Het avontuur van de inhoud van een tas

Een tas uitpakken.

Het klinkt zo simpel. Maar voor een (hand)tas van een vrouw is dat doorgaans niet het geval. Zeker niet bij mij. Ik ben gehecht aan mijn tasjes dus doe er jaren mee. En helemaal uitpakken tussendoor? Dat doe ik zelden. Pas als de rits niet meer dicht kan sla ik aan het opruimen en reinigen. 

Soms wissel ik ze af, die tasjes.

Er staan een paar beneden die ik beurtelings gebruik, maar de laatste tas kocht ik denk ik 4 jaar geleden. Die raakt nu wat af. Al is hij nog niet af genoeg om weg te gooien en vind ik hem nog altijd zo prettig dat hij eerst naar de kast verhuist.

Maar wel uitgepakt, leeg en klaar om mijn incidenteel nog eens van dienst te kunnen doen.

Dat uitpakken, dat geeft een inkijkje in je geschiedenis van jaren.

Daarom een greep uit de collectie:

-Een handgeschreven boodschappenbriefje.
-Een toeristische kaart van de Noordoostpolder.
-De kaart van de hoofdstad van de kabouterprovincie Drenthe ‘Kabouterland Exloo’.
-Een foto van mijn kater Qwerty toen hij unaniem Best in Show en Best of Best was op één van zijn vele legendarische showmomenten.
-Een puntje van het papiertje van een ijshoorntje.
-Een koekje (!!!)
-De augustusplanning van brocante-marktjes in Zuid-Frankrijk.
-‘Kamperen in een tipi, alle informatie en een adres voor een nostalgisch kampeermoment op de Drentse hei, bijeen gedrukt in een klein foldertje.

het avontuur van een tas
Een greep uit mijn tas

Eigenlijk best wel ‘ik, allemaal.

Dat boodschappenbriefje…een rijtje attributen met daaronder in een cirkel geklad ‘mt 34’. Er staat echter niks tussen de aan te schaffen attributen dat kan dienen als aanwijzing voor deze geheimzinnige maataanduiding.

Dat kamperen vind ik gewoon heerlijk. Nog niet gedaan -althans niet in een tipi, doch wel talloze malen in een grote variatie aan tenten- maar dat zal er ooit eens van komen denk ik. Het lijkt me enorm geestig om een keer als soortement indiaan met het hele gezin onorthodox te vertoeven op mijn geboortegrond.

En die kat, ja ach, Qwerty, die foto was ik kwijt, beken ik heel eerlijk. Door al het op-en-neer getuf tussen onze huizen heb ik het plaatje afgelopen voorjaar veilig weggestopt om heelhuids mee te nemen naar het noorden. Heel veilig, zoals met zoveel zaken die ‘niet kwijt mogen raken en niet kapot mogen gaan’. Die methode blijkt zo exorbitant veilig, dat hij zelfs veilig is voor mijzelf.

Het avontuur van de inhoud van een tas
Kater Qwerty als ster van de show. Nu een humeurig, mottig, maar oh zo knuffelig mannetje op de bank.

Al starend komen momenten bij mij boven.

Van mijn mottige, oude kater, die nu eigenlijk alleen nog maar ligt te slapen. Als jonge God stal hij de show. Zijn Britse katerkop groot en rond op zijn wollig, zachte lijf. Nog altijd kan ik hem op één arm een flinke poos in showstand laten balanceren en vindt hij dat prima. Nog altijd is hij blij als hij zijn reismand ziet, aan mijn voeten ongeduldig springend om er in te komen. Aandacht en knuffels, dat is waar hij voor leeft. Nu zijn we blij met elke dag dat hij nog bij ons is en hij wordt rap ouder en suffiger. Ooit, maar ik vrees voor ons veel te snel, komt hij ook in dat rijtje lieve herinneringen.

Het kabouterbos… Daar moeten we ook snel mee zijn, want zoonlief wordt rap groter. Straks is een kabouterbos niet meer aan hem besteed, maar wil hij lekker hangen aan lianen. Dan is hij zelf zelfs geen kabouter meer.

En al die andere papiertjes, prutsels en frutsels…. Ik gooi ze weg, maar met een glimlach vol herinnering…

De Gans

Het avontuur van de inhoud van een tas
Tas (bron: Pixabay)

Lees ook ‘Zeswoordverhaal: antiek


Volg je Mooi Leven, by De Gans ook al op Facebook?
De Gans gakt ook op Instagram en incidenteel verschijnt een quote op Pinterest. De Gans vliegt heel soms over Twitter.

 

 

18 thoughts on “Het avontuur van de inhoud van een tas

  1. Een echte prijskater! Zowel letterlijk als figuurlijk; van binnen en van buiten (-:
    Vroeger heb ik in een kennel gewerkt. De eigenaresse fokte Badlington terriërs. Vergeet dit maar meteen weer, haha. Ik ben verschillende keren met haar mee geweest naar shows. Een hele ervaring.
    Ze had zulke lieve honden en ze kregen veel te weinig aandacht…
    Lieve groet
    Vlieg met Mirjam Kakelbont mee naar… DoorloopwagenMy Profile

    1. Dat vind ik vaak zo zielig. Bij de cattery van Qwerty was het echt een liefdevolle beestenboel. Niets was ze te gek en alles stond in het teken van de katten. Dat maakt ook dat je hele lieve, gesocialiseerde katten krijgt. Ik prijs mij rijk met Qwertje <3
      Ik ken die honden niet, zal ze eens opzoeken. Honden hebben erg veel aandacht nodig. Maar dat weet jij ook wel. Hoe is het met de poot van Rosa? Lieve groet x

  2. Ik heb ook zo’n mooie Britse kater (alleen is die van mij chocolade bruin)! Zijn broer heeft nog prijzen gewonnen maar ik heb niks met al dat gedoe dus heb er nooit aan meegedaan. Al denk ik dat hij best eens wat had kunnen winnen 🙂
    Als ik mijn tussendeur open maak staat hij als een zielig mannetje voor de deur te miauwen. Hij wil altijd mee in de auto want ritjes maken vindt hij zo leuk 😀
    Ongelooflijk wat een vrouw een zooi kan hebben in haar tas he 😛
    Bij jou valt het nog mee vind ik hahahaha 😛

    1. Oh wat een handige tas! Wat grappig, ik wist niet dat dat bestond. Ik gooi mijn tas in een hoek en pak hem weer als ik weer weg moet. Anders ben ik voortdurend van alles kwijt vrees ik 😀
      Groetjes,

  3. Echt een tasinhoud die bij elke vrouw wel bekend is denk ik. Heb nu weer een oude tas in gebruik, maar hij gaat weg. Zoek me een ongeluk elke keer. Maar ja, ook veel te vol hè… Maar ik grijp ook nooit mis.
    Ik houd niet van katten maar deze is wel heel erg mooi! Een Britse Korthaar?
    Liefs
    Vlieg met Trees mee naar… Aunty Acid – Fotografie – Week 42My Profile

    1. Ja het is een Britje. Heerlijk beest. Dat gegrabbel in een tas, dat vind ik zo vervelend. Dat had ik bij deze nooit. De meeste rommel zat in een zijvak waar ik ‘belangrijke zaken’ in stop die ik vervolgens dan vergeet hahaha! Liefs x

  4. Grappig om even mee te kijken naar de inhoud van jouw tas .Zelf heb ik er zo weinig mogelijk in nu ,jaren sleepte ik allerlei nutteloze zaken mee die ik niet nodig had .Wat een prachtige foto van je kat .
    Groetjes Elisabeth

    1. Hoe kleiner de tas, hoe minder nutteloze zaken. Ik dacht dat het bij mij wel meeviel, want zo heel groot zijn mijn tassen niet. Maar dit viel me toch nog tegen. Of mee 🙂 Groetjes en mooie dag!

    1. Ik moest vroeger wel altijd lachen op de shows. Stoere kerel daar, en bij mij lag hij ’s nachts heerlijk op bed te snurken als ‘mama’s jongen’ 🙂 Toen ik zwanger was en nog niet wist dat ik ziek was lag hij de hele dag naast me (paste niet op schoot toen) met een armpje om mijn been geslagen. Non-stop. Zo’n lieverd.

  5. Leuk blogje. Ik smelt vooral voor de kat… wat een mooi beestje. Geniet van hem nu hij er nog is. Ik moet alweer door want ook die van mij jankt om aandacht…. Lieve groet X

    1. Het is een heerlijk beest. Vroeger enorm groot en imposant, nu gewoon een brommerige, lieve schootkat. Knuffelze! En lieve groet x

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *