Wat er verandert als je stopt met plannen

Leven volgens je eigen planning.

Als je chronisch ziek bent moet je alles in je leven goed plannen. Eigenlijk gaat het hierbij vooral over het inbouwen van een balans tussen je belasting en je behoefte aan rust en herstel.

Een zorgvuldig vooraf uitgekiende balans.

Toen ik jonger was plande ik mijn dagen, mijn weekends, echt al mijn tijd, daarom zorgvuldig in, met een vooraf ingeschatte, maar oh zo nauwkeurige balans tussen rust en activiteit.

Ik deed er ongelofelijk mijn best op en raakte dan ook intens gefrustreerd toen het mij steeds minder lukte om mijn vooraf ingestelde programma uit te voeren. Want juist dat zorgvuldig plannen liet erg weinig ruimte voor onvoorziene omstandigheden, waardoor het feitelijk ongelofelijk inflexibel en vaak zelfs onuitvoerbaar werd. Soms moest ik afspraken afzeggen en kon ik er bij belangrijke evenementen niet eens zijn. Ik werd niet alleen hopeloos onbetrouwbaar voor mijn omgeving, maar vooral ook voor mijzelf.

Ik rende mijzelf achterna om al mijn ingeplande activiteiten van mijn aanwezigheid te voorzien en daarnaast had ik ook nog een drukke baan. Uitgeput als ik raakte bleef er uiteindelijk niet veel meer over dan het zo goed en kwaad als het ging balanceren tussen aanwezigheid op mijn werk en gedwongen bijtanken thuis. Van een sociaal leven was geen sprake meer en mijn lichaam spartelde volop tegen. De laatste jaren kwam het voor dat ik nog maar één of twee verjaardagen per jaar bij kon wonen. En dan stortte ik achteraf vaak nog in elkaar en moest mij ziek melden op mijn werk.

Wat er verandert als je stopt met plannen
Als je tegen je leven vecht dan verlies je onherroepelijk

Mijn vooraf bedachte planning werkte dus niet.

Griepjes werden een maandenlange koortsige toestand met diverse antibioticakuren en andere middelen en soms werd ik in het weekend zo ziek dat ik werd opgenomen op de hartbewaking omdat het echt niet meer ging. Ondanks dat ik zo mijn best deed om weekends vrij te plannen om bij te tanken, om goed te eten, tussendoor voldoende rust te plannen, samen met beweging en al wat dies meer zij, leverde ik steeds meer in.

De balans was dus zoek. Heel erg, volkomen zoek. En dat nauwkeurige vooraf plannen bleek dus echt geen oplossing. Maar de wereld om mij heen raasde onverminderd door. Het blijkt dat onze maatschappij een ziekelijke neiging heeft om alles tot in den treuren van te voren uit te pluizen en vast te leggen zodat ons maar echt niets in de wereld ontgaat en we overal bij kunnen zijn. Ik vind dat we allemaal wel heel erg veel moeten…en ik kan dat tempo dus niet bijhouden.

Van stilstand naar vooruitgang.

Een paar jaar geleden brak een periode van stilstand aan. In dit geval bleek stilstand geen achteruitgang. Ik leerde mijn lichaam kennen en herkende langzaam maar zeker ook weer wie ik in de spiegel zag. Ik zag wat er veranderen moest en, rillende van angst, hakte ik een aantal heel stevige knopen door.

Hoewel ik niet kan zeggen dat ik me lichamelijk beter voel, kan ik wel zeggen dat het iets beter gaat. Het feit dat ik volledig werd afgekeurd maakte ook dat ik de tijd kreeg om weer in contact te treden met degene wie ik werkelijk ben en mijn eigen tempo in de dag te bepalen. Ik moest niet meer van alles, ik kon mijn eigen kunnen de basis laten zijn van wat ik deed.

Ik moest leren luisteren naar mijn lichaam en leren luisteren naar een geest die nauwelijks meer prikkels verdraagt. Als ik A doe, kan B niet. Kies ik voor B, dan is het de vraag of A nog lukt. Als daar onverwacht C bij komt wordt het lastig. Daar moet ik elke dag opnieuw rekening mee houden. En die balans ligt elke dag anders.
Het in eigen tempo kunnen bewegen, communiceren of juist kiezen voor volledige stilte, het in eigen tempo leven bleek van doorslaggevend belang. En dat tempo ligt een heel stuk lager dan dat de hele wereld om mij heen beweegt.

 

Wat er verandert als je stopt met plannen
Vaar wat meer mee met de stroming van je eigen leven

Het plannen loslaten.

Strak van te voren plannen bestaat voor mij dus niet meer, buiten doktersbezoeken, school- en sporttijden van ons kind en dergelijke afspraken om dan. Veel mensen zie ik dus veel minder, maar ineens bleek ook dat andere mensen belangrijker werden en dat ik ze vaker zag. Het bleek dat heel veel mensen niet houden van plannen. Met heel veel wordt het nu ‘leuk als het lukt, maar als het niet lukt, dan lukt het een andere keer misschien wel’. De inzet van WhatsApp en dergelijke media zijn daarbij heel handig.

Maar vriendschappen plan ik niet. Ik spreek wel vooraf af, maar dat is echt zoveel tijd van te voren dat ik heel zeker weet of ik het ga halen en dat we er dan ook voor allemaal iets uit kunnen halen. Verder ga ik niet. Het enige wat ik dit jaar echt ver vooraf gepland heb was Herman van Veen. Al jaren wilde ik naar een voorstelling van hem en nu is het dan ook echt gelukt. Verder leef ik heel erg in het nu. Heel erg ver van morgen en heel erg ver na gisteren. Het nu is het enige wat feitelijk bestaat.

In plaats van plannen leef ik nu gewoon.

Als ik al iets plan, dan weet ik dat het een ‘misschien lukt dit’ actie is. Want het afgelopen jaar heeft ons als gezin ook nog eens met onze neuzen op de feiten gedrukt dat het leven eindig is en dat alle kaarten elke dag opnieuw geschud worden. En elke dag geven die kaarten ons weer nieuwe omstandigheden die volledig in contrast kunnen staan met dat wat ik daarvoor voor ogen had.

Elke dag kijk ik wat kan. Kan ik weg, dan ga ik weg, kan ik minder, dan doe ik minder. Alleen het welzijn van onze zoon is key, daar doen we alles voor. Maar dat houdt dus ook in dat ik voldoende energie moet houden om er voor hem te zijn. En dat is niet altijd makkelijk.

Wat er verandert als je stopt met plannen
Rust en activiteit in balans. En die is voor iedereen anders.

Is niet plannen asociaal?

Bepaalde mensen noemden mij ooit asociaal omdat ik weinig rekening met hun agenda hield. Ik voelde mij dan schuldig, probeerde meer rekening met anderen te houden, gaf dan meestal toe en kon de afspraak vervolgens nauwelijks fatsoenlijk nakomen.

Tegenwoordig draai ik het om en is mijn antwoord soms zelfs: ‘vind je het misschien niet asociaal dat jij geen rekening met mijn grenzen houdt en dat je van mij eist dat ik mijn schaarse energie ten gunste van jouw planning opgeef?’
Iemand die mij dierbaar is wil graag zien en als dat contact de ander ook wat waard is dan houd diegene ook rekening met mij en met wat ik aankan. Ik kom wanneer ik kan. Als ik niet kan kom ik niet.

Nauwelijks meer plannen vind ik heerlijk. De dagen zijn ineens veel langer en het leven geeft meer kleur, meer geur en meer gevoel.

Ik snap best dat niet iedereen mij hierin kan volgen. Zo is het leven niet en de reactie dat mensen bepaalde zaken toch heus moeten plannen is, gezien de wereld waarin wij leven, is logisch. Ik begrijp die gedachtegang. Maar een beetje meer ontspannen en wat meer openstaan voor de loop van de dag, dat kan ik iedereen wel aanraden.

Van weinig plannen krijg je energie. En van meer energie word je weer een prettig iemand voor de mensen om je heen. En dat is voor die mensen heel erg fijn. Ik vind niet plannen zelf dus heel sociaal.

Klein beetje loslaten dus, dat plannen. 

De Gans

Wat er verandert als je stopt met plannen
Mijn rust vind ik meestal in de natuur. Ongepland. 

Lees ook: Wat chronisch ziek betekent of Maak eens wat vaker een plaatje van jezelf.


Volg je Mooi Leven, by De Gans ook al op Facebook?
De Gans gakt ook op Instagram en incidenteel verschijnt een quote op Pinterest. De Gans vliegt heel soms over Twitter.

26 thoughts on “Wat er verandert als je stopt met plannen

  1. Dat gevoel van dat we steeds meer moeten (ons opgelegd door de digitale maatschappij/sociale media) overmant me ook steeds vaker. Plannen is goed tot op zekere hoogte. Voor mij vooral een geheugensteuntje. Sommige dingen kun je niet eenmaal anders dan plannen. Tegenover vroeger kan ik al veel beter loslaten, ook mede dankzij de yogalessen die ik nu volop aan het volgen ben sinds september. En dat helpt.
    Vlieg met Hilde mee naar… Hoofd leegmaken, orde op zaken en dan verder…My Profile

  2. Wat weer een gelijkheid… ik vraag me soms nog wel eens af of het ‘toen ik alles nog volledig plande’ toch stiekem niet beter ging dan nu, nu ik zo weinig mogelijk plan…

    Hoe dan ook… met vallen en opstaan leren we wat goed voor ons is en dat is niet per defiitie voor ieder persoon gelijk.

    -x-♥-x-♥-x-♥

  3. Ik plande vroeger ook alles echt alles en raakte dan helemaal in de war, wanneer er onverwachtse dingen gebeurden, die mijn planning in de war stuurden.
    Met ouder te worden is die onweerstaanbare drang om alles te plannen, gelukkig toch heel wat verminderd.
    Liefs
    Vlieg met Zij mee naar… GeldMy Profile

  4. Perfecte planning

    zij die altijd plannen smeden krijgen vaak heel veel lof
    het zijn meestal goochelaars met ruimte en tijd
    of dwingelanden die blind zijn voor de realiteit
    nergens liggen er meer planmakers dan op een kerkhof

    Lenjef 🙂
    Vlieg met Lenjef mee naar… Achter hetzelfde raamMy Profile

  5. oh la la lieve Marije, weet je wat, plannen is voor mij nooit mogelijk! nooit en toch heb ik graag een planning van de kleine dingen. ook van de uitstappen en zeker van de onderzoeken.
    ik doe elke dag een planning van hele kleine zaken…
    en dat maakt dat ik me beter voel, én verder kan leven… (op het moment moet ik niet in boeken gaan lezen dat gaat gewoon niet deze tijd) dus dat doe ik niet, en zo is het elke dag een evenwicht zoeken ja de ‘wil’ achterwegen laten, en doen wat je kan doen is al meer dan voldoende!
    laten komen zoals het komt, het is een kunst maar zo ist!

    1. Een leidraad is wel prettig ja. En ik heb ook wel een planning. Maar afspraken en ‘moetjes’ daar doe ik niet meer aan. En mijn planning is zo flexibel, die kan alle kanten op, als het maar de goede is 😀

  6. Wij leven bijna zonder agenda..
    Alleen op visite gaan ver weg word een afspraak voor gemaakt..
    Verder is het bellen of appen…zijn jullie er …kunnen jullie visite gebruiken..
    Afspraak om met iemand de natuur in te gaan …worden een avond van te voren ingepland..
    Kortom…wij leven maar laten ons niet meer leven ..
    Vlieg met Ria B mee naar… Kabouter shitMy Profile

  7. Wat jij beschrijft Marije, is zo’n beetje mijn struggle van mijn 40ste tot mijn 45ste. Niet zo heftig als bij jou, maar toch best heftig. Sedert mijn 50ste heb ik een bepaald evenwicht bereikt in mijn tijdsbesteding. Ik weet wat ik aankan en wat niet (al kan ik me soms nog eens vergissen). Ik heb voor mezelf één gouden regel die ik nooit overtreed: ik plan ’s avonds geen activiteiten. Ook ik raakte hierdoor mensen kwijt. Het is ook moeilijk te begrijpen: tijdens de dag heb ik wèl energie (ook beperkt maar dat is niet zichtbaar), dus als ik ‘buiten’ kom, zien mensen iemand met energie. Maar dat ik al mijn dagactiviteiten kàn doen is juist te danken aan ’t feit dat ik mezelf toelaat na zeven uur ’s avonds compleet niets meer te doen.
    Ik ben niet ziek, ik ben een mens met beperkte energie. En als ik me vergelijk (wat ik weet dat ik niet moet doen, maar ‘k ben een mens) met anderen dan vind ik dat ik bijlange niet zo veel kan. Als ik enkel naar mezelf kijk dan vind ik dat ik best wel veel kan. Want er is een tijd geweest dat niets me lukte. Nu werk ik, schrijf ik, volg ik cursussen en blijf ik eeuwige student. Er zijn perioden dat alles vlekkeloos verloopt. Er zijn perioden dat ik tijdelijk op de rem ga staan. Ik prijs mezelf gelukkig dat ik het allemaal zelf kan/mag bepalen. Ik blijf wel plannen in die zin dat ik het evenwicht bewaak tussen inspanning en ontspanning.
    Maar ik snap wel wat je bedoelt Marije, we volgen elk ons eigen spoor. Heel veel succes met het (blijven) bepalen van je eigen grenzen!
    Vlieg met chantal mee naar… VerbindenMy Profile

    1. Wat herkenbaar. Ieder mens heeft zijn eigen grenzen en aan de buitenkant ziet het er bij anderen vaak zo makkelijk uit. Maar dat is het zelden. ‘sAvonds activiteiten plannen lukt mij ook niet. Als het al eens zo is, dan weet ik dat ik het moet bezuren. Op tijd naar huis en rust… Soms kom je er niet onderuit, met een kind en een school met ‘savonds oudergesprekken ed. Meestal vangt mijn man dat op, maar soms is het ook belangrijk dat ik er bij ben.
      Ik ben blij dat jij je eigen evenwicht hebt gevonden op dit moment. Ik hoop dat het nog heel lang zo blijft! Het is een struggle, maar wie niet mee kan, is jou niet waard, zo hard ben ik ook geworden. Wat heb je aan mensen die dingen van je willen die je niet kunt geven? Dan is zo’n contact niet waardevol. Elk zijn eigen weg.. inderdaad.
      Lieve groet!

  8. Weten dat dit moment het enige moment is dat je zeker hebt maakt dat het mogelijk wordt om alles (het meeste) in het juiste perspectief en met de juiste prioriteit te zien.

    Straks? We zullen dat nog wel zien.
    Mooie reflectie om op een maandagmorgen eens even bij stil te staan zodat je volgende vrijdag geen excuus hebt. 🙂
    Vlieg met jan mee naar… Ruzie maken is (g)een kunst.My Profile

    1. Een excuus zou nooit nodig moeten zijn. Je verantwoorden aan een ander waarom jou iets niet lukt is per definitie al niet oké 😉

  9. Sommige dingen kan men niet anders dan plannen. Maar loop niet dagelijks met een agenda in je handen of plan geen dingen die niet nodig zijn. Als men iets plant kan er altijd iets fout of iets tussen komen en dan is het bij heel wat mensen een pijnlijke zaak.
    Ik zelf plan alleen noodzakelijke dingen, en dan nog leef ik er niet naar toe.

    Aum shanthi

    1. Wat Shivatje ook al zegt, noodzakelijke dingen moet je plannen, daar kom je niet om heen. Maar dat laten komen zoals het komt is mij heel goed bevallen! Liefs en mooie (rustige) week <3

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *