Het kleine meisje (doe eens een boekje open)

Het kleine meisje zat met opgetrokken knieën in de vensterbank te kijken naar de merels in de tuin. Druk bezig met het bouwen van een nestje in de grote laurier. Voortdurend af en aan vliegend met takjes en twijgjes en soms wat plastic zakjes. Om het nestje te beschermen tegen de regen, dacht het kleine meisje. Wat slim van die mooie zwarte vogeltjes met hun pientere oogjes die voortdurend de omgeving in de gaten hielden tijdens het badderen in de vijver. Ze keek graag naar de vogeltjes in de tuin. Ze werd er blij van.

Ze dacht terug aan de tijd dat ze samen met haar zusje in een internaat had doorgebracht. Dat was geen fijne tijd geweest. Ze wist niet waarom ze daar was geweest, maar de mensen daar waren niet leuk. Ze hadden haar soms ‘s nachts in een donkere kamer opgesloten. Het raam stond open en het was koud. Dat wist ze nog heel goed. En haar zusje had al de tijd dat ze daar waren gehuild. Dan had ze haar kleine zusje getroost en haar handje vast gehouden. En diep in haar hart had het zeer gedaan om zo’n klein mensje zoveel verdriet te zien hebben.

Er waren een heleboel herinneringen die niet leuk waren. Sommige dingen kon ze niet plaatsen en niet begrijpen. Maar ja, ze was zo klein. Ze begreep ook niet waarom moeder nooit blij was geweest en altijd had gemopperd. Het was nooit gezellig geweest omdat moeder altijd had geklaagd en lelijke dingen had gezegd, ook tegen haar kleine zusje. Waarom kon moeder niet houden van zo’n klein meisje?

Ze kon nooit met een warm gevoel aan moeder denken ook nu niet, nu ze dood was en ze nooit meer kon vragen waarom? Al die jaren van pijn en het verlaten gevoel dat ze altijd had. De wereld waarin ze nu leefde was goed en aardig, maar de tijd met moeder was een onbegrijpelijk doolhof geweest, waar ze met moeite de weg had kunnen vinden. Ze was weleens bang geweest dat ze net als moeder zou worden. Zo intolerant en gemeen en nooit blij. Maar diep van binnen wist ze dat dat nooit zou gebeuren. Ze hield van de mensen om zich heen. Ze vond rust en blijheid in de natuur. Ze keek anders naar de mensen, ze keek met haar hart. Ze had respect voor de dingen in het leven, kleine dingen. Een lach, een hand op haar schouder, een onverwachte ontmoeting. De kunst om te geven gaf grote voldoening. En ze was blij met haar zusje.

Er kwam een vogeltje op de tafel zitten dat begon te eten aan de appels die het kleine meisje had neergelegd. Ze bleef nog even gefascineerd zitten kijken naar de bedrijvigheid in de tuin en hoe alles zo mooi groen werd en hoe heerlijk de seringboom rook.  Hoe de bloemen ontloken, ze kon ze bijna horen groeien. Een heerlijke tijd zou het weer worden.

Ze strekte de benen en probeerde de gedachten in haar hoofd te stoppen. Ze wilde niet verdrietig zijn of kwaad. Dat was zonde op deze mooie dag. De zon scheen en het was een vrolijke dag, want het was feest. Vandaag was ze jarig en het zou heel fijn worden. Met gezellige mensen en er zou gelachen worden en gefeest. Dat waren de momenten die ze zou koesteren, samen te zijn met mensen waar je van houdt. Momenten waarvan je nieuwe herinneringen kunt maken om die dan te bewaren voor altijd.

Het kleine meisje veegde haar tranen weg en maakte zich klaar voor haar feestje. Ze keek naar haar spiegelbeeld en zag hoe groot ze al geworden was. Ondanks de rare en niet leuke moeder in haar leven en ze vroeg zich af hoe ze toch zo ver was gekomen uit zo’n raar gezin?

Nou ja, dacht het kleine meisje, omdat ze sterk was en een vechtertje dat nooit zou opgeven. Ze besefte heel goed dat ze al die tijd had moeten overleven. Haar eigen weg had moeten zoeken. Maar ook omdat ze altijd van mensen was blijven houden ondanks de lelijke mensen in haar leven. En dat zou ze blijven doen.

Ze keek nog eenmaal in de spiegel en realiseerde zich dat de tijd niet had stil gestaan. Maar ook dat er nog een leven voor haar lag om van te genieten. Ook al was ze vandaag 65 jaar geworden!

Een verhaal door Chouette de n’Yn <3

Chouette.2..

 

10 thoughts on “Het kleine meisje (doe eens een boekje open)

    1. Chouette is een pseudoniem van een lieve vriendin van mij. Chouette staat voor ‘liefje’ en betekent in het Frans een klein uiltje. Zij heeft op uitnodiging van ‘Doe eens een boekje open’ dit verhaal geschreven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *