Een lichtpuntje voor jou

Vanmorgen las ik de log ‘Sterretje’ bij Devlinderblog.

Ik heb al dagen een blog over een ster klaarstaan en ik denk dat hij voor  De Vlinder is. Telkens opnieuw raakt het mij weer hoe alles in het leven perfect in elkaar past.

Mijn huisje heeft zijn kruisje.

En inmiddels heb ik gemerkt dat ik vind dat mijn kruis, vergeleken bij dat van anderen, voor mij heel licht is. Ik kan het goed dragen, ook al dacht ik jarenlang van niet. Gevochten heb ik, met mijn kruis.

Ik wierp het telkens af, weigerde het te dragen, terwijl het precies het enige was wat mijn leven mij gaf. Dat het leven, ja, zelfs juist mijn kruis mij ook de hulpstukken bood om dat kruis te dragen dat zag ik niet. Ik wierp het weg, en moest telkens opnieuw de kracht verzamelen om het weer op te nemen en op mijn rug te sjorren. Dat kostte de meeste kracht.

Mijn levenskruis is licht geworden nu ik het zonder morren draag.

Hoe ik mijn kruisje draag.

Ruim twee jaar geleden stond ik op het punt waar De Vlinder zich nu ongeveer bevindt. Een heel andere situatie, maar mijn intense beleving van het gevoel van wanhoop weet ik nog goed. Je weet het soms niet meer. De toekomst is weg, je ziet het niet meer en je voelt al je krachten wegvloeien, terwijl je elke ochtend toch opnieuw wakker wordt. De dagen rolden zich voor mij uit als een eindeloze zee van aaneengesloten duisternis, moeilijkheden en niet te slechten barrières.

Ik voelde mij belaagd door de eisen van buitenaf. Ik voelde mij aangevallen door mensen om mij heen. En er was niemand die mij helpen kon. Dacht ik. Tot ik op een dieptepunt van die absolute hel belandde. Mijn lichaam was op, af door alles wat ik daarmee had moeten volbrengen, mijn geest versnipperd tot een warboel van gedachten en prikkels. Totaal vermoeid, uitgeput, kwetsbaar, verslagen; opende ik mijzelf voor anderen. Liet anderen toe. Ik gaf mijn lot in andere handen.

Er waren er een paar lieve mensen die telkens weer bij mij kwamen. Die mij vastpakten en mij vasthielden. Me niet loslieten, wat ik ook deed of zei. Ze hielden mij vast als het nodig was en lieten me wel gaan als dat moest. Mijn lichtpuntjes.

Ik begreep het: mijn kruis, wat ik moet dragen in mijn leven, want het ís mijn leven, is ook mijn kracht.

 

Mijn lichtpuntje voor jou
Ankh: Egyptisch symbool voor levenskruis

 

Lichtpuntjes op je pad.

Er komen lichtpuntjes op je pad. Elke dag, altijd. Soms zie je ze niet, omdat ze niet, zoals je als vanzelfsprekend verwacht, licht uitstralen. Zoals alles in het leven, moet je ook je lichtpuntjes leren vinden, leren zien en leren begrijpen. En als je omringd wordt door duisternis, dan zie je zo heel weinig.

Belaagd door de wereld, werd ik tegelijk gesteund door de wereld. Door dat kleine groepje mensen, dat zich om mij heen verzameld had. Dat mij steunde en met mij vocht. Zij aan zij. Tegelijk vond ik ook lichtpuntjes van de aarde zelf. De geur van de regen op de hei, het zachte ruisen van de bomen, het wegschieten van een reetje in het bos, de eekhoorn in ons tuintje, mijn kat Qwerty die telkens zachtjes bij me kwam zitten. Als geheel vanzelfsprekend, bood het universum mij een schat aan sterren aan.

Je bent nooit alleen.

Vlinders kwamen op bezoek, heel bijzondere exemplaren, alsof ik een kus van boven kreeg. Toen ik in staat was mijn ogen te openen, bleek dat er de hele dag kleine signalen zijn om je door je leven heen te helpen. Soms overduidelijk, soms bijna verborgen. Maar ze zijn er, altijd. Je bent nooit alleen, ook al heb je nog zo het idee van wel. Het gevoel alleen te zijn, roep je over jezelf af. Als je zo intens gekwetst en verlaten bent, dan lijkt dat bijna een status die je over jezelf afroept, terwijl je jezelf alleen maar denkt te beschermen tegen nog meer onheil van de buitenwereld.

Maar tegelijk sluit je je volledig af voor al het licht wat op je afkomt en wat je nodig hebt.

Ontvang jouw licht.

Sta jezelf toe dat licht te ontvangen en de mensen die je willen en kunnen helpen toe te laten. Als iemand het niet goed met je bedoelt, dan voel je dat van binnen. Maak contact met je hart. Elke dag een paar minuten stilt zijn. Elke dag even oefenen. Laat jezelf toe. Accepteer om jezelf te mogen zijn. Jouw kruis geeft jou jouw kracht.

Laat jou toe in jou.

Ik wens iedereen die in een moeilijk gevecht zit met zichzelf, met zijn of haar lichaam, met de buitenwereld, heel erg veel sterkte toe. En onthoud: jij mag er zijn!

De Gans

Ik geef deze woorden aan De Vlinder.

Ik draag dit stukje op aan mijn Lief. 

En ik dank V, W, Mam en natuurlijk mijn Lief en Zoon van Zes.

Een lichtpuntje voor jou
Laat het licht toe in je leven. Bron: Pixabay

Volg je Mooi Leven, by De Gans al op Facebook?
De Gans gakt ook op Instagram, landt soms op Twitter en incidenteel verschijnt een quote op Pinterest.

8 thoughts on “Een lichtpuntje voor jou

    1. Je kunt ook nooit iemand anders kruis dragen. Daar heb je het recht niet toe, maar andersom hebben anderen het ook niet aan jou te geven, of van je te eisen dat je het draagt…

  1. Inderdaad, ieder huisje heeft z’n kruisje, maar zolang je met niemand zou willen ruilen is het goed!
    Natuurlijk heeft iedereen z’n ups and downs, dat hoort er gewoon bij, anders zou het maar een saaie boel worden want geen hoogtepunten zonder dieptepunten, dat kan nou eenmaal niet anders.
    Vlieg met rietepietz mee naar… vakantie-oudjeMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *