Ganzenmijmer

Soms pieker ik een beetje…

Want ook al schrijf ik veelal positieve stukjes, De Gans is ook maar ’n mens …
Die positieve stukjes komen uit mijn hart. Als tegenwicht voor het zwarte denken wat wij mensen toch plegen te doen, ikzelf niet uitgezonderd. Het nieuws dat wordt gebracht is meestal akelig. Roddels spreken veelal slecht en bijna overal zit ongemerkt een oordeel in. Zelfs in het schone blogland komen soms zwarte geluiden. Dat zet mij toch telkens weer aan het denken. Aan het mijmeren. Een ganzenmijmer.

Waarom leven wij?

Waarom ben ik hier? Wat is nu eigenlijk het doel? Ik kan er over blijven filosoferen en bijna alle antwoorden die ik vind, beangstigen me. Want als ik werkelijk doordenk, dan geven de antwoorden mij eigenlijk alleen maar nog meer vragen.

In tegenstelling tot deze weidse gedachten is mijn doel eigenlijk heel klein geworden. Door schade en schande werd ik wijs. Ik was niet zo’n denkend Gansje als ik nu inmiddels ben. Ik ben een aantal jaren geleden flink ziek geweest. Zo ziek dat het spannend werd of het allemaal goed zou aflopen. Gelukkig liep het goed af, maar heb ik nog steeds ‘restverschijnselen’. Het heeft gemaakt dat ik ben veranderd, dat ik anders ben gaan denken.

Een ingrijpende ziekte verandert je wezen vaak op een bepaalde manier. Je wordt bijvoorbeeld minder bang om bepaalde mensen in je leven te verliezen. Maar tegelijk ook banger om degenen van wie je werkelijk houdt kwijt te raken. Je wordt er aan de ene kant wijzer, rustiger van, maar aan de andere kant merk ik ook dat ik angstiger geworden ben. Het leven is zo kwetsbaar, het kan zo afgelopen zijn. Je moet elke dag ‘de appels plukken’, zoals ik wel eens zeg.

Ik heb, in de ogen van veel anderen, onbegrijpelijke besluiten genomen de laatste jaren.

Maar eigenlijk was het heel simpel: ik heb mijzelf inmiddels eindelijk de ruimte gegeven. Ik heb besloten dat ik er niet goed voor mijn kind kan zijn als ik alleen maar aan anderen denk en doe wat anderen van mij eisen. Dan doe ik hem te kort omdat ik mijzelf te kort doe en minder geven kan. Ik moest de afgelopen jaren meer aan mijzelf leren denken, meer voor mijzelf gaan leren leven, om energie over te houden om aan zoon te geven. En het liefst mijn man, mijn Lief in dit leven, er ook nog een beetje bij. Want die heeft het ook allemaal maar te doen en te dragen. Een vrouw, die lang niet alles meer kan, een jong kind, en zelf verdrietig genoeg erg jong ook al geen ouders meer. We redden ons prima, maar het is niet altijd makkelijk.

Het leven leeft door en het wacht niet. Ineens, op een onbegrijpelijk moment, kan het over zijn, gaat er iemand dood, of vertrekt ineens uit je leven of eindigt er plotsklaps iets wat je leuk vond en waar je energie van kreeg. Als je dan weer moeizaam opkrabbelt realiseer je je soms onherroepelijk dat het roer, soms zelfs drastisch, om moet. Ook al krijg je daar van je omgeving soms bitter weinig gelegenheid voor. Maar al dat doorgaan en doorzetten is dan toch niet altijd verstandig. Je mag ook wel eens ergens mee stoppen. Of het anders aanpakken. Wat anderen ook zeggen of eisen. Want je gezondheid haalt je altijd in. Vroeg of laat moet je op je eigen leven gaan varen, je eigen gevoel gaan volgen.

Dicht bij de dood.

Mijn ‘Bijna Dood’ heeft mij verrijkt. Daaruit is De Gans geboren. De oude ‘ik’ is destijds daadwerkelijk een beetje gestorven en een nieuwe is geboren. Ik probeer zelf opnieuw een evenwicht en energiebalans te vinden en worstel soms met mijn omgeving die daar niet altijd evenveel begrip voor heeft. Daarom al mijn stukjes, mijn schrijfsels, hersenspinsels. Dat wat ik leer, wil ik graag met anderen delen. Ik kan niet meer actief in de wereld springen en overal zo maar naartoe reizen. Maar ik kan wel heel veel mensen inspireren om het leven een beetje mooier te maken.

Ook al is de energie er niet altijd, als hij er wel is schrijf ik. Dan schrijf ik veel. En hoop ik met al die gesponnen woorden jullie te inspireren. Jullie te stimuleren en aan te sporen jezelf wat meer te waarderen. Zodat we allemaal een Mooi Leven leven.

En ik hoop dat ik daar gans in slaag.

De Gans

Ganzenmijmer
Bron: Pixabay

Volg je Mooi Leven, by De Gans al op Facebook?
De Gans gakt ook op Instagram, landt soms op Twitter en incidenteel verschijnt een quote op Pinterest.

Pictures in this log are found on Pixabay.

 

 

12 thoughts on “Ganzenmijmer

    1. Ach Jan, dank je wel, maar ik blijf toch bescheiden. Toch maar een mens he… Dank voor je lieve en stimulerende reacties deze week! Goed weekend, met een zonnetje 🙂

  1. Een heel mooi stuk! Ik wens je de kunst om blijvend naar evenwicht en energiebalans te zoeken, ondanks soms het onbegrip in je omgeving en dank zijn diegenen die er wel voor je zijn!

  2. Soms moet je iets meemaken voor je het oude af kan leggen. Dan pas begint er iets nieuw en staat alles terug open. Je gaat ook anders naar het leven kijken als je een BDE hebt gehad. Dan stel je eigenlijk ook bepaalde vragen niet meer omdat je weet dat het leven gewoon heel kort kan zijn en dat men moet genieten van de tijd die wij hier mogen zijn.
    Je laatste stukje van je schrijven vind ik het mooiste aan heel je tekst.

    Aum Shanthi

    1. Ik had niet een BDE in de zin van het woord, maar een bijzondere ervaring was het wel. Geen tunnels met licht en wachtende zielen, maar wel een afname van pijn en zweven, en heel helder conversaties op afstand kunnen volgen. Misschien dat je zintuigen heel alert worden als je lichaam het af laat weten. Ik weet het niet. Dank je wel voor je mooie reactie en een heel goed weekend. Lieve groet!

      1. Gelijk wat het was Marije het is jouw ervaring geweest en jouw herboren zijn.
        Ik heb het mogen bleven en ik ben nadien ook me helemaal anders gaan voelen en gaan leven 🙂

        Fijn weekend ook voor u;

        Aum Shanthi

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *