Gans

Het ultieme loslaten is vasthouden
Autumn leaves

Volg je Mooi Leven, by De Gans ook al op Facebook?
De Gans gakt ook op Instagram en incidenteel verschijnt een quote op Pinterest. De Gans vliegt heel soms over Twitter.

19 thoughts on “Het ultieme vasthouden is loslaten

  1. Loslaten een kunst waarvoor je je hele leven moet studeren… een ‘curus’ die ik wel heel moeilijk vind ondanks de taltijke teksten die ik reeds las, onder ogen en in mijn oren kreeg, van ‘experts’…

    Sommige dingen zou ik maar wat graag uit mijn geheugen willen gummen… want ik blijf de invloed ervan ervaren al hoe goed ik ook weet dat mijn geest een spelletje met me speelt

    xxx♥♥♥xxx
    Vlieg met Melody mee naar… Di-Wo-36My Profile

    1. Sommige dingen, gebeurtenissen en zelfs mensen laat ik makkelijk los. Maar in sommige gevallen faal ik hopeloos… Als jij een werkend gummetje vindt dan zou ik het graag willen lenen. Als het tenminste nog niet op is xxx ❤ xxx

  2. Toevallig moest ik vandaag aan m’n konijn denken. Een huiskonijn, hij liep los en was zindelijk. Hij had veel pijn en pas na verschillende bezoeken aan de dierenarts vond ik dat ik een keus moest maken. Tot op het moment dat ik ‘m in wilde laten slapen, twijfelde ik. Toen hij het spuitje kreeg niet meer. Ik zag hoe hij ontspande, hoe zijn lijf uitzette, wat hij al heel lang niet meer gedaan had. Door mijn tranen heen kon ik glimlachen…
    Veel mensen zeggen: “Het was maar een konijn.” Maar het was wel óns konijn, zeg ik dan altijd.
    Vlieg met Mirjam Kakelbont mee naar… BoeventronieMy Profile

    1. Het is bijna altijd uit zelfbehoud. Je laten meeslepen door de frustraties en toestanden van een ander heeft ook vaak totaal geen meerwaarde… Pijnlijk, maar zo gaat het soms helaas wel…

  3. oh ja hoor ik kan ook radicaal loslaten.
    zo heb ik ooit bewust afgesproken met iemand en duidelijk gezegd dat dit de laatste ontmoeting was.
    door de omgeving was ik gedwongen om die afspraak te laten doorgaan, bij het afscheid nemen heb ik gezegd dat ‘onze tijd’ voorbij was in mijn gevoel.
    ‘ja dat zal wel’ hoorde ik nog en voelde onbegrip op komen langs de andere kant.
    maar voor mij was het op, en sindsdien ook nooit meer iets gehoord.
    ik vertel het gewoon als het voor mij niet echt meer ‘hoeft’ en ook waarom, uit zelfbescherming ja natuurlijk!

    1. Men kan het altijd aangeven voor wat je iemand loslaat. Dan is het aan de persoon om er ook vrede mee te nemen. En zoals je schrijft je doet het vaak voor jezelf een goed gevoel te geven.

      Aum Shanthi

  4. Soms is loslaten echt nodig uit zelfbescherming maar geeft het me wel verdriet .In andere gevallen die er geweest zijn geeft het juist rust .Maar het blijft soms een moeilijke stap voor mij
    Liefs Elisabeth

  5. Dit loslaten heeft te maken met zelfbescherming. Dat maakt dat men een band wilt laten rusten om te zien wat de toekomst brengt. Hier zal ook een stukje verwerking in komen, en dat mag ook. Maar bij deze loslating heeft het meer te maken op jezelf en dan kan praten helpen naar de ander toe om eruit te komen.

    Aum Shanthi

          1. Door dat woord te horen vallen in een verwijt is het aan de persoon zelf om er naar te handelen.
            Marije het is het ego weten dat je dat laat geloven. Je werkelijk denken zou loslaten zeggen.

            Aum Shanthi

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *