Een roos voor Mama

Een jaar geleden op deze dag…

…zaten we met de hele familie gezellig bij elkaar om Mama’s verjaardag te vieren. Het laatste weekend samen. Het laatste weekend bij haar.
De laatste keer…
Wij wisten het niet. Maar we hadden het wel gezien…

Een foto.

Ik heb een foto gemaakt dat weekend. We aten kapucijners en eentje rolde weg, met een tikje van tafel, via de stoel, naar de grond. Speurend bewogen mijn Lief en zijn moeder over de tegels, op zoek naar de ondeugd, die onder de tafel een geheel eigen leven was gaan leiden. De hele situatie was dolkomisch en ik pakte mijn telefoon om het tafereel vast te leggen.

Op de foto (welke ik hier niet deel) houdt Mama, gezeten op de grond, triomfantelijk het boontje omhoog, terwijl mijn Lief vrolijk toekijkt.

Op bizarre wijze is de hele foto gekleurd in grijzige tinten. Mama, mijn Lief en onze zoon van toen bijna zes zijn vereeuwigd in zwart-wit met een groenige waas, zoals we vroeger in een doka de negatieven uit het fototoestel haalden om te ontwikkelen.

Een gevoel van haast.

Na dat weekend kreeg ik een toenemend gevoel van haast, alsof de tijd met elkaar bijna op was en we alles op alles moesten zetten om snel naar het noorden te verhuizen.

Mijn zorgen waren terecht. Twee weken later was ze er plotseling niet meer. Mijn Lief werd op zijn werk gebeld door de buurvrouw, die haar gevonden had. Een bericht wat je niet wilt horen. Een bericht waaraan je niet kunt ontsnappen, terwijl je de woorden hoort die je niet wilt horen. Het is immers zoals het is.

Het snel bij elkaar grabbelen van kleding. Een reis naar het noorden die we niet wilde maken. Knopen doorhakken van besluiten die we eigenlijk nog niet konden nemen. Afscheid nemen van iemand van wie je zo veel houdt.

En nu wonen we hier. Al bijna een jaar. En nog altijd is ons huis niet verkocht. We staan min of meer stil in de tijd. Verwerken ons vroeger en verwerken de aanwijzingen die ons leven ons geeft.

Een roos voor Mama
Hart in Mama’s Tuintje

Even stilstand.

Even werd ik bang dit jaar. Bang om nog meer te verliezen. We zijn zo gezegend met elkaar, met onze liefde en alles wat ons is gegund. Die angst sloeg echter snel om naar dankbaarheid. Dankbaarheid dat het zo mag lopen dat we nu ‘bij mama’ wonen. Even thuis, vertrouwd, om onszelf bij elkaar te rapen en te herstellen van de afgelopen jaren. Want die jaren waren niet makkelijk. En makkelijk is het nog steeds niet. Maar het is wél echt goed zo.

We hebben alles wat we nodig hebben. We hebben elkaar. De Drie Musketiers, en al onze lieve vrienden en familie om ons heen. Veel dichterbij nu. Letterlijk en figuurlijk.

Liefde.

En we hadden Mama. We zitten vol mooie herinneringen; aan haar grappen, haar zorg, haar lieve en bescheiden hulp. Aan hoe ze scheurde in haar autootje waar degenen die meereden, dikwijls verstijfd van angst, zwijgend de rit uit zaten. Want kritiek op haar rijstijl was uit den boze terwijl ze de auto bediende alsof ze nog op de tractor over een akker reed. En we denken aan hoe ze talloze wollen sjaaltjes voor minder bedeelden breide om maar minder te roken. Want haar sigaretjes waren zo lekker. En we denken aan haar grappen en malle danspasjes in de kamer. Haar spelletjes samen met onze zoon achter de ‘kompjoeter’.
En we denken aan haar onvermogen tot ruzie maken. Pas zeiden we nog tegen elkaar dat als het je lukte om ruzie te maken met Mama, dat dan zonder twijfel écht aan jou lag en niet aan haar.

Maar bovenal denken we aan haar liefde.

Mama is er niet meer. Maar haar liefde is er nog wel. En die deel ik op haar eerste ‘niet meer verjaardag’ met iedereen die haar gekend heeft en die haar mist.

Met een kus voor onze lieve familie, die vandaag ook zeker even aan haar denken zal.

Dankbaarheid. Liefde.

Marije.

De Gans

The Rose (by Bette Midler)

Some say love it is a river
That drowns the tender reed
Some say love it is a razor
That leaves your soul to bleed

Some say love it is a hunger
An endless aching need
I say love it is a flower
And you it’s only seed

It’s the heart afraid of breaking
That never learns to dance
It’s the dream afraid of waking that never takes the chance
It’s the one who won’t be taken
Who cannot seem to give
And the soul afraid of dying that never learns to live

When the night has been too lonely
And the road has been too long
And you think that love is only
For the lucky and the strong
Just remember in the winter far beneath the bitter snows
Lies the seed
That with the sun’s love
In the spring
Becomes the rose

Songwriters: Amanda Mcbroom

The Rose lyrics © Warner/Chappell Music, Inc

 


Volg je Mooi Leven, by De Gans ook al op Facebook?

De Gans gakt ook op Instagram en incidenteel verschijnt een quote op Pinterest. De Gans vliegt heel soms over Twitter.

34 thoughts on “Een roos voor Mama

  1. We denken iedere dag met liefde aan haar. En houden haar in ons leven door vaak over haar te praten. Een verstandige, lieve vrouw met een vooruitziende blik……
    Ik mis haar in alle opzichten.

    1. Hele kleine dingen. Soms is het prachtig. En we ontdekken nog steeds allemaal lieve dingen van haar in huis. Liefs en mooie dag x

  2. Wat een mooi eerbetoon aan je lieve schoonmoeder! Hard is het leven soms hè.. te hard! En ja.. ik herinner me nog dat jullie zo ontzettend verdrietig waren, dat onverwachte is zo erg. Sterkte de komende weken, komt allemaal weer terug.. Liefs XXX
    Vlieg met Trees mee naar… Aunty Acid – Broodrooster – Week 43My Profile

  3. Wat mooi en ontroerend , de prachtige herinneringen die je hebt en die blijven gelukkig .Zelf heb ik dit 3 keer meegemaakt ,vader moeder en mijn enige broer plotseling overleden .Het is veel jaren geleden en de mooie herinneringen blijven gelukkig wel .Ik zeg altijd ,het verdriet word zachter met de jaren Veel sterkte vandaag
    Liefs Elisabeth

    1. Ach Elisabeth wat vreselijk verdrietig. Het wordt zachter, dat merk ik ook. Toch steekt het soms ineens de kop op, op specifieke momenten. Het verdriet wordt zachter en de liefde groter. Dat vind ik zo mooi. Veel liefs en mooie dag ❤

  4. Prachtig, ontroerend verwoord!
    Ook mijn lieve moedertje stierf plotseling, wij waren op vakantie in Griekenland, het was op mijn verjaardag…..

  5. Prachtig, ontroerend verwoord!
    De herinneringen aan mijn bijzondere moedertje kwamen weer naar boven, zij stierf plotseling terwijl mijn man en ik op vakantie waren in Griekenland. Het was op mijn verjaardag….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *