Energie

De afgelopen dagen heb ik niet veel geschreven. Er was een bezoek aan een instantie ingepland om te kijken wat ik nog kan betekenen voor het werkzame leven. Dat kostte de nodige energie.

Jarenlang heb ik gewerkt en geploeterd en ik hield dat niet vol. Maar ik wilde het wel. De kracht om na telkens harder te vallen steeds opnieuw weer op te staan is enorm geweest. Maar hij was uiteindelijk wel op.
Het ziet er naar uit dat ik, althans op dit moment, niet meer werken kan. Er is veel dat me op dit moment niet lukt. Bloggen lukt gelukkig soms wel. Bloggen is een manier om te verwerken. Het is een manier om te delen. Het is een manier om in de wereld wat mooier te maken dan dat ik haar soms heb ervaren. Maar het is ook ‘makkelijk’. Ik hoef niet lang achter de pc, ik kan liggend op de bank mijn logjes bijwerken. Het kan op allerlei verschillende devices, in verschillende houdingen en ik kan het doen op momenten dat ik me wat beter voel en er nog iets van ‘restcapaciteit’ over is. En daarmee win ik vaak ook weer wat energie. En ik train mezelf in mijn concentratie en ontwikkeling. Aan stilstand doe ik niet, ook al is het marginaal.

Ik ben de enige niet in blogland met een rammelend lijf en, ook al gun ik iedereen goeds en gezondheid, de kameraadschap en het ontmoeten van diverse lotgenoten is prettig. En ik laat de dingen die ik niet kan de dingen die ik wel kan niet overschaduwen. Ook al is daar op dit moment even geen gewoon werken bij. Ik mis het, dat werk. Ik vind het erg om op mijn 45e niet ’s morgens vroeg in de auto of de trein te kunnen stappen met een lekkere dag werken voor de boeg. Ik heb jarenlang tot ‘dat volk’ behoord en ik genoot daarvan. Misschien juist omdat ik wist dat het niet zo vanzelfsprekend was, ‘gewoon elke dag werken’. Het was dikwijls een overeind hijsen, tanden op elkaar en met pillen proberen de dag door te komen. Soms zat ik met 40 graden koorts op kantoor omdat ik de signalen van mijn eigen lichaam niet meer herkende. Als je gewend raakt aan doorzetten dan voel je bijna niets meer. En toch vond ik het fijn om te werken. Ik hield van mijn werk, de omgeving en mijn collega’s.

Enfin. Even pas op de plaats doe ik nu. En als het lukt, dan schrijf ik. En als het niet lukt, dan even niet. Het komt wel goed. Ook voor later!

My
ability
is
much stronger
than my
disability.

En daar blijf ik bij.

De Gans

Meer achtergrond nodig bij dit stukje? Lees ‘Over Mij‘.


Foto’s van Pixabay.

Mooi Leven, by De Gans heeft ook een pagina op Facebook, ik zou het heel leuk vinden als je me ook daar wilt volgen. Ook gak ik op Instagram en verspreid ik soms een quote op Pinterest.

26 thoughts on “Energie

  1. En dat laatste is helemaal waar, ik ben mijn ziekte niet, ik heb zelfs al lang geleden geroepen, in 2012 om exact te zijn, dat ik de eerste zal zijn die zal genezen van de fibromyalgie en mijn benen weer sterk zal krijgen, ja er zit wat meer in bij mij dan alleen de fibro 😉 Maar ook dat komt goed!

    You go girl!

    X

  2. goh.. en voor de meeste werkende mensen is het zo vanzelfsprekend, die denken soms: pffff, hoefde ik maar niet te werken! Terwijl iemand zoals jij niets liever zou willen dan werken..
    Ik snap je frustratie wel.. ik zou het niet kunnen, niet werken.
    Maar als het lichamelijk gewoon niet kan dan moet je een weg vinden je daar bij neer te leggen.
    Vind het zwaar klote voor je en heb veel respect voor hoe je hier mee om gaat..
    Kusss

  3. Toch fijn dat je kan bloggen. Dat je er bent voor je man en je zoontje, ook al is het niet altijd sprankelend van energie. Hopelijk lukt het jullie ook financieel. Ik ben zelf nu al meer dan twee jaar thuis, waarvan 8 maanden met ziekteverlof. Daarna ben ik in een stelsel van loopbaanonderbreking gestapt. Financieel een habbekrats in vergelijking met een ziekte-uitkering. Maar het lukt en ik ben tevreden thuis. Dus zo lang het kan, blijf ik uit de ratrace. Rust maar goed. Geen kat hier die je dat kwalijk neemt. 😉

    1. Wat lukt dat lukt. En gezondheid is zo veel belangrijker dan geld. Wat iemand ook zegt. Als je niet gezond bent dan telt er zo heel weinig meer. En als ik jou volg, en zie wat je doet, hoe je omgaat met het leven en alles wat er op je pad komt, leuk en niet leuk…. dan heb ik zo veel bewondering voor je! Dank je wel dat ik je mag lezen en van je schrijfsels mag leren en mee mag kijken met je prachtige foto’s. Knuffel xxx

  4. Heel herkenbaar.
    Mijn man was 42 jaar toen hij moest stoppen met werken vanwege zijn gezondheid. Het hakte er in, toe te moeten geven dat je lichaam niet meer kan.
    Negen jaar later..heb ik mijn ontslag genomen, vrijwillig, de combinatie , werken en de verzorging vn manlief was voor mij niet meer te combineren. Nu 14 jaar verder kan ik zeggen dat het goed was, maar makkelijk, nee ,

    1. Het hoeft ook niet makkelijk te zijn. Dan zouden we zo weinig nog maar waarderen. Het hoeft ook niet altijd leuk te zijn, dat gaat vaak hand in hand.
      We maken er wat van, en dat wordt prachtig. Anders dan gedacht, maar zeker beter. Want het leven leeft toch wel. En dat is ‘goed’. Ik hoop dat het bij jullie nu gaat. Ik lees in jouw logjes dat het stapsgewijs is vaak. En toch weten jullie er wat van te maken. Ik vind dat enorm inspirerend. Dank daarvoor. Lieve groet!

    1. Dat komt zeker goed. Dank je wel! Paar stapjes vooruit, zo nu en dan eentje terug. En toch zoveel lieve mensen op mijn pad. Intens dankbaar maakt mij dat.

  5. gisteren hoorde ik een goeie ‘vraag, actie & accepteer’ . dat is iets wat heel dikwijls is vergeten bij vrouwen en mannen zoals ‘ons’. met mijn ervaringen in het chronisch ziek zijn is dat het ‘zijn’ langzaam kan verdwijnen’ en het woord ‘ziek’ het ‘zijn’ overneemt….
    als je dan aan een heroriëntatie begint zoals vele onder ons zelf willen gaan doen – actie – dan is eigenlijk niet zozeer de vraag, wat kan ik nog betekenen of kan ik nog wel iets betekenen, maar wel de vraag – laat me op mijn eigen tempo ontdekken wat ik nog wel kan.

    ooit hoorde we er allemaal bij, bij de trein en auto reizigers om te gaan werken, idd tot als we er bij neervielen. alles genegeerd, om dat allemaal opnieuw te leren vraagt tijd – de vraag – vraagt actie – ik wil vooruit hoe kan ik mezelf helpen & vraagt acceptatie !

    mooie topic! ik voel het doordringen en voel meteen, oh meid je bent echt goed bezig ! dadamomnetje ! = een serieuze schouderklop omdat je het super goed doet!

    1. Het gekke is dat ik me helemaal niet realiseer dat ik iets mankeer. Dat ‘ziek’is voor mij nog altijd een beetje een verboden woord. Ik kan niet alles meer. Maar soms moet ik dat tegen mijn zoon, van zes, wat duidelijker uitleggen en dan gebruik ik wel eens het woord ‘ziek’. Ik heb liever dat ik van mijn disability een ability maak. Met bloggen komt dat er wel. Dank je wel voor de schouderklop. Die krijg je ook meteen terug lieve Esther! xx

    1. Nu gaat het wel weer. Gelukkig. Was gisteren even anders. Op en neer gaat het. En dit soort momenten is heftig. Maar horen erbij. In Groningen (provincie waar ik woon) zeggen ze dan ‘kop dr veur’. En dat is precies wat ik nu weer ga doen. Lieve knuffel terug xx

  6. Doen wat je kan zonder je nog langer te forceren. Dat forceren heb je allicht te lang gedaan, zoals ik hier kan lezen. Gevaarlijk. De veeleisende maatschappij slorpt mensen soms zo op… Een verhelderend blogstukje. Ik wens je een verder voorspoedig herstel!

    1. Ja dat slorpen. Voordat je weet verlies je het deel van jezelf wat jou vertelt wie je bent, wat je kunt en waar je grenzen liggen. Het is zo aanwezig, dat moeten, dat denderen, dat meelopen. Maar zo hoeft het niet te zijn. Een levensles die ik via mijn blog zo weer met jullie delen kan 🙂 Dank je wel xx

  7. En hoe fijn is het dat het Blogger wel lukt en hoeveel mensen daar weer iets uit kunnen halen wat hen helpt! ( dat geldt zeker voor mij) Bedankt voor jouw mooie blogjes.

  8. Geduld en acceptatie en vertrouwen in jezelf. Ook ik heb me er lang tegen verzet en dus roofbouw op mijn lijf en leven gepleegd. Maar uiteindelijk blijken dit de sleutelwoorden in mijn leven te zijn. Het duurt even maar uiteindelijk komt het weer goed. In its own way, dat dan weer wel. Ik hoop dat dat voor jouw ook zal gelden. Dikke X

    1. In its own way. En de les is om juist die weg te accepteren. En naar jezelf te luisteren. Dan komt het goed, inderdaad in its own way… 🙂 Dank je. Lieve groet en dikke xx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *