Een woord van dank aan mijn oud-collega’s

Voor al mijn oud-collega’s,

Al jaren werk ik niet meer in mijn laatste baan. In mijn leven is sindsdien zo veel veranderd, dat de tijd omgevlogen is en het gisteren lijkt dat ik over de werkvloer liep. Pas dacht ik terug. Nu woon ik al een jaar in het noorden van Nederland, waar ik vandaan kom, maar destijds woonden wij in het zuiden des lands, waar wij ook beiden werkten.

Vallen en weer opstaan.

Jarenlang heb ik getobd met mijn gezondheid. Soms ging het wat beter, soms ronduit slecht en tijdens mijn zwangerschap ging het bijna helemaal mis. Maar ik denk dat de meesten op mijn werk dat nauwelijks, of zelfs helemaal niet wisten. Dat ik soms uitviel, was vooral lastig en maakte mij af en toe onbetrouwbaar als collega. Maar dat er achter die uitval een groot probleem zat wist bijna niemand. Soms lag ik in het weekend in het ziekenhuis en meldde ik mij nadien met een vrolijke snoet weer op mijn afdeling. Of ik werkte met 40 graden koorts gewoon door. Kop op en doorgaan! Alsof er niets aan de hand was. Al ben ik wel een keer door een oplettende collega naar huis gestuurd.

Telkens opnieuw overwoog ik te stoppen. Mijn ontslag in te dienen. Maar …. werken was voor mij ook fijn. En het was vooral fijn omdat ik zulke fantastische collega’s had. Ik noemde ze ‘Mijn Mannen’, want ja, mijn afdelingen bestonden voor meer dan 95% uit ‘man’. Technische mannen, welteverstaan. Mijn werk bevond zich in een onderzoeksomgeving in de technische hoek. De grappen, de grollen, de anekdotes en de nuchtere, wetenschappelijk onderbouwde visies die over tafel vlogen herinner ik me nog dagelijks. Ik ben gelukkig met zo’n exemplaar getrouwd, dus mag ik mijn hart nog dagelijks ophalen aan gelijksoortige humor. De paar vrouwen tussen al die mannen waren stuk voor stuk prima opgewassen tegen al die lieve, soms wat uiteenlopende techneuten. De chemie tussen de mensen onderling werkte prima.

Fijne sfeer.

Ik heb herinneringen aan het samen testen van producten waarvan niemand buiten ons bedrijf het bestaan nog wist. Sommige testen waren ronduit hilarisch en gaven jaren later onderling nog reden tot een hoop plezier. Soms kregen we medische onderzoeken voordat we onze eigen uitvindingen mochten uitproberen. Veiligheid voorop. Eén keertje werd er naar aanleiding van zo’n onderzoek eentje van ons doorgestuurd naar het ziekenhuis omdat er iets echt niet in orde bleek. Het kwam gelukkig weer goed. Massaal leefden we met elkaar mee. Massaal deelden we ons lief en ons leed. En massaal gooiden we de schouders eronder als er iets moest gebeuren. Maar dat ik soms nauwelijks lopen kon van de pijn, heb ik maar weinig van mijn collega’s verteld. De reden dat ik altijd voor iemand een passende pijnstiller had, was omdat ik ze zelf slikte bij de vleet. Ik vertelde veel, maar ik vertelde vooral ook heel veel niet.

 

Heel veel samenwerken (bron: Pexels)

Supercollega’s.

Die mannen op mijn afdeling, die hielden mij op de been. Soms reed ik huilend van pijn naar mijn werk. Eenmaal aangekomen werd ik opgewekt van de sfeer en kreeg ik energie om door te gaan. Energie van mijn collega’s, van de omgang met elkaar en van alle leuke dingen die het werk met zich meebracht. En heel veel energie kreeg ik van mijn laatste baas, die altijd tijd maakte voor iedereen die ergens mee zat, maar tegelijk ook onze volledige inzet verwachtte. Inzet die iedereen kon geven, omdat hij de ruimte gaf. Ruimte om te groeien, ruimte om te ontwikkelen, maar ook de ruimte om te spuien als dat moest. Ik wens alle mensen op de werkvloer een baas toe zoals ik de laatste jaren heb gehad.

Mijn naaste collega’s van ons SCRUM-team….jongens, wat mis ik jullie! De overleggen, de brainstorms hoe we het werk vooral met een vrolijke en informele noot in konden richten. Leuke activiteiten, en gezamenlijke lunches, zo gigantisch waardoor we bijna terug naar de werkvloer rolden…

Het was loodzwaar, die laatste jaren. Ook omdat de ene reorganisatie de andere opvolgde en wij mee moesten veren met die dynamiek. Het gedraaf tussen alle gebouwen of zelfs door de stad. En als je lichaam niet meewerkt, dan wordt het telkens een beetje zwaarder.

Dank jullie wel.

Maar die energie die ik dagelijks van ‘mijn mannen’ kreeg, die maakte het toch mogelijk om het nog zo lang vol te houden. Met een paar van jullie heb ik nog altijd contact. Ik mis het werk zelf niet, dat ging gewoon niet meer. Maar ik mis de contacten en gezelligheid met elkaar nog elke week. Wat een fantastische herinnering heb ik hieraan. Daar ben ik intens dankbaar voor.

Dus lieve mannen, dank jullie wel! En hoewel velen van jullie inmiddels in een andere functie en soms zelfs op een heel andere plek aan het werk zijn, hoop ik dat jullie zo nu en dan ook nog met een glimlach aan die periode terugdenken. Ik doe dat in ieder geval wel.

Met lieve groeten aan jullie allemaal, en ik hoop heel graag tot ziens!

De Gans

 

Motherboard (bron foto: Pexels)

Ik heb er alle zorg aan besteed om zowel mijn baan, mijn collega’s, als mijn werkomgeving waarover ik schrijf in deze log anoniem te houden. Mocht je toch een onvolkomenheid ontdekken, dan stel ik er prijs op als je me dat via deze link laat weten. Mijn dank is groot.


Volg je Mooi Leven, by De Gans al op Facebook?
De Gans gakt ook op Instagram, landt soms op Twitter en incidenteel verschijnt een quote op Pinterest.

20 thoughts on “Een woord van dank aan mijn oud-collega’s

  1. Ik word er ook warm van dit te lezen. Tot welke prachtige ervaringen jij in staat bent ondanks je pijn. Dat is sterk en moedig. Dank je wel. Johan

  2. Ehhhhhhh

    Ik had ooit een chef die mij verplichtte in de ochtend en in de middag minimaal een half uur te gaan liggen rusten… hij heeft het zelfs geregeld dat in het ‘deel-archief’ dat zich op mijn afdeling bevond een bed te laten plaatsen…

    Ik kan dus volmondig aansluiten bij dit verhaal…. heb het met stijgende verbazing gelezen want het is ook mijn verhaal.

    xxx♥xxx
    Vlieg met Melody mee naar… Achter-de-foto-15My Profile

    1. Wat een topchef! Fijn is dat he. Ik mis mijn werk niet, dat ging gewoon echt niet meer. Maar ‘mijn mannen’ blijven voor altijd in mijn hart. <3 xxx <3

  3. Wat een mooie ode aan je collega’s. En je voelt in je schrijven dat je ze nog mist de sfeer het werk. Dat toch een teken is dat je daar heel leuke tijden hebt gehad ongeacht je gezondheid.
    En dan respecteer ik hoe je dat hebt kunnen volhouden.

    Aum Shanthi

    1. Die sfeer die vergeet ik nooit meer. Ik ben intens dankbaar dat ik zulke herinneringen mag koesteren. Dank je wel 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *