En….ben je alweer de oude?

En, ben je alweer de oude?

Als je ziek bent, kortdurend of zelfs chronisch, vragen mensen na verloop van tijd vaak weer hoe het gaat. Geheel goedbedoeld, maar soms ontzettend onhandig. Bij een verkoudheid, griepje of iets dergelijks kan ik me voorstellen dat je blij bent als je weer hersteld bent, maar bij wat langduriger ziekten liggen de zaken vaak heel anders.

Want hoe vertel je dat je de oude nooit meer wordt?

Dat je dat misschien zelfs nooit meer wílt worden?

Ziekte, en zeker ernstige ziekte, verandert je enorm. Misschien ben je zo ziek geweest dat je restklachten overhoudt. In veel gevallen zijn dat zelfs heel veel en word je niet meer echt beter. Misschien doet je hoofd het niet meer helemaal goed, misschien je lichaam ook niet. Echt ziek zijn is veel meer dan je niet goed voelen en al dan niet herstellen. Het verandert je kijk op de wereld, je begrip van je lichaam, je samen leven met anderen, je manier van denken, je manier van zijn.

Ziek zijn, ernstig ziek zijn, houdt je onmiskenbaar een heel heldere spiegel van het leven voor. Veel kleine dingen die je vroeger niet zag, of die je misschien als doodnormaal beschouwde, beleef je misschien ineens heel intens na het doormaken van een ziekte. Ziekte verandert je leven.

En, ben je alweer de oude?
Er op uit! Was het maar zo eenvoudig. Bron: Pixabay

Eindelijk, je bent hersteld.

En natuurlijk doe je je best om zoveel mogelijk weer op ‘je oude niveau’ te raken. Dingen te doen die je voorheen ook kon, echt ‘hersteld’ zijn. ‘De oude weer worden’.

Maar bestaat die ‘oude’ jij? Je ziekte kan goed eigenschappen in jou doen ontwaken die voor mensen in je omgeving lastig zijn om te accepteren. Je lijkt ‘de oude’, want ‘je doet het weer’, maar dat diep binnen in jou dingen zijn veranderd ten aanzien van jouw eigen leven, dat ziet men vaak niet. En voor sommigen is het onbegrijpelijk dat je vaker voor jezelf kiest. Omdat je misschien eerder moe bent, of omdat je andere dingen belangrijker vindt geworden. 

Niet iedereen gaat daar in mee. En zo verlies je soms mensen. Maar er komen ook altijd weer anderen bij. Mensen die je uit het oog verloren was, of heel nieuwe contacten.

Je wereld verandert.

Meestal ten goede. Want wat heb je er aan om terug te vallen in oude patronen? Misschien waren bepaalde patronen wel de oorzaak van je ziek-zijn en is het hoognodig ze te veranderen omdat je niet meer terug wilt vallen. Dat niet iedereen je daar in volgt is misschien maar goed ook. Hoewel het gevoelens van rouw oproept misschien, houd je wel de mensen in je leven over die daar echt in horen. Die er voor jou zijn als er iets mis gaat, maar voor wie jij er ook kunt zijn, op jouw eigen manier. Mensen die niet zomaar iets van je verwachten en van je eisen. Mensen die jou nemen zoals je bent, zoals zij kunnen zijn wie zij zijn.

En, ben je alweer de oude?
De prachtige of verzorgde buitenkant zegt maar zelden iets over de binnenkant. Bron: Pixabay

De buitenkant toont niet de binnenkant.

Buiten de hele riedel van het ziek zijn en de moeizame weg naar herstel, is vaak aan de buitenkant niet te zien wat je precies mankeert. Zeker bij een psychische ziekte, maar ook vaak veel chronische aandoeningen, ziet een ziek iemand er helemaal niet ziek uit. Wat ook vaak voor veel onbegrip zorgt in de buitenwereld. ‘Je ziet er helemaal niet ziek uit’, wordt er dan gezegd. En ‘dat kun jij wel doen, jij bent toch de hele dag thuis’. Of ‘fijn dat je afgekeurd bent, dan kun je lekker doen wat je leuk vindt’….

Kort maar duidelijk: er is niets leuks aan langdurig ziek zijn. Niets.

Je leert er als zieke zelf wel heel veel van. En wie van je houdt die leert ook met je mee. En dat verrijkt weer. Ik heb zelf mijn chronisch ziek zijn gebruikt om juist meer te genieten van het leven. Omdat ik weet hoe kwetsbaar het is. Omdat ik ook elke dag de angst heb dat het mis gaat. Dat ik mijn kind misschien niet kan zien opgroeien. Maar vooral omdat ik me bij iedereen van wie ik houd realiseer dat het samen zijn zo kostbaar is.

En ik hoop dat iedereen die met ziekte te maken krijgt, bij zichzelf of in zijn of haar nabije omgeving, hier heel even bij stil kan staan.

De Gans

En, ben je alweer de oude?
Bron: Pixabay

Volg je Mooi Leven, by De Gans ook al op Facebook?
De Gans gakt ook op Instagram en incidenteel verschijnt een quote op Pinterest. De Gans vliegt heel soms over Twitter.

 

 

36 thoughts on “En….ben je alweer de oude?

  1. Heel herkenbaar! Er wordt vaak makkelijk gedacht over chronische-/ onzichtbare ziektes. Maar ondanks alle moeilijkheden had ik het nooit willen missen. Want ik ben enorm dankbaar voor alles wat ik van het ziek zijn geleerd heb en nog steeds mag leren. Het heeft me ondanks alles juist sterker gemaakt als persoon en daar ben ik onwijs dankbaar voor.

    Dankjewel voor je inspirerende blog!
    Liefs, Nathalie

    1. Zo zie ik dat ook Nathalie. Ruilen met een ander? Alsjeblieft niet! Heb bovendien net redelijk leren leven met dit lijf 😉 Je wordt er sterk én leergierig van. Al vind ik de lessen niet altijd leuk.
      Dank je wel voor je lieve antwoord. Liefs x

  2. Ik heb geleerd om een masker op te zetten als mensen vragen hoe het met mij gaat. Het gaat altijd goed met mij. Ik was het beu om steeds weer te moeten uitleggen dat ik niet meer beter word. Dat het afscheid nemen van dit leven elke dag een realiteit voor mij kan zijn. Maar mensen verstaan dat niet. Het is hetzelfde als met pijn. Als je zegt dat je pijn hebt moet je maar een pilletje of iets anders nemen. Volgens hun zijn er toch genoeg medicijnen, zoals de reclame laat zien. Mensen reageren volgens hun gedachtegoed, hun wereld en maar weinig mensen doen de moeite om zich eens in een ander te verplaatsen. Mijn ervaring bij ziekzijn is de nodeloze commentaar van anderen. Zal nooit veranderen, die maakt echt ziekzijn extra moeilijk.
    Vlieg met Klaartje mee naar… Opoffering en de prijs van geven.My Profile

    1. Ja zo werkt dat. Helaas… Al dat commentaar en die tegenstrijdige adviezen. Ik zet vaak een masker op. Of half, werkt ook vaak prima 🙂

  3. Als het minder met me gaat( zoals nu ) ziet niemand mij. Als het goed met me gaat probeer ik er uit te haken wat er in zit en dan zeggen ” ze” , zie je nou, dit kan ze wel.
    Ik laat het gaan, echt, ik maak me er niet druk meer om. Zo jammer van mijn tijd.
    Vlieg met Eveline Lenderink mee naar… Johan heeft een padje gevondenMy Profile

    1. Ja dat ken ik wel. ‘Bij slecht weer naar binnen’. Zo zien mensen echt alleen de sterke jij… Sterkte Eveline! ❤

  4. Ik begrijp je heel goed.Mensen staan altijd klaar met vragen en opmerkingen.ik ben al chronisch ziek van mijn 38 ste.Ben altijd blijven werken tot aan mijn pensioen maar wel met vallen en opstaan. Soms kan ik niet lopen en dan blijf ik binnen of heb een stok nodig en dan de opmerkingen die je krijgt ..Ik zeg heel vaak dat het heel goed gaat alhoewel dat ,niet zo is.Ik ben het beu geworden het telkens weer onieuw te moeten uitleggen, Ik ben een wandelaar en natuurliefhebber en kan er best ook alleen van genieten. Gaat het slecht laat ik me nergens zien en voel ik me ok trek ik de natuur in de opmerkingen van anderen negerend.Ben nu 72 en geen dag zonder pijn …ik heb er me leren leven
    Vlieg met natuurfreak mee naar… Eeuwenoud raadsel opgelostMy Profile

    1. Je leert er mee leven. Zolang ik mijn eigen tempo kan bepalen lukt dat. Maar anders gaat het echt mis. Zelfs een onverwachte stap opzij in een winkelstraat kan zo pijnlijk zijn. Ik zeg gewoon ‘ik mag niet klagen’. En dat vind ik ook. Zou met niemand willen ruilen ❤
      Ik wens je nog veel mooie natuurmomenten toe en geniet ook heerlijk met je mee.
      Lieve groet,

    1. Zo gaat dat….en daar moet je je dan maar tegen wapenen. Helaas. Uiteindelijk zijn het de belangrijkste mensen in je leven die naast je blijven staan. Soms zijn dat anderen dan je verwacht, maar toch…. <3 Dank je wel Trees! xx

  5. Ik begrijp je, omdat ik weet wat je doormaakt. Ik ga er verder niet op in maar natuurlijk wens ik je het allerbeste, ook al zul je nooit meer de oude worden. Dan nog wens ik je de best mogelijke oude jij. Medelijden willen we niet, maar een klein beetje medeleven van onze omgeving zou soms heel erg gewenst zijn.

    De woorden in jouw titel kreeg ik overigens exact zo te horen op de dag dat het precies 3 maanden geleden was dat mijn moeder was overleden. Ik antwoordde daarop met een ‘nee’, waarop men mij weer antwoordde: ‘ ben je daar nu nóg niet overheen?!’
    Zo onnadenkend zijn de mensen, de meeste mensen in ieder geval. Heeft verder niets met je stukje te maken, maar ik vond het frappant dat jouw titel exact overeen kwam met de woorden die ik hoorde.

    1. Het zijn zo vaak de eerste woorden die je hoort na een moeilijke tijd. En eigenlijk stuurt de vraag aan op het antwoord ‘ja’… Verdrietig. Liefs x

  6. Dat heb je weer zo mooi beschreven.
    Ik heb niet echt een ziekte.. wel angstaanvallen. Je ziet dus ook helemaal niks aan mij.
    Ik zeg er niet gauw iets van. Maar soms voel ik mij enorm ellendig, zeker als iemand me zegt, dat het allemaal maar in mijn hoofd zit :-/
    Liefs xxx
    Vlieg met Zij mee naar… ZiekMy Profile

    1. Of het nu in je hoofd zit of niet, het is het serieus genomen voelen wat vaak ontbreekt. Met ‘zit tussen de oren/in je hoofd’ wijst men vaak een oorzaak af, terwijl het voor jou maar al te ernstig is. Het lijkt mij in elk geval knap naar, die angstaanvallen. Liefs xxx

  7. in elke ziekte zit een kracht Marije.
    goeie blog !

    ik heb ondertussen tig aantal jaren cvs – me, heb een aantal aanverwante operaties ondergaan en ja ook bijkomende ziektes gekregen, ze zeggen allemaal keer op keer iets voor me.
    toen wist ik dat nog niet, nu begint de boodschap helder en duidelijk te worden.

    maar ja hoor je ziet het niet aan mij dat ik ziek ben, mijn mooie haardos krijgt het vaakst de complimenten, ja grappig hé.

    er zijn geen goede vragen en geen goede antwoorden die tellen als je ze krijgt en moet beantwoorden, of die je wegwimpelt met ‘savakes’ om het in het dialect te antwoorden.

    de meesten kijken naar je hele lichaam en zien niet en denken het zijne.

    ik heb ooit eens op het punt gestaan om kleding te laten drukken met slogans erop waartegen ik elke dag opbokste. mijn man vond dit te ver gaan, knipoog…

    wat het bij mij heeft teweeg gebracht is nog minder verbaal praten, ik ga niet op de uren en tijdstippen waanneer de meeste mensen gaan – zo kom ik minder mensen tegen waar ik een vraag voor moet beantwoorden.

    na 16 jaar officieel chronisch vermoeidheid patiënte te zijn met een aantal keer revalidatie centrums te hebben moeten afwerken, weet je hoe jij bent als ‘zieke’ en weet je wat andere denken bij zieke mensen.

    en dat is lastig.
    (om het met de reclame slogan van een bekend hotel merk te zeggen)

    1. Dank je wel. En inderdaad neig je weleens naar een uithangbord met uitleg. Maar dan krijg je daar weer een vermoeiende discussie over. Want zo veel mensen weten het beter dan jij zelf. Bijzonder genoeg.
      Die revalidatiecentra hebben mij op de lange termijn overigens niet veel geholpen. Het was altijd de korte termijn visie op ‘herstel’. De lange termijn bleek een averechts effect in te houden. Ik volg nu volledig mijn eigen gevoel. Luister naar anderen en neem die kennis mee in mijn eigen gevoel. Kom je een stuk verder mee dan de doctrines, zo ik heb gemerkt.
      Enfin….
      Jouw lijf, jouw leven, mijn lijf, mijn leven. En zo zouden we het met zijn allen wat meer kunnen bekijken. Met het bijbehorende begrip en respect.
      Ik ken de slogan niet hahahha! Kijk ook weinig reclame 😉 Knuffel! xx

  8. Als je van ‘voordelen’ kunt (durft ook?) spreken over de gevolgen van ‘ziek’ is het in veel gevallen dat je eerder begrip kunt opbrengen voor een ander die iets niet (meer_ kan / durft / wil. Nadeel daaraan is inderdaad dat je ervan uitgaat dat de ander dat begrip ook naar jou toe zal opbrengen, wat helaas niet een vanzelfsprekendheid is.

    Net als jij…wil ik niet eens meer de oude worden. Ben al 44 jaar bezig met ‘beter’ worden als is dat woord niet van ♥-e mijn keuze. Het woord ‘anders’ is veel meer van toepassing. Als wij iets hebben geleerd is het wel dat een grens altijd verlegd kan worden…als we maar willen…

    xxx-♥♥♥-xxx
    Vlieg met Melody mee naar… 21 – CMy Profile

    1. Wij voelen elkaar weer helemaal aan. En wat is een grens? Ik zie dat meer als een dagelijks gegeven, wat de dag ervoor en de dag erna weer zo anders kan zijn. Een grens is een momentopname. Dus inderdaad is ie te verleggen. Alle kanten op 😉 Knuffel lieverd xxxxx <3

  9. Als ik aan jou denk, dan zie ik een mooie, stralende en intelligente vrouw voor mij staan.
    Het laatste waar ik dan aan denk is dat je ‘ziek’ bent.
    Je ziet het niet, dat is meestal met chronisch zieken en ik ken je (nog) niet persoonlijk, maar bij jou “zie” je het gewoon niet omdat er toch best veel uit je komt.
    Op papier straal je soms zo enorm dat het kriebelt!

    Ik kan mij niet voorstellen hoe jij je moet voelen, ik weet niet wat het is om chronisch ziek te zijn, maar ik geloof niet dat ik je als zodanig zou behandelen.
    Jij geeft zelf heel goed aan wat wel en niet kan, wat wel en niet mogelijk is en of ik je ooit zou vragen of je al beter bent ??
    Ik zie je niet als een ‘ziek’ iemand.. dus die vraag komt niet eens bij mij op.
    Is dat verkeerd ?
    Denk wel dat ik je de oren van de kop zou vragen als ik je bij je was hahahahaha

    1. Als je mij zou ontmoeten zou je het wel zien hoor, aan hoe ik soms beweeg of uit een stoel opsta. Maar ik zei net al tegen Ria, je bent ziek, maar je bent je ziekte niet. En nee, ik voel me nooit goed en ik heb altijd, maar dan ook altijd, pijn. Het hoort bij mij en ik weet na tientallen jaren niet beter. Het is geen ondragelijk lijden, soms is het ellendig en soms een beetje lastig, maar daartussenin zit een wereld aan verschil. En dat maakt dat je van elke dag, op wat voor manier dan ook, iets moois kunt maken. En als ik alleen nog maar naar bed kan dan zorg ik dat ik iets leuks heb om naar te kijken, of om aan te denken. En zelfs ik heb mijn slechte momenten hoor! 🙂
      Ik blijf lekker stralen! Als de zon buiten niet schijnt dan schijnt ie maar lekker van binnen 🙂 Knuffel voor jou xxx

  10. Zoals je weet is Piet al 31 jaar ziek, en wat hebben we veel geleerd !
    Hij zou geen 40 worden, en wist dat hij ons kind niet op zou zien groeien..
    En wat hadden ze het fout de artsen, oke ze zeggen dat hij een witte raaf is, iemand die blijft leven ondanks dat het medisch gezien niet kan..
    Hij is nu 68 !! Schoonvader en Opa en Vader van een kale zoon
    We stappen een keer in de auto…hij ruimt de invalideparkeerkaart op en rijd weg..
    Komt een oude man op ons af met de vuist omhoog….vuile aso … je mag daar niet parkeren !! We zijn maar doorgereden. Want ja aan de buitenkant is niets te zien.
    Acht jaar geleden een operatie, Vooraf veel gesprekken gehad want de kans was groot dat ze het hart niet meer aan de praat zouden krijgen.
    Na die operatie hebben we opnieuw moeten leren leven , alles kon ineens weer.
    Twee jaar lang hebben we volop genoten van het leven en toen was de koek weer op.
    En weet je Marije, al die narigheid rond zijn ziekzijn heeft ons gevormd tot de mensen die we zijn. Niets is vanzelfsprekend en daarom genieten we van de goede periodes. Onze grootste winst is dat we niet bitter zijn geworden.
    Vlieg met Ria B mee naar… Wat een emoties…My Profile

    1. Wat ik vaak merk is dat ik zelf, door alles wat ik mee heb gemaakt, snel heel empathisch reageer naar anderen, maar dat ik dus ook heel naïef verwacht dat anderen dat andersom ook kunnen. En dat laatste is dus allerminst het geval, zoals ook die man met zijn vuist bij jullie. Ik zou daar enorm van schrikken…en intens me intens teleurgesteld voelen.
      Wat moet die operatie vreselijk spannend geweest zijn voor jullie en wat fijn dat Piet er zo goed uitgekomen is. Een cadeau……ook al was het maar voor twee jaar en was het toen weer sappelen met gezondheid. Ik bewonder jullie kracht en hoe jullie juist van die heel kleine dingen iets prachtigs maken. En ik besef maar al te goed de wrange achtergrond ervan. Veel liefs x

      1. Ook ik kan me snel verplaatsen in een ander , geef een schouder enz enz.
        Maar nu na al die jaren bekruipt me soms het gevoel van….zet je schouders er eens onder. Geef je leven inhoud , leef vanuit je verdriet/ziekte maar word niet het verdriet/ziekte, loop je pad, leer en besef dat je ooit achterom kijkt…en laat het dan goed zijn waar je op terug kan kijken.
        Leef op de vierkante meter of leef volop maar zie de lichtpuntjes de mooie momenten en leef je leven
        Vlieg met Ria B mee naar… Wat een emoties…My Profile

        1. Ja precies! Soms krijg ik de kriebels van ‘het lijden’ van iemand terwijl diegene alleen maar naar buiten schopt en trapt en zich niet realiseert dat de oplossing in de persoon zelf ligt. Je mag van de buitenwereld verwachten dat ze rekening met je houdt en je respecteert, maar je mag nooit verwachten dat een ander jouw lijden op zich neemt en jou de oplossing aanbiedt. Zo is het simpelweg niet. Als je dat verwacht dan blijf je hangen in de eeuwige slachtofferrol en kom je er niet uit. Want ook al ben je nog zo ziek, je kunt er toch heel klein iets van maken. Zelf doen. Als je chronisch ziek bent dan ben je niet je ziekte. Maar je ziekte als gegeven wordt een deel van jou. Je leeft niet vanuit je ziekte, je leeft met je ziekte. Als je ziek bent wil dat niet zeggen dat je je ziekte bent…..
          Liefs x

  11. Een lach met gelijk er achteraan het is goed met me krijg je vaak te horen als je vraagt hoe is het.
    Maar niemand vraagt naar hoe voel je nu eigenlijk.

    Aum Shanthi

    1. ‘hoe voel’… precies! Dat. Ik zeg wel eens als ik vraag hoe het gaat ‘ik wil geen sociaal wenselijk antwoord horen’. Dat maakt soms dat je heel lange gesprekken krijgt, maar dan kan de ander wel even echt zijn ei kwijt.

  12. Dat heb je treffend en mooi verwoord. Ik begrijp goed wat je bedoelt. Ik hoop dat mensen die nog nooit met ziekte te maken hadden dat ook begrijpen.
    Prachtig betoog Marije. Lieve groet ❤️

    1. De meeste mensen begrijpen het niet. Maar er zijn wel veel die in elk geval weten dat ze het niet begrijpen en dat is fijn. Dank je wel lieve Matroos Beek. En hele lieve groet terug <3

  13. Zo herkenbaar, mensen vullen het graag voor je in. Ik zou ook niet meer de “oude” willen zijn want ik ging continu over mijn grenzen heen. Ik heb ook heel veel geleerd van mijn ziek zijn, ben milder en blijer met kleine dingen
    Vlieg met thuisbijdewilliams mee naar… ZomerstopMy Profile

    1. Ja zo gaat dat. Ik heb de afgelopen tijd wel gemerkt dat ik wat ‘harder’ mag zijn. Mild word je inderdaad, maar sommige mensen zien dat als opening om toch iets van je te nemen wat je niet geven kunt, of wilt. Dan heb je daar weer last van. De Oude wil ik ook niet meer worden! Moet ik zeker weer opnieuw beginnen met mijn les…het idee. Lieve groet,

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *