Geen dood spoor

“There is always a solution”

De afgelopen dagen heb ik veel nieuwsartikelen gezien die berichtten over vertraagde of stilstaande treinen. En in mijn gewoonlijk zo drukke treinenbos zat ik pas een hele middag aan een doodstil spoor.
Die treinen… Ze stonden niet stil omdat de seinen het niet deden, of omdat spoorbomen niet dicht wilden gaan.

Ze reden niet omdat er iemand was gesprongen…

Diverse meningen en belevingswerelden zag ik op Facebook voorbijkomen.
‘Lastig hoor, waarom springt ie nu? –  Alweer? Gisteren ook al. –  Het is wel vaak hoor, tegenwoordig. –  Nu kom ik weer te laat…  – Nou, die moet ook goed wanhopig geweest zijn.  – Die zorg tegenwoordig is bar slecht hoor. Ze laten iedereen maar in de kou staan…mijn moeder heeft geen medicijnen tegen haar schildklieraandoening meer….  – De regering is de schuld! -‘ Iedereen denkt en spreekt er het zijne van. Mensen komen te laat op het werk, te laat bij evenementen, te laat bij heel veel andere belangrijke zaken.*

Voor de springer was het ook te laat. De adequate hulp was te laat. De woorden van liefde waren te laat. De oplossing was te laat. Het luisteren was te laat.

Maar zijn dood was te vroeg.

water-1283346_1280Elke keer als zo’n gele rups doodstil midden in het landschap staat, gevuld met deels mopperende, deels meelevende mensen, is de achtergrond immer zo’n enorm groot leed. Niet alleen voor die arme ziel die daar nu zo zielloos eenzaam ligt. Maar voor zijn hele omgeving, die zich snel na het fatale moment geconfronteerd ziet met een bericht wat werkelijk niemand in het leven ooit hoopt te krijgen. Het zijn bepaald niet vaak de mensen zonder familie, die eenzaam en alleen voor de dood menen te moeten kiezen. Het zijn veelal vaders, moeders, zonen, dochters. Ooms en tantes. Vrienden en vriendinnen.

Mensen die geliefd zijn. Waarvan gehouden wordt. Mensen die nodig zijn, maar die de gebeurtenissen in hun leven op dit moment even niet meer zelfstandig kunnen overzien of aanpakken, maar wier signalen niet duidelijk genoeg zijn gezien. Of ze oogden nog zo sterk naar buiten. Maar ze waren het niet… Hun omgeving blijft achter. Schuldgevoelens. Machteloosheid. Het gevoel van ‘onaf’, ‘niet genoeg’, ‘had ik maar..’, ‘als ik….’. Maar zelden, of zeg maar simpelweg nooit, het gevoel van ‘zo moet het zijn en zo is het beter’.

De gebroken mens die daar zo ligt. Hij wilde dit niet. Ik kan me niet voorstellen dat hij dit ooit zo voor ogen had. Hij zag alleen geen uitweg meer, of hij zag de zaken niet meer zoals hij ze zou kunnen, zou moeten zien. Hij wilde het niet meer zoals het was en was tot alles bereid om tot een oplossing te komen, ook al was die optie zelfvernietiging. Een alternatief was in zijn ogen blijkbaar niet meer voorhanden. Er was voor hem op dit punt, net als voor zoveel anderen, ogenschijnlijk geen uitweg meer te vinden.
Wat moet je ook, want de wachtlijsten zijn lang. Te lang. Vaak is de enige optie bij een dergelijke crisis een kliniek waarin je samen met heel veel andere getraumatiseerde lieden zit, voorzien van een strak schema en therapieën, een cocktail aan pillen, al dan niet gedwongen, maar vaak wel opgedrongen, gecombineerd met heel korte conclusies die voor je gevoel vaak alleen maar afbreuk doen aan alles wat jij voelt. Het getuttel, het simpele gevraag, al die eenvoudige zinnetjes en doorvraagtechnieken die je uiteindelijk van buiten kent als je al jarenlang in therapie geweest bent. Je prikt als patiënt na verloop van tijd echt bijna overal doorheen. Ik wil echt niet zeggen dat het zinloos is, het kan absoluut goed werken als je niet al een heel lange ziektegeschiedenis hebt en je onbevangen op de hulpverlening kunt vertrouwen. Maar in veel gevallen is er toch wat meer meer nodig dan die in regeltjes en protocollen gevatte standaardhulp die op dit moment, vaak ook nog na een wachtlijst, beschikbaar is.

Er is dikwijls behoefte aan meer dan wat nu geboden wordt. Meer aandacht, meer onderzoek, meer luisteren, meer individuele ruimte en vooral, meer respect. Er is nu, op een aantal hele goeie, op de juiste vlakken ietwat onconventionele, therapeuten met veelal een eigen praktijk na, vooral minder van dat alles beschikbaar, gekoppeld aan meer wachten. En, al dat ‘meer’ wat nodig is, dat kost vaak ook meer. Dat geld dat moet je tegenwoordig op zijn minst zelf voorschieten omdat de ziektekostenverzekering alleen volgens bepaalde regeltjes vanuit het basispakket vergoedt en je voor meer toereikende begeleiding van hele goeie therapeuten vaak gedwongen wordt een fors duurdere polis af te sluiten. En als je pech hebt moet je dan alsnog heel veel zelf betalen. Veel kunnen dat niet. In geval van psychische problemen speelt vaak ook nog een bepaald gebrek aan geld een belangrijke (bij)rol en zodoende worden de problemen alleen nog maar groter.

Langzaam maar zeker wordt de situatie voor sommigen echt uitzichtloos. Het leven, de hulp die niet altijd bij jouw omstandigheden past, het wachten, het gedokter met pillen waarvan je telkens weer de juiste balans moet vinden, de vaak heftige bijwerkingen die erbij horen. Op een gegeven moment wil je lijf bijna niet meer. Maar ondertussen wordt er op allerlei vlakken bijna meedogenloos aan je getrokken. Als je ook een baan hebt moet je naar de bedrijfsarts en bij voorkeur weer volledig aan het werk of wordt er weer één of ander behandelplan opgedrongen wat je binnen een paar maanden zou moeten laten ‘herstellen’ zodat je je werkgever minder geld zult kosten. Want eigenlijk mag je niet te lang uitvallen en zodoende wordt de druk op de ketel telkens hoger. Rekeningen moeten worden betaald, je gezin draait door, de wereld gaat door. Niets of niemand lijkt het geduld op te kunnen brengen om even te wachten tot jij je een beetje beter voelt. De achtbaan waar je in zit raast maar voort. Je moddert soms jarenlang door. Vallen en opstaan, telkens opnieuw. Zware periodes afgewisseld met langdurig dapper doorzetten. Maar langzaam maar zeker wordt je bestaan bijna onmogelijk. Door de voortdurende maatschappelijke druk, de bijna onmenselijke eisen en het onbegrip van je omgeving neemt je eigenwaarde, en levenswaarde af tot een nihilistisch nulpunt.

Uiteindelijk beland je op een zijlijn. Op een zijspoor. Op een dood spoor. Maar….daar rijdt die trein. Je denkt echter niet aan wat je achterlaat, je problemen zijn zo groot, je vermoeidheid zo gigantisch, dat ze alles om nog voor te leven overstijgen. Er is niets meer wat rest. Voor degenen die achterblijven lijkt het in jouw huidige beleving immers een verlossing als jij er niet meer bent, met al jouw lijden, lasten en problemen? Op deze manier redeneren dat gaat je dan steeds beter af, maar invullen dat er van je gehouden wordt, ongeacht dat wat jij doormaakt, invullen dat je wel de moeite waard bent, invullen dat het ooit beter zal worden, dat lukt niet meer. Je geest, je innerlijke, beschadigde mens, blijft inmiddels dag en nacht op je inbeuken met zijn wanhoop en uitzichtloze visies. Je hebt geen weerstand meer. Je kunt niet meer. Geestelijk niet. Lichamelijk niet. Je geeft het letterlijk op.

rope-667267_1920De mensen die klagen over vertraagde treinen. Zij die een oordeel menen te kunnen vellen over het vermeende egoïsme van degene die zo wanhopig is geraakt dat zichzelf kapotmaken nog de enige optie lijkt….
Hier hebben we het als buitenstaanders niet helemaal begrepen vrees ik. Juist de wereld verlossen van hun beklemmende, belastende aanwezigheid zien sommigen als een oplossing. Dat heeft in veel gevallen met egoïsme helemaal niets te maken. Juist het stoppen van die zich altijd maar opstapelende problemen die hen maar in hun greep houden en degenen van wie men houdt meetrekt in de poel van ellende, met de dreiging dat men ‘egoïstisch’ is maakt dat zovelen menen deze afschuwelijke stap te moeten zetten. De knoop is zo groot geworden en lijkt niet meer te ontwarren en door de onophoudelijke druk van buitenaf wijs je jezelf misschien zelfs wel als oorzaak en schuldige aan. Of je wijst naar buiten, naar daar, waar voor je gevoel die druk vandaan komt. Ook wanneer je niet aan anderen denkt in de wanhoop van je sprong….omdat je echt niet meer verder kunt en het leven je zo intens belast en je radeloosheid redeloos is geworden, ook dan vind ik het oordeel egoïsme zo ontzettend simpel bedacht. En dan nog, waar komt dat vermeende egoïsme eigenlijk vandaan als je het zelf niet meer ziet zitten? Vaak is er een geschiedenis met tekorten op dat vlak. Van heel veel geven en te weinig nemen. Van heel veel nemen door anderen. Van egoïsme van anderen. Er is vaak te weinig naar je geluisterd, er was te weinig ruimte om voor jezelf te mogen opkomen, te weinig ruimte om jezelf te mogen zijn…. Totdat vernietiging van dat karkas, waar je jezelf ooit nog in zou moeten vinden terwijl je geest al zo lang dood en verdreven aanvoelt, de enige uitweg lijkt.

Maar! Dat de oplossing in het leven ligt, dat kan niemand die arme ziel die daar nu ligt inmiddels meer vertellen. Immers, ook deze nare, zelfs afschrikwekkende gevoelens, die leiden tot zo’n drastische, afschuwelijke daad, zijn hoe dan ook van tijdelijke aard. Ook al komen ze vaak terug en lijken ze op die momenten zo onoverkomelijk. Ook al zijn ze nog zo moeilijk, of onmogelijk. Ze worden altijd minder, en gaan meestal ooit echt weg. Het blijft niet altijd zo. Het leven wordt altijd beter. Maar dan moet je het wel leven….

Daarom wil ik het zo graag zeggen aan de lieve, eenzame, wanhopige ziel…
Als jij nu plannen in die richting koestert: stop! Denk niet verder. Jouw leven heeft een doel en dat eindigt niet op dat spoor of waar dan ook. Er is altijd een andere route om door te leven. Ook al zie je die nu niet. Lieverd, houd vol. Je bent niet alleen. Je bent nooit alleen. Maar ga daar weg! Het is niet de oplossing. Je lost je problemen niet op, je houdt ze juist voor eeuwig bij je…. En de mensen die je achterlaat, ook al denk je van niet, ze willen jou niet kwijt! Ondanks sommige onhandig gedane uitspraken, ondanks dat ze je soms kwetsen met wat ze doen. Zij zijn ook maar mens en ze weten het soms ook niet meer. Maar ze houden wel van je. Met al hun menselijke onhandigheid. Ongeacht je problemen, maar ze houden wel van jou om wie jij bent. Je bent zoveel waard. Zoveel meer zal dat worden als je nu door leeft. Zoveel meer als je nu teruggaat. Pak dat leven op. Pak dat leven aan. Je hebt het niet voor niets.
Als je mij niet gelooft, beloof de Gans dan één ding: doe het in elk geval dan nu even niet. Stap terug en vertel alsjeblieft aan één persoon wat je van plan was**. Wat je bijna wilt gaan doen. Of zwijg, al raad ik je dat niet aan. Maar doe het nu even niet en stap weer veilig terug. Jij bent meer waard dan jezelf kapotmaken, ook al lijkt het alsof er geen cel in je lijf is die dat onderschrijft. Het is wel zo, alleen zie je dat nu niet. Dit is niet de oplossing. Daarom moet je het niet doen. Stop. Ga terug.

dreamcatcher-336639_1920Bedenk op de terugweg wat je heel graag in je leven zou willen. Eerlijk. Diep in je hart. Waar droom je van? Ga jezelf nu niet vertellen dat je geen dromen meer hebt. Want diep in je hart, begraven onder dat wat jij nu als onoverkomelijk ziet, zitten ze nog. Maak jezelf niet wijs dat je geen dromen meer hebt. Je bent misschien zo moedeloos en kapot dat je ze niet meer wilt, of zelfs kunt zien. Dat je boos bent omdat ze nog niet uitgekomen zijn. Dat je teleurgesteld bent in dat wat allemaal niet is gebeurd maar wat je graag wel had gezien. In taken die je jezelf tot doel had gesteld in je leven, in mensen die je vertrouwde en waar je van hield maar die je hebben belazerd. Maar dat alles geldt nu even niet. Dromen zijn dromen en die mag je altijd toelaten. Die dromen, die horen echt bij jou. Dus ga zitten en zoek ze weer op. Zie ze als mogelijkheden. Leg de lat desnoods iets lager, het is fijn dat je eventueel bereiken kunt waar je van droomt….maar probeer iets te formuleren. Dromen mag. Klein en groot. Hoe meer je droomt, hoe groter de kans dat er eentje uitkomt!

Wat we allemaal als mens heel hard nodig hebben, is liefde. Liefde, oprechte aandacht. Is het gevoel dat we er toe doen. Is het gevoel dat er naar ons geluisterd wordt. Ook al is er misschien op dit moment geen therapeut of andere hulp voorhanden, omdat de regels nu eenmaal heel onhandig zijn en het wachten lang is, maar met elkaar kunnen we al zo veel bereiken. Door te luisteren. Door even de tijd te nemen. Door er voor elkaar te zijn. Zonder korte, onnadenkende conclusies. Zonder snelle veroordelingen. Maar met ruimte in ons hart en aandacht voor elkaar. Geef dat aan elkaar. Geef dat aan degene die het nodig heeft. En degene die het nodig heeft mag dat aannemen. Zonder er iets voor terug te hoeven geven.

Toch moet mij iets echt van het hart: ik heb respect voor alle therapeuten, artsen en andere zorgverleners die dagelijks luisteren en hulp bieden. Of dat nu toereikend is of niet, ik weet dat ze, binnen dat wat op dit moment geboden wordt en wat mogelijk is, alles uit de kast trekken om de mensen die daar zo wanhopig tegenover hen zitten, te helpen. Het moet voor hen enorm frustrerend en verdrietig zijn om cliënten te verliezen. Ik hoop met heel mijn hart dat er snel ‘kortere lijnen’ komen, die ook nog eens voor iedereen die ze nodig heeft beschikbaar en betaalbaar zijn. Want iedereen verdient een luisterend oor en mag geholpen worden om te werken aan een oplossing. Als individu. Als mens. Dit stuk is geen kritiek op de zorgverleners. Die doen hun stinkende best. Maar het is wel kritiek op onszelf, op ons als maatschappij. We kunnen niet blijven wijzen naar ‘de regering’ of ‘de ziektekostenverzekering’. Dan kijken we niet goed genoeg naar onszelf, in de spiegel. Wij zijn er zelf bij. Wij zorgen niet goed genoeg voor elkaar. Dat kan, dat moet, een heel stuk beter. We kunnen, we moeten dat samen, met elkaar oplossen.

Laat dat dan onze gezamenlijke droom worden! Die kunnen we met elkaar realiseren.

Laten we er voor elkaar zijn. Laten we elkaar helpen. Laten we voor elkaar zorgen en elkaar beschermen.

Zo veel liefs, van Hans de Gans ♥


*Dit artikel is een combinatie van gebeurtenissen uit de nieuwsberichten van de laatste maanden en berichten die ik op Social Media voorbij zag komen, samen met de constatering van een dergelijke gebeurtenis toen ik met mijn zoontje geen treinen voorbij zag komen toen we door de bossen liepen. Elke gelijkenis met een persoonlijke situatie berust echter absoluut op toeval.

**Voor hulp en een luisterend oor surf je snel naar https://www.113online.nl/

Mooi Leven, by Hans de Gans heeft ook een pagina op Facebook, ik zou het heel leuk vinden als je me ook daar wilt volgen.
De quotes van de Gans kun je vinden op Instagram of Pinterest en de Gans gakt ook op Twitter.

Je kunt je ook op deze blog abonneren via Bloglovin.

10 thoughts on “Geen dood spoor

  1. Het medeleven van de buitenwereld in deze tijd is ronduit stuitend. Veel mensen zijn met zichzelf bezig, zetten zich als chronisch middelpunt neer en vergeten dat er nog zoiets als medemens bestaat.
    Mooi stuk Marije, ik lees je graag.

  2. Ik had net gereageerd maar pakt ie weer niet. Niemand wil zomaar dood, maar de signalen die gegeven worden worden niet dikwijls herkent, men is veel met zichzelf bezig tegenwoordig. Ik heb het zelf meegemaakt na het ongeluk van mijn vader, ik wilde alles maar kwam tot niets, ik moest hulp zoeken van mijn werk en kwam bij een psycholoog terecht, die regelmatig keek naar haar klokje, of de tijd al om was. Men wil ook niet dat iemand ongelukkig is, men wil lachen en geen verdriet, meeleven tot op zekere hoogte, daarom heb ik moeite met al die steunbetuigingen op Social media, het is oppervlakkig niets zeggend, we rouwen van afstand maar kom aub niet te dichtbij. Het is zo oppervlakkig allemaal.

    1. Heel herkenbaar. En de basis voor mijn blog…. Ik pak mensen graag vast en kijk ze aan. Het lijkt wel alsof mensen dat tegenwoordig niet meer durven.

  3. Vreselijk, niemand wil toch zo gaan? Niemand wil ongelukkig zijn. Hulp, weet je ik heb ook eens een psycholoog bezocht, maar kreeg ik daar hulp van? Zij zat er alleen om haar centen te verdienen. Ik heb me rot gevoeld, maar niemand wil omgaan met iemand die verdrietig is. Wat men wel wil is hun medeleven betuigen op Social media, want dan opeens zijn we wel betrokken.! Mooie post!!

    1. Er zijn ook hele goede psychologen. Maar je moet her geluk hebben die te vinden. Maar als we weer wat meer oprecht naar elkaar luisteren, empathie tonen en meeleven, dan wordt het al zo veel beter… En die hulpverlening, in elk geval in Nederland maar volgens mij ook daarbuiten, moet op de schop!

  4. Zo dat is een hele lap tekst, en dan heb ik mensen ook nog weleens horen zeggen, waarom doen ze dit op het spoor, trauma voor de medewerkers van welke OV bedrijf dan ook, last voor ons, laten ze het thuis doen… ja echt, ik heb iemand gekend, lees goed, GEKEND die dat dus zei….

    De andere kant is, net als met verslavingen, iemand moet ook willen, die persoon moet er klaar voor zijn om eruit te willen komen, aangezien ik exact weet wat het is, en er ook uitgekomen ben met nul therapie overigens, ik kreeg altijd ruzie met die gasten, heb ik het zelf maar gedaan, daarom is mijn beste vriend alles voor mij, HIJ was er voor mij, en heeft jarenlang laten zien dat het ook anders kan inderdaad.

    Het zorgen voor elkaar, onzichtbaar en in liefde. Het vergt wel heel veel van iemand hoor, om zoiets onder je hoede te nemen.

    X
    Vlieg met Morgaine mee naar… Stadhuis & MarktMy Profile

    1. Ik heb er nog over gedacht om het in twee delen te posten. Het is erg lang voor een blogpost, maar ik moest het toch opschrijven. Dan toch maar in 1x, anders werkt het ook niet. Zoals jij…als het je aangrijpt dan lees je toch wel verder.
      Therapie is niet heilig inderdaad, soms werkt het zelfs averechts, dat gaf ik ook al aan. Maar goede begeleiding en hulp heb je zeker nodig. Fijn dat jij zo iemand had. Koester die vriend, maar dat doe je al. Het vergt veel, daarom is het ook goed om elkaar op te vangen en te steunen. Er is nog veel te verbeteren op dat vlak…. Liefs x

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *