Gemis went, maar gaat nooit over

Over sterven, en veel liefde.

Deze week is het vier jaar geleden dat mijn vader overleed. Behalve dat ik ergens een klein stukje schreef over zomerregen en een kaarsje heb ik er op de dag zelf geen aandacht aan besteed. Ik was het ook niet van plan.
Maar toch kwamen ineens de woorden en schrijven moest ik ze. Misschien komt het door het identieke zomerlicht, een ander liefdevol stukje wat ik over een gemiste vader las, of vanwege nog iets anders, ik weet het niet.

Het gemis heb ik gevoeld.

Maar dat voel ik elke dag. Elke dag opnieuw voel ik mijn verbondenheid met mijn vader en in elke vezel van mijn lichaam straalt mijn liefde voor hem. Ik vind het zo oneerlijk. Ik had hem zo graag nog even hier gehad. Soms zie ik vaders van zijn leeftijd met hun kleinkinderen dollen. Stralende stemmetjes en een man met zilvergrijze lokken, die vol rust en liefde met ze bezig is, ze troost, ze vastpakt en ze weer laat gaan. Gezeten op een terras met een fris glas bier, met daarnaast een warrige berg kleurige sandaaltjes, terwijl het schaterende kleinkroost zich monter in het frisse water stort. Telkens weer hoor ik via mijn zoon de verhalen over andermans opa en kijk ik gelaten naar de stille foto van de zijne die er niet meer is.

Liefde sterft niet.

Ik heb het al zo vaak geschreven. Met het ontslapen van mijn vader werd mijn liefde voor hem slechts verdiept, raakte ik daar meer en meer bewust van. Ik heb mijn vader vol liefde zijn laatste kleding aangetrokken.

Mijn vader lag nog in zijn bed, de ogen dicht. Ik waste hem. Trok hem zijn mooie pak aan en kuste hem, telkens opnieuw. Ademde mijn liefde in zijn oren, over zijn ontslapen lijf. Ik legde hem in zijn laatste bed, streelde hem, veegde zijn das schoon en legde zacht zijn handen over elkaar. Heel zacht. Fluisterde mijn innige dankbaarheid naar zijn zwevende ziel.

 

Gemis went, maar gaat nooit over.
Kosmos. Bron: Pixabay

Datums tellen niet.

Veel mensen tellen dagen, datums en herinneringen van zo’n dag. Mij doen die cijfers nagenoeg niets en maken mijn gemis niet minder of erger. Ik moet zelfs bekennen dat ik niet meer weet wanneer mijn vader begraven is. Dat zou ik moeten nazoeken. Datums vind ik niet belangrijk. Gevoelens en het houden van is het waar het bij mij om draait. Dat kent geen datum en geen tijd.

Ik herinner mij het afscheid en dat ik naast mijn moeder zat. Het gevoel dat ik had heel sterk te moeten zijn en dat mijn eigen verdriet nog niet mocht komen, nog niet gevoeld mocht worden. Ik herinner mij dat ik voor hem zong. Staande in de kerk bij het altaar, voor de kist met daarin mijn dode vader. Ik was alleen. Zo alleen als ik mij als mensenkind nu nog voel zonder zijn aanwezigheid. Ik was zijn kind, maar voel me als een dolende ziel zonder zijn wijsheid. Nu voor altijd zoekende naar een rolmodel zoals hij voor mij was. Zoals hij leefde in zijn bijna onmenselijke geduld en diepe zielskracht. Ik verloor de mens in mijn vader reeds enkele weken voor zijn dood, omdat hij zo snel slechter werd. Maar het werkelijke verlies in mijn  mensenleven, dat voel ik elke dag opnieuw, ver na zijn dood.

Toch is hij niet echt weg, ik voel hem nog.

Gekke grappen haalt hij uit. Vechtende vogels en een plak brood, vlak voor mijn raam deze week. Een vogeltje dat danst op de schutting, tussen de rozen. Staart naar achter, staart opzij, onder begeleiding van zijn eigen lied.

Maar ik zou hem zo graag als levend mens willen vertellen wat wij doen, en hoe het met zijn kleinzoon gaat. Vertellen over onze plannen. Vertellen over wat mij beroert in het dagelijkse leven. Hem vragen hoe het beter kan. Ik zou hem willen zeggen dat de piano zo mooi klinkt. En dat ik zo vaak aan hem denk als ik schrijf. Ik zou nog zoveel met hem willen delen.

Maar bovenal voel ik zijn liefde. Mijn ziel ligt in de watten van zijn liefde en wordt gesteund door volhardende kracht. Een stem in mijn hoofd is doordrongen van zijn zorg en wijsheid.

Ik ga zonder jou in dit leven verder Pappie. Maar jij leeft wel in mij voort.

Marije.

De Gans

Gemis went, maar gaat nooit over.
Bron: Pixabay

Lees ook

Zomerregen wast zorgen weg.

Een kus van boven.


Volg je Mooi Leven, by De Gans al op Facebook?
De Gans gakt ook op Instagram, landt soms op Twitter en incidenteel verschijnt een quote op Pinterest.

31 thoughts on “Gemis went, maar gaat nooit over

  1. Wat heb je dat mooi beschreven, gewoon zoals jij dat kunt. Het gemis gaat nooit over. Ik ben 67, mijn moeder is 11 jaar geleden overleden toen ik 56 was. De scherpe kantjes zijn eraf en het was voor haar fijn dat ze mocht gaan. Maar ik mis haar nog steeds. Soms denk ik, kon ik nog maar even bellen en praten, maar ja, dat ging ook al jaren niet meer toen ze nog leefde. Ik was haar al heel lang kwijt aan dementie. Maar ik moet niet zeuren, ik heb haar heel lang gehad! Liefs XXX
    Vlieg met Regenboogvlinder mee naar… Zwijmelen op Zaterdag met “Wanda Jackson”My Profile

    1. Het gemis wordt er niet minder op als je iemand lang in je leven hebt gehad… het is de liefde die t hem doet he. Dementie is ellendig. Liefs xxx

  2. Och meisje toch…. wat weet ik goed wat je bedoelt…. maakte zojuist (nog voordat ik dit bericht onder ogen kreeg) mijn blogpost voor zaterdagse zwijmel van 15 juli klaar…
    Het gemis blijft inderdaad, de fijne, warme en liefdevolle herinneringen moeten je troosten en bemoedigen.

    knuffelll -x-♥

  3. Heerlijk die herinneringen, gelukkig houden we die vast.
    Zus overleden 2 maanden terug maar denk met plezier terug aan de dagen en jaren die we samen hadden

    Groetjes
    Vlieg met Rebbeltje mee naar… Ooievaar…My Profile

  4. Mooi onder woorden gebracht Marije. Laatst stond er een prachtig artikel van de Vlaamse klinisch psycholoog Manu Keirse in Trouw. Hij geeft aan niet meer te geloven in rouwverwerking. Je kunt hoogstens een verlies overleven. Hij zegt: ‘Het verlies overleven duurt een hele tijd en het gemis zal nooit echt overgaan.’ https://www.trouw.nl/samenleving/de-levenslessen-van-psycholoog-manu-keirse-luisteren-is-verdraaid-moeilijk~a03cea93/
    Vlieg met Maria de Ridder mee naar… Nog even over dat kleine aan de buitenkant.My Profile

    1. verwerken is niet het juiste woord zei hij nog…
      prachtig stukje hé, heel inspirerend…

      of zoals gisteren in een film
      – nu moet ik nog moeite doen om te ademen
      later ga met minder moeite ademen
      later besef ik niet meer hoe gewoon ademen is –
      na het verlies van zijn vrouw

      maar eigenlijk gaat het zo wel, voor mij toch…

      je overleeft het gemis nooit, maar je leeft over de diepste rouw momenten

  5. Prachtig geschreven stukje. Weer herkenbaar voor mij. Elke dag voor het slapen gaan haal ik in mijn hoofd herinneringen op aan allebei mijn ouders en ga ik slapen met een warm hart. Ze zullen altijd deel zijn van ons, ze stromen door ons bloed. Hun bloed. Alleen maar liefde. X

  6. Marije, op het moment dat je denkt aan je vader, dan is hij bij je. Praat met hem. Leg hem de zaken voor die je bezighouden. Vraag om advies, heb vertrouwen en let op wat er vervolgens gebeurt…♥

  7. Je beschrijf precies hoe het bij mij ook voeltde en nog voelt. Als je veel van je vader hebt gekregen, is er veel wat je moet missen nu! Het gaat nooit over, het wordt misschien alleen een beetje anders. Kus voor jou!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *