Geloof in Stilte

Pas, op een middag, toen ik mediteerde in een klein kapelletje bij een abdij bij ons in de buurt, kwam ik tot een omvangrijk gedachtespinsel, wat ik graag met jullie delen wil. Het is een persoonlijk verhaal geworden, maar het gaat ook over de wereld om ons heen en hoe ik die zie…

Vroeger was ik protestants. Mijn ouders waren protestants, dus ik ook. Ik werd gedoopt in de Grote Kerk te Meppel (Mariakerk voor sommigen) en woonde met mijn ouders tot op een zekere leeftijd braaf allerlei diensten bij. Zittend naast mijn vader, soms met een kruimelig klef, oud pepermuntje, terwijl mijn moeder of in het kerkkoor zong, of achter het orgel plaatsnam en al spelend de dienst begeleidde.

Totdat ik op een leeftijd kwam dat ik een eigen mening begon te ontwikkelen en dientengevolge, geheel conform de adolescente jaren waarin ik mij toen bevond, bepaalde zaken plotsklaps gek vond. Dat gold ook voor de Kerk. Ik was het soms niet eens. Met een preek niet, met een uitleg niet, met een visie niet. Ik ervoer sommige dingen als heel storend en nam weinig meer van anderen aan. Ik vond het onverenigbaar hoe sommige rijkdom in de kerk als vanzelfsprekend werd ervaren of kinderen door familie werden verstoten om hun geaardheid, terwijl er tegelijk armoedebestrijding en naastenliefde werd gepredikt. Ik vond het afkeuren van bepaalde geloofsbelevingen of gekozen paden niet oké. Ik bekeek conflicten tussen groeperingen, ontstaan juist door geloof, vanuit een andere hoek. Heel veel visies vond ik kortzichtig en naar mijn mening was ‘het begrip God’ juist zo heel veel groter en vooral veel breder dan om mij heen werd verkondigd en aangehangen. Ik was teleurgesteld over wat ik zag en ondervond en ik zette mij daartegen af. Toen mijn moeder, die vooraan in de kerk in het koor stond te zingen, boven de hoofden van de meemurmelende gemeente demonstratief het stripboek ‘Suske en Wiske, De Poenschepper’ zag uitsteken, besloten mijn ouders dat het verstandiger was om het revolterende kroost op zondagochtend thuis te laten en even op andere wijze met hen over de invulling van het geloof van gedachten te wisselen. Vooral met mijn vader kon ik daar prachtig over filosoferen.

Ik ben best een eigenwijs persoon. Op het irritante af, dat beken ik eerlijk. Als ik het niet eens ben met iets, dan zeg ik dat best vaak, indien de gelegenheid zich voordoet. Goed onderbouwd bij voorkeur, want zonder overdachte motivatie vind ik een gesproken kritisch woord behoorlijk waardeloos. Maar ik vind het ook heel interessant om iemand tegenover mij te hebben met een mening die tegengesteld is aan de mijne en dat diegene die visie nog stevig weet te bekrachtigen ook. Dan heb ik heel graag een goed gesprek en kan ik zodoende mijn eigen standpunt weer verrijken. Dat kon niet altijd in de kerk, zo merkte ik. Het staat namelijk allemaal al geschreven. Eeuwenoud. En één bepaalde uitlegging was de waarheid. En dan ook nog bij de ene kerk het één en bij de andere kerk het ander. Afkeurend naar elkaar toe en elkaars God afvallend, terwijl de verschillen, in mijn ogen, te verwaarlozen waren. Bepaalde dingen doen we zo, omdat…. En dat ‘omdat’ klopte dikwijls niet met mijn hart. Nergens voelde ik me thuis en dat is tot op vandaag de dag nog steeds zo.

Ik ontdekte dat er heel veel kerken zijn, heel veel overtuigingen en heel veel religies, die geen, of weinig, ruimte laten voor een eigen beleving en een eigen interpretatie, maar die wel lijken te investeren in dogma’s het het opleggen van gedachtegoed of interpretaties. Maar volgens mij is het voornaamste van een geloof dat jij het gelooft en dat het een beleving is waar jij je bij thuis voelt, waar jij ‘jij’ kunt zijn, waar jij geborgen bent en waar je in liefde met anderen kunt delen. Waar je met elkaar geestelijk groeien kunt en samen als gemeenschap de wereld steunt en mooier maakt. Ben je ergens waar het voor jou niet goed voelt en waar geen ruimte is voor jou of voor degenen van wie jij houdt, ga dan alsjeblieft niet klakkeloos, zwijgend volgen en tegen je eigen gevoel in daar achter blijven staan…
Blijf bij je eigen hart. Denk zelf na en laat niet voor je denken.

Luisteren naar wat anderen denken en vinden is goed. Verschillende visies overdenken is goed. Maar klakkeloos anderen nalopen is gevaarlijk. Op dit moment zie ik in de wereld vooral heel veel mensen napraten, volgen en overtuigingen ongefundeerd overnemen. Ik zie dat bij zowel religie als bij maatschappelijke denkbeelden. En dat vind ik eng. Omdat ik niet geloof dat iedereen die een bepaalde visie naloopt of -roept dat in zijn eigen hart ook echt gelooft of aanhangt, maar dat het vooral een volgen is uit eenzaamheid, onzekerheid of hang naar acceptatie en groepsgevoel. Juist het opnemen in een gemeenschap, luisteren, aandacht geven aan de schreeuw om hulp is vaak het enige wat mensen nodig hebben en juist verstoting en stigmatisering is wat wij als maatschappij in reactie aan hen geven. Soms zijn de gevolgen bijzonder schadelijk en we lezen, zien of horen bijna wekelijks extreme of zelfs gruwelijke manifestaties daarvan.

sword-790815_1920De ene religie is de andere niet. De ene visie is de andere niet. De ene beleving is de andere niet. Het is allemaal verschillend, het is allemaal anders en het is allemaal zo ontzettend persoonlijk. Ik hoop dat er in deze roerige tijd een zaadje gezaaid wordt wat ontspruit in meer begrip, meer ruimte, meer liefde voor elkaar en een meer pure beleving van spiritualiteit. Ik hoop dat men inziet dat het klakkeloos overnemen van een bepaalde lezing niet tot persoonlijke groei leidt. Dat het elkaar bevechten om geloof en visie zinloos is. Dat de ruimte voor persoonlijke beleving, groei en dit onderling uitwisselen veel meer verrijkend is. Dat je naast elkaar kunt bestaan en naast elkaar kunt geloven. En dan toch om elkaar kunt geven en zelfs op heel veel vlakken kunt delen en (be)leven. Uiteindelijk zijn de verschillen echt zo groot niet.

Daarnaast kijk ik wel eens met verbazing naar onszelf. Dat, hoewel wij volwassenen allemaal die periode van het adolescente keren tegen de gevestigde orde van onze opvoeding hebben doorlopen, wij vervolgens echter niet heel veel anders blijken te worden dan de generaties voor ons. Hebben wij dan onze eigen ‘ik’ dan wel voldoende kunnen vinden? Zijn wij gegroeid ten opzichte van alle geslachten voor ons? Mij lijkt dat wat beperkt. Als wij echt goed zouden leren van problemen uit het verleden zou de wereld nu een redelijke utopie moeten zijn geworden dunkt me. ‘Never again’ en ‘laten we de handen ineen slaan voor een vredevolle toekomst’ werd telkens weer herhaald. Maar helaas lijkt het allemaal nog steeds hetzelfde, is de wereld nog altijd onstabiel en grillig en lijkt het accepteren van allerlei bevolkingsgroepen, geaardheden of visies opnieuw weer af te nemen en zelfs uit te monden in onderling geweld.

Ik zie dat wij nog immer meer dingen lijken te willen bezitten. Ik hoor hoe wij waarde hechten aan de luxe van een nieuwe auto of een duur kledingstuk. Ik merk dat wij dat onszelf zeer gunnen, maar onze naaste minder. En volkeren die het minder hebben en die vluchten voor geweld en woede wordt dat al helemaal niet gegund. Ik zie hoe wij ons verdrinken in herrie, in externe ruis, van bijvoorbeeld tv, mobiel of radiogeluiden. En de laatste jaren is mij opgevallen dat hoe meer mensen hangen aan materieel, hoe minder zij naar buiten kijken en de werkelijke wereld om zich heen waarnemen. Ik merk hoezeer men minder luistert, hoezeer men minder hoort, hoezeer men minder verdraagt. Hoe minder men elkaar verdraagt, hoe minder men de werkelijkheid verdraagt en de daardoor ontstane leemte lijkt te willen vullen met lawaai en materieel.
Hoe minder men de stilte verdraagt, hoe meer men bang lijkt te zijn voor het eigen hart. Want in stilte en eenzaamheid kun je pas echt met jezelf praten en jezelf serieus nemen. En misschien wel…zien dat het ook anders kan dan de visie die jij zo blindweg naloopt. Maar dat ontdekken is echt heel erg eng.

Soms is die externe ruis heel fijn. Om je af te laten leiden van je eigen gevoel. Soms heb je dingen meegemaakt en ben je op een leeftijd dat het nu eenmaal is zoals het is en dat je dat zult moeten accepteren. Als je dan die ruis nodig hebt in je dag, dan lijkt mij dat niet verkeerd. Maar als je nog jong bent en ‘nog veel verder moet’, is het dan nuttig om jezelf zo intens van je eigen gevoelens af te leiden?
Stilte geeft je zo vaak pure antwoorden. In een puur contact met jezelf kun je jezelf weer helder zien. Zonder afleiding. Maar wel in een intens, stil gesprek, met je eigen ik. Dat kan heel confronterend zijn.

Ik loop vaak rond met vragen voor een bepaald type mensen. Ik weet ook dat juist deze mensen de vragen waarschijnlijk moeilijk kunnen beantwoorden. Och ja, zij zullen zeggen, misschien zelfs roepen dat zij dat goed zullen kunnen. Maar alleen uit hun eigen antwoorden zal blijken of dit werkelijk zo is… Want…

Als je altijd herrie om je heen wilt, luister je dan nog wel naar jezelf?
Als je altijd de tv aan wilt, kijk je dan nog diep in je eigen hart?
Als je zichtbare, tastbare factoren nodig hebt om je zekerder te voelen, ben je dan trots op de schoonheid van je eigen onzichtbare, ontastbare ziel?

Deze vragen heb ik mijzelf ooit gesteld op een zeer kritiek moment in mijn leven. Ze sijpelden mijn geest binnen toen deze heel eenzaam en duister was. En ik een aantal dagen in stilte met mijzelf probeerde te leven. Binnenkort kom ik hier in een apart artikel op terug.

Ik hoop in alle ernst, dat wij de uiterlijke ruis wat beter kunnen leren buitensluiten en zo onze innerlijke ruimte beter kunnen zien en herkennen. Ik hoop dat wij zien wat werkelijk belangrijk is in ons leven. In ons samen leven.

Zodat we kunnen leven naar onze innerlijke schoonheid, naar alles wat de aarde ons reeds biedt, naar al het comfort wat voorhanden is. Naar eenvoud die zo luxe kan voelen. Zodat er ruimte is voor elkaar. Voor anderen. Ook als zij een andere overtuiging hebben. Ook als zij een andere visie hebben. Ook als zij een andere voorkeur hebben.

Daar wordt volgens mij, als Gans, de wereld mooier van. Met meer vrede. En meer liefde.

En zo zat ik in dat kapelletje met al deze hersenspinsels, en trok mijn eigen, persoonlijke conclusies, die ik nu met jullie deel. Ik geef mijn eigen en persoonlijke invulling aan geloof en naastenliefde en belijd deze op mijn eigen wijze. Met de ruimte voor een geheel eigen beleving voor eenieder die het leest. Zodat iedereen zijn eigen gedachten kan denken. Zijn eigen visie kan formuleren. Zijn eigen hart kan volgen. Zijn eigen God mag aanbidden. In stilte, of, wanneer het nodig is, met externe ruis.

Alle liefs, van Hans de Gans ♥


Mooi Leven, by Hans de Gans heeft ook een pagina op Facebook, ik zou het heel leuk vinden als je me ook daar wilt volgen.
De quotes van de Gans kun je vinden op Instagram of Pinterest en de Gans gakt ook op Twitter.

Je kunt je ook op deze blog abonneren via Bloglovin.

11 thoughts on “Geloof in Stilte

  1. Heel treffend weergegeven Marije. Groot compliment ! Een van mijn spirituele meesters – Deepak Chopra – zou je analyse ‘Geloof in stilte’ , zoals hierboven weergegeven, als volgt kunnen samenvatten:

    Verslaving is de meest wijdverbreide ziekte van de beschaving en ze staat direct en indirect in verband met alle ziekten. Behalve lichamelijke verslavingen zoals verslaving aan eten, tabak, alcohol en drugs zijn er psychische verslavingen zoals verslaving aan werk, seks, televisie kijken, winkelen, er jong uitzien, controle, lijden, angst, sentimentaliteit en perfectie. Hoe komt ’t dat we verslaafd zijn aan al deze dingen ? We zijn verslaafd omdat we niet vanuit onze bron leven. We zijn het contact met onze ziel kwijtgeraakt. Het excessief gebruiken van voedsel, alcohol of drugs is in wezen een stoffelijk antwoord op een behoefte die in feite niet stoffelijk is. Zelfdestructief gedrag is niet-herkende spirituele hunkering. Alle verslavingen zijn eigenlijk een zoektocht naar de verrukking van de geest. Telkens weer zoeken mensen voor het overwinnen van hun verslaving hun toevlucht tot psychologische methoden, gedragsverandering of medicijnen. Geen van allen bieden ze een duurzame oplossing. Verslaving kan alleen op spiritueel niveau definitief worden overwonnen…

    Deepak Chopra / Het geluk in jezelf

    1. Dag Jan, dank je wel voor deze mooie aanvulling. Ik ken Deepak Chopra wel. Volgens mij heb ik dit boek zelfs in de boekenkast staan! In Budel nog…dus ik kan het nu niet checken… Wat mooi dat je hier mee komt. Dank je wel!
      Wij proberen op dit moment vaak een onstoffelijke behoefte stoffelijk op te vullen. Dat lukt natuurlijk nooit. Wij herkennen misschien niet eens meer onze honger naar het onstoffelijke, omdat wij daarvan, en van onszelf vervreemd zijn geraakt. Juist de stilte geeft weer inzicht in je echte noden.
      Lieve groet uit het noorden des lands (waar nog een klein beetje sneeuw ligt en de wereld iets meer in die zalige stilte leeft).

  2. Zou dit geen mooi aansluitend stuke gedicht zijn van De stilte door C.S. Adema van Scheltema
    bij uw mooie, tekst hierboven? Pas in de stilte kan ik nadenken welke gedachten God koestert. . Zonder stilte zijn wij niet in staat om te luisteren.

    Min de stilte in uw wezen,
    Zoekt de stilte die bezielt.
    Zij die alle stilte vrezen
    Hebben nooit hum hart gelezen
    Hebben nooit geknield.

  3. Ik ben absoluut anti kerk opgevoed, ik wist niet eens dat de Bijbel bestond, dat woord, of dat dit een boek was, tot mijn 16de jaar ongeveer…

    X

  4. Wauw Marije…. Onder de indruk & stil van. Zo eens met wat je schrijft… Blij met mooie zielen zoals jij – en gelukkig zijn daar veel van, en zoeken en vinden we elkaar om zo de rimpelingen die ontstaan als wij een steentje in het water gooien, steeds verder te laten komen. En ook jij zult dan 1 Kor 13 kennen. Ik ben niet gelovig opgevoed, maar ben pas later in ‘ aanraking ‘ met kerk en bijbel gekomen, en dit vers geeft mij hoop (los van kerk & geloof): ‘ … De liefde zal nooit vergaan … ‘ <3

    1. Dank je. Ik moet heel eerlijk bekennen dat met mijn kritiek op de kerk mijn lezing van de Bijbel flink is afgenomen. Ik zou het moeten kennen, maar weet het niet meer. Ik ga het weer lezen, dank je wel voor de tip ❤

Gak mee en plaats hieronder je reactie,