Eenmalige schreeuw tegen seksuele intimidatie

Ik ben slachtoffer van seksueel geweld.

Vanmorgen deelde ik een bericht op mijn persoonlijke pagina op Facebook:
“Me too.
And not once!
‘If all the women who have been sexually harassed or assaulted wrote “Me too.” as a status, we might give people a sense of the magnitude of the problem.’
♥”
Eenmalige schreeuw tegen seksuele intimidatie
Me too

Het effect.

Na 4 uur had, op 1 vriend na (waarvoor dank), nog niemand van mijn 320 Facebookcontacten het bericht geliket, of op een andere wijze te kennen gegeven de notitie te hebben gezien.

Ik vond dat opvallend want, ook al is het in het Engels, het bericht maakte maar al te duidelijk dat ik iets heb ervaren wat geen mens ervaren wil maar wat wel degelijk op grote schaal gebeurt. Maar waar wij als maatschappij ons kennelijk nogal ongemakkelijk bij voelen.

Not once…

Met de toevoeging ‘and not once’, geef ik te kennen dat ik in mijn leven vele malen tegen mijn wil ben vastgegrepen, bepoteld, betast of tegen mijn zin ineens vol op mijn mond werd gezoend. Maar het geeft ook aan dat ik vele malen ben uitgescholden voor ‘vieze kuthoer’, ‘kutwijf met je vieze bek’, door een groep jongens in mijn pubertijd op straat in elkaar ben geslagen en ben aangerand met mijn armen op mijn rug gedraaid. Het vertelt ook dat ik keihard op tafels ben gesmeten en werd ‘drooggeneukt’, waarna mij werd toegeschreeuwd dat dit het enige was dat ik in mijn leven verdiende met mijn lelijke kop.

Die eerste keer vocht ik nog gillend terug.

De laatste keer onderging ik het gewoon.

Het helpt namelijk toch niet of je schreeuwt of vecht. Vaak ben je te geschokt om te reageren en wens je verstijfd van afschuw dat het snel ophoudt. En je bent meestal qua kracht in het nadeel. Of zij zijn met meer…

En je omgeving? Die zwijgt meestal….

Alle mannen die mij bovenstaande hebben aangedaan die kende ik.

Dat maakte het nog lastiger.

Telkens dacht ik na. Als ik aangifte zou doen, wat zou er dan gebeuren? Dat die mannen liegen, heb ik gemerkt. Het lag immers niet aan hen, maar aan mij. En daarnaast, schuld bekennen dat jij een vrouw iets hebt aangedaan tegen haar wil? Haar hebt aangerand, geslagen, of nog erger?
Serieus, ik ken geen man die dat ooit heeft gezegd of toegegeven.

En zo bleef dan mijn ervaring tegen zijn leugens. En moet je als slachtoffer de hele gore ellende weer oprakelen, opnieuw doorleven en weer de confrontatie aangaan. Met de kerel in kwestie. Met dat smerige wat er was gebeurd. En ik deed dat niet. Kon dat niet. Durfde niet.

Daarom doe ik vandaag mijn mond maar open. Op schrift. In andere taal dan jullie van mij gewend zijn. Eenmalig.

Maar ik weiger nog langer te zwijgen.

We kunnen wel massaal kritisch zijn op de positie van vrouwen in andere culturen, in onze eigen maatschappij komt seksueel geweld ook nog dagelijks voor. En het wordt tijd dat dat stopt.

Mijn tip aan alle mannen is: ‘wil je?’ of, ‘mag ik?‘ als vraag voorafgaand aan de handeling waartoe u bent genegen. En het antwoord nee, is een nee. Dat is het. En bij twijfel gewoon nooit doen.

Simpel toch?

Open up!

Ik schrijf dit voor alle vrouwen die zwijgen na wat er is gebeurd. Ik schrijf dit voor alle vrouwen die nog in therapie zijn om te verwerken wat hun is aangedaan. Maar ik schrijf dit vooral voor iedereen die hiermee te maken heeft gehad of (helaas) nog zal krijgen….

Jullie, wij, zijn sterk!

Als jou iets wordt aangedaan tegen jouw zin: meld dat dan! Gooi het op tafel, vertel het iemand die je vertrouwt, gooi het op social media. Wat jou maar past.

Maar wat je ook doet, alsjeblieft, zwijg niet langer. Want daarmee stopt het niet.

Marije De Gans

17 oktober mijn Nagedachten: heb ik er spijt van dat ik dit verhaal heb gedeeld? Ja, ergens wel…

 

Eenmalige schreeuw tegen seksuele intimidatie

Bron foto’s: Pixabay


Volg je Mooi Leven, by De Gans ook al op Facebook?
De Gans gakt ook op Instagram en incidenteel verschijnt een quote op Pinterest. De Gans vliegt heel soms over Twitter.

63 thoughts on “Eenmalige schreeuw tegen seksuele intimidatie

  1. My too …………………
    Maar na een jaar of 5 intensieve therapie, zwijg ik er alweer jaren over ………. gewoon ook omdat ik door DIS in die tijd er bijna niets meer van weet, maar mijn lijf weet het wel ………
    Over de rest verschijnselen praat ik wel, het eenzaam voelen, het kleine meisje in me, mezelf af en toe kwijt zijn, mij eetproblemen ……… regelmatig steekt het weer de kop op, ook omdat ik ondertussen licht chronisch depressief ben…………. maar ik ben niet zielig, ik lach en leef, want ik heb overleefd.
    Vlieg met minoesjka mee naar… Achter de fotoMy Profile

    1. Daar zit het vaak, in het lijf… Dan doet het bepaalde dingen die je zelf ‘niet meer weet’… Bij emdr (dat doe ik nu) wordt telkens gevraagd ‘heb je het overleefd?’ en dan is het enige antwoord ‘ja’, en ‘ik weet daardoor hoe sterk ik ben’. Die depressieve gevoelens ken ik, het blijft altijd bij je en toch leef je verder. Heel veel liefs voor jou en vooral voor dat kleine meisje xxx <3

  2. ach ja , me too . gelukkig alweer jaren geleden, ben nu veilig in een relatie waar nee zeggen wordt geaccepteerd. eindelijk rust , alhoewel rust het blijft in je zitten. Flashbacks op onverwachte momenten een gebaar op verkeerd moment kan een paniekaanval veroorzaken en toch ben ik al zover gekomen dat ik me geen slachtoffer voel. hij zat fout niet ik. aangifte, zijn woord tegen de mijne, het had echt niets opgeleverd en dat is nog wel het meest pijnlijke. alsof je je niet al genoeg schaamt . wat had je aan (maakt dat wat uit dan ) welke aanleiding was er ( hij had zin , ik walgde van hem) , ja maar je moet toch signalen hebben gegeven dan, neenee en nog eens nee net zoals ik toen ook aangaf, en meer dan 1 keer. Hij vond dat ik een ding was , dat hij met mij alles kon doen en als ik tegensputterde nam hij toch mijn zoon af, want hij zou me kapot maken als iets zei. Dat heeft meer dan twee jaar van mijn leven gekost. Ik ben ontsnapt door te gaan werken te zorgen dat ik inkomen kreeg , in het geheim een bankrekening , gezorgd dat de kleine steeds vaker bij mijn moeder sliep gespaard en toen ik de laatste keer nee zei en daar als gevolg van door een voordeur vloog ben ik weggeend.. kilometers bij mijn moeder op de bank geslapen en nooit meer een woord gezegd. alles achtergelaten. ook een stuk van mezelf. maar ik ben sterk want ik ben er weg.
    Vlieg met marion mee naar… RustMy Profile

    1. Dat klinkt ook wel heel erg als een narcistische relatie Marion. Wat moet dat vreselijk geweest zijn! Hoe is het met je zoon gegaan, heb je die veilig weg kunnen krijgen? Het is vaak een lange weg die je aflegt. Hij zat zeker fout! Ik hoop dat jij en je zoon dit goed kunnen ontgroeien en dat het straks volledig achter jullie ligt.
      Veel liefs, Marije

  3. Wat erg dat je dit allemaal overkomen is, ik krijg het er koud van en dat dan bijna niemand op Facebook reageert, waar als het goed is toch wel een paar close friends of familie bij zit…
    Helaas moet ik zeggen me too, door een onbekende aangerand, ca. 14 jaar oud, veel te jong nog helemaal niet met sex bezig…wel naar het politiebureau geweest voor aangifte, nooit meer iets van gehoord…

    1. Wat vreselijk wat je als klein meisje, want wat is 14 nu helemaal, hebt moeten doorstaan. Het zou niet mogen en toch gebeurt het elke dag. Ik hoop dat het je niet in de weg heeft gestaan om te worden wie je bent, om te groeien en dat je het goed hebt kunnen verwerken.
      Over Facebook, het is niet het niet willen reageren van mensen… het is alleen te moeilijk om daadwerkelijk te reageren, omdat een medium als Facebook blijkbaar op dat vlak niet voldoet. Terwijl ik er simpelweg in gezelschap, of het nu groot of klein is, níet over kan praten. Omdat het niet lukt… Gek is dat. Dus zo blijf je eigenlijk op jezelf aangewezen.
      Dank voor het delen van jouw verhaal. Lieve groeten,

  4. De keer dat ik betast werd in een café – de laatste keer carnaval ‘vieren’ voor mij. “Ik wil me nooit meer zo machteloos voelen!” is wat ik zei toen ik bij de cursus zelfverdediging binnen stapte. De maand daarvóór was ik door mijn ex aangevallen in mijn eigen appartement. Seksueel was het niet, geweld was het wel. Politiebescherming, angst en woede. Paniek. Jaren karatetraining.

    Jouw wonden zijn diep, lieve Marije. Laat het schrijven je zuiveren, jou helen. Mocht je ooit behoefte hebben aan een luisterend oor, dan bied ik er zelfs twee aan.

    Respect en liefs,
    Marion
    Vlieg met Marion Driessen mee naar… HerfstkleurenMy Profile

    1. Ik zeg weleens dat mannen die hun vuisten nodig hebben de lafste mannen zijn die er rondlopen. Ik heb ze gekend en in het diepste van mijn mens zijn kan ik geen respect voor ze opbrengen. Vreselijk wat je hebt meegemaakt. Afschuwelijk…. En hier schieten mijn woorden echt te kort.
      Heel, heel veel liefs en een dikke knuffel <3 xxx

  5. het zwijgen is een teken geven hé. voor die dat er schuldig aan zijn. NEEN zeggen hoort weer ingeburgerd te worden in de sociale vormgeving bij de beide sekse!

    ik ben blij dat je zo open beschrijft wat je wil schrijven, ik heb je volgende blog hierover nog niet gelezen, maar ik snap wel je gevoel. iets zeer intiems en innerlijk schrijven (en later uitspreken) is van top niveau voor de innerlijke verwerking ervan.

    zelf heb ik veel onder de jongens en mannen gestudeerd en gewerkt. het was steeds ‘de wet van de sterkste’ en de haantjes waar je je tegen moest wapenen daar moest je behoorlijk sterk in lichaamstaal voor zijn.

    ja hoor ik ben er ooit een keer aan ontsnapt. mijn ervaring met omringende mannen heeft me toen ‘uit de onbehagelijke situatie ‘ kunnen brengen. ik heb serieus moeten lopen en rijden door bos en veld…

    ik heb nadien wel aangifte gaan doen. ja ik ben een bijtertje…

    maar sommige doen het zo subtiel, ook zeer brutaal… de NEEN is soms een trigger om over de grens te stappen… manipulatief ongeëvenaard.

    bij ons op school werden ze – de aanranders – ‘plots’ in elkaar geschopt voor de schoolpoort – zonder woorden –
    dat is de taal die ik ken, als ‘we’ het wisten….

    en daar gaat het om hé, als je zwijgt is het een on- uit- gesproken teken, geen benoeming van grenzen.
    zwijgen is nooit een goed idee als het doel om het te vertellen helder en duidelijk is !

    deze boodschap is heel duidelijk ! NEEN is een grens !

  6. Lieve Marije wat aangrijpend jouw verhaal en het niet willen weten van mensen is begrijpelijk en tegelijkertijd zo kwetsend. Alles bij elkaar is veel. Dank voor jouw indrukwekkend schrijven, het neemt me mee naar heel veel voelen en onrust waar ik blijkbaar nog iets mee mag. Dikke knuffel!
    Vlieg met Sandra mee naar… LevensechtMy Profile

  7. Marije, door je blog ‘Nagedachten’ lees ik alsnog deze blog. Om een of andere reden – afgelopen dagen heel druk – was die me ontgaan. Chapeau voor de manier waarop je moeilijke dingen niet uit de weg gaat. Met dit berichtje stuur ik je een beetje warmte.
    Vlieg met chantal mee naar… VerbindenMy Profile

  8. Ik word er zo stil van en moet even iets weg slikken .Zo herkenbaar ,machteloos en bang om te spreken en de herinnering blijft altijd
    Elisabeth

  9. Het is toch best moedig dat je hiermee naar buiten komt Marije. Er zijn zo van die gekken, die meteen een oordeel klaar hebben van, ze zal het er wel naar gemaakt hebben, met uitdagende kleding of zoiets, daar kan ik echt heel kwaad over worden. Ik ben dan wel een man, maar ik kan mij goed voorstellen dat het voor een vrouw een traumatische ervaring is.
    Vlieg met Edward McDunn mee naar… NazomerMy Profile

  10. Ik denk Marije dat inderdaad veel vrouwen het niet durven vertellen… ze werden bepoteld, de mond gesnoerd, gezegd dat ze het uitlokten, gezegd dat het haar woord tegen het zijne zou zijn… Er zijn onwezenlijk veel slachtoffers. Vermoedelijk veel meer dan de meesten die er nooit mee te maken hadden zich kunnen voorstellen. Bijna ongelooflijk. En dat maakt het zo lastig om het te vertellen. Nog steeds.
    Knap van jou dat je het aandurft!

  11. Ik heb nooit lichamelijk seksueel geweld meegemaakt…
    Respect dat je er zo over kan praten.
    Liefs xx

    1. Ik vind het moedig dat jij je verhaal vertelt. Het is belangrijk dat er gepraat wordt. Ik zou ook eens willen dat de mannen hun stem laten horen. Wat doen zij om ervoor te zorgen dat hun moeder / zus / vriendinnen / nichtjes / etc… dit niet moeten meemaken…. ?
      Vlieg met zinderen mee naar… Mijn gehaakte trui is ouderwetsMy Profile

      1. Het moeilijkste is het praten erover. Het is zo lastig om je hierover te uiten. Terwijl zoveel vrouwen het kennen. Bizar eigenlijk. Liefs x

  12. Ik was een jaar of vier , misschien vijf ..en moeders nam me mee naar het politiebureau.. aangifte is er zeker gedaan … de man in kwestie is het land uitgezet, dat ging zo in die tijd.
    Vrouwen in het buitenland worden vaak zo anders gezien dan hier …gaat een vent vreemd dan mag het, gaat de vrouw vreemd dan word ze gestenigd …
    Maar ook hier zijn er mannen die niet weten wat het woord Nee inhoud !!
    Onvoorstelbaar
    Vlieg met Ria B mee naar… Oke …klaar er meeMy Profile

    1. Er zijn heel veel mannen die dat niet weten. Ik kom uit een beschermd gezin waar vrouwen werden gerespecteerd. Het was een hele schok te merken dat er heel andere culturen zijn binnen onze eigen Nederlandse, westerse cultuur. En dat is het eigenlijk nog steeds.
      Maar lieve Ria, wat rot voor je. En tegelijk wat goed van je moeder dat ze dit heeft gedaan. Lieve groet,

      1. Met alles wat er ook op dit moment in de media speelt…ik kan er zo boos om worden !!
        Sexuele intimidatie…nooit goed te praten in wat voor situatie ook !!
        Anders dan jij, ben ik niet opgegroeid in een situatie waarin iets van respect was…iets van veiligheid..
        Voor mij ..mn leerschool…als ik later groot ben, dan doe ik het anders.
        En mijn leven is anders..
        Mijn leven is liefdevol.
        Vlieg met Ria B mee naar… Oke …klaar er meeMy Profile

  13. Ik vind het dapper van je, Marije, dat je het uitschreeuwt. En jammer, want het zou niet mogen moeten/hoeven. Alle begrip voor de moeizame verwerking nadien. Als je het niet hebt meegemaakt, kun je het je nauwelijks inbeelden. Ik vind het altijd moeilijk om op Facebook dingen te delen die ik zelf niet ken en daarom doe ik het niet. Maar dat wil niet zeggen dat ik niet aan jou en al die anderen denk. Dat wil niet zeggen dat ik vind dat je moet zwijgen. Integendeel.
    Vlieg met annaberg mee naar… Anna las het boek van FleurMy Profile

    1. Ik kon het me als kind ook niet inbeelden. Vind het jammer dat je het niet deelt, dat moet ik eerlijk zeggen. Als mensen het verhaal niet delen, dan blijft het zoals het is. Ik snap het wel, sommige dingen deel ik ook niet. En toch doet het me pijn. Omdat dit schrijven zo’n grote hobbel is die ik heb genomen. En dat geldt voor veel, heel veel vrouwen. Dan kan ik dapper schreeuwen, dan wordt het nog altijd niet gehoord…

  14. Ik begrijp je. Het is gek dat zo’n bericht op Facebook, waar elke poep en scheet geliked wordt, genegeerd lijkt te worden. Ik denk wel dat er nog een taboe op heerst, voornamelijk bij de vrouwen die het zelf is overkomen.

    Jij benoemt het nu heel dapper en expliciet en ik ben al dagen bezig met een zelfde soort artikel dat maar niet uit de verf wil komen terwijl ik makkelijk schrijf. Het blijft een pijnpunt en mijn grootste angst als moeder van een dochter. ‘Blijf van onze meisjes af,’ wil ik soms wel gillen. Maar eigenlijk bedoel ik ook: ‘Was met je poten van mij afgebleven.’

    Hulde voor dit artikel! ❤️
    Vlieg met Romy mee naar… Peuterpraat: mijn bijdehante dochter #6My Profile

    1. Precies. Zo moeilijk vind ik dat. Ineens kwam het eruit, toen ik van een medeblogger een opmerking langs zag komen wat haar overkomen was. Blijf van vrouwen af als je ze niet respecteert….meisjes, vrouwen, iedereen. Dank je wel voor je lieve woorden <3 En ik hoop dat het artikel schrijven nog lukt. Voor jou en voor je meisje en voor iedereen die hiermee te maken heeft, gehad, en krijgt…….. Liefs xxx

    1. Ik ben heel sterk. Maar sommigen zijn dat niet. En die help ik graag met een beetje kracht. Het is maar een klein stukje, maar misschien wordt het gehoord, opgepakt en hebben mensen er iets aan.
      Dank je wel x

  15. Alle respect, het is vreselijk als je zoiets moet ervaren en ik ben helaas ook een slachtoffer ervan, maar via Facebook zo’n berichten plaatsen, liken, beantwoorden.. daar heb ik echt helemaal geen behoefte aan.
    Ik vind het niet moeilijk om over te praten, voor mij is het helemaal geen taboe meer en praat er echt heel open en eerlijk over. Het is een gebeurtenis die ik nooit zal vergeten, het was heel heftig en heeft voor heel wat moeilijke tijden gezorgd, maar ik heb niks met zo’n dingen op Facebook.

    Ik vind ook dat mensen er over moeten kunnen praten, zoveel als ze willen en zeker als daar behoefte aan is dus het is prima dat er aandacht aan gegeven wordt, maar het verbaast mij dan ook weer niet dat er zo weinig respons op komt.

    Wat je wel goed aangeeft is dat men zich niet moet verschuilen en er echt over moet praten, want dat is de enige manier van verwerking en het uiteindelijk ook een plekje kunnen geven.

      1. Dat is ook niet makkelijk. Er komt namelijk heel wat los als je jezelf die woorden hoort zeggen.
        Je hebt stap 1 al genomen.. rustig aan door blijven gaan en dan kom je er vanzelf

  16. Een aangrijpend verhaal en zoals je schrijft je bent niet de enige…
    Hopelijk heeft het toch een steentje bijgedragen dat het in de openbaarheid mag, zelfs moet om het de mannen ook te laten begrijpen wat ze iemand hiermee aandoen.
    sjapoo voor je openheid

    Groetjes
    Vlieg met Rebbeltje mee naar… FotobewerkingenMy Profile

  17. Vaak ‘like’ ik een bericht als ik niet met woorden kan/wil reageren maar dat vond ik hier niet op zijn plaats. Heftig, moedig, sterkte, dat is wat in me opkomt. En: gelukkig hoef ik niet te zwijgen want ik heb zooers nooit meegemaakt.

  18. Hier heb ik meermaals om moeten slikken als ik het las.
    Dat je het zo open op je blog zet.
    Het is toch iets dat altijd bij je blijft.

      1. Dat is zo omdat ik vind dat men zoiets naar buiten moet brengen. Het is een trauma dat altijd bij je blijft. En eigenlijk je leven bepaald in sommige dingen.
        Heb heel veel respect zoals je het beschreef.
        En kan best begrijpen dat je er niet over kan praten maar wel schrijven. Praten brengt ook innerlijk een gevoel naar boven. Bij het schrijven kan je dat gevoel nog onderdrukken.

        Marije nogmaals men zou er veel meer aandacht aan moeten geven.

        Aum Shanthi

  19. Seksueel geweld heb ik – gelukkig – nog niet meegemaakt, dus daar kan ik niet over meepraten.
    Wel kan ik meepraten over herstel na narcistische mishandeling, en dan heb ik het zowel over emotionele als lichamelijke mishandeling …
    Courage meid! Jij bent zo sterk xx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *