Een Kus van Boven

Een libelle.

Toen mijn vader pas overleden was, deze ochtend precies 3 jaar geleden, kwam ik de rest van die zomer regelmatig een heel bijzondere libelle tegen vlak bij het kaarsje in onze tuin wat daar sindsdien voor hem brandt. Er staat een prachtig gesmede vlinder bij dat kaarsje, waarop geregeld vogeltjes spelen. Ze zitten er veel met zijn allen in dat hoekje, vogels, vlinders en soms een libel.

Af en toe zit ik met een vraagstuk, of zelfs met verdriet over iets.

Zo vaak komt er op die momenten dan net een bijzonder vliegend diertje voorbij. Soms een zeldzame vlinder, of juist die libel, maar ook heel dikwijls een grappig vogeltje, want vogels vliegen immers het hele jaar door en glijden met hun zachte vleugels telkens lief langs ons leven.

Op zijn eerste verjaardag dat hij er niet meer was, zat ik te werken, dacht even aan mijn vader en slikte een paar tranen weg. Precies op dat moment tikte een vogel met zijn snavel op de ruit en ik keek op. Het diertje keek mij aan met heldere oogjes en het leek wel alsof het naar mij lachte. Het bleef een hele poos zitten, hield mijn blik gevangen, bleef terugkijken, met het kopje scheef. Net alsof het me iets wilde vertellen.

Ik voelde me rustiger worden, een intens gevoel van vrede kwam over mij heen, het was alsof het vogeltje groter werd, alsof er geen ruit meer tussen ons zat. Alsof het vogeltje geen vogeltje was. Pas na een heel lange tijd vloog het diertje weer verder, hoog naar de wolken. De ervaring was intens en heel speciaal en ik bleef vredig achter, met het woord ‘Pappie’ warm op mijn lippen…

Sindsdien gebeurt mij zoiets voortdurend opnieuw.

Een schitterende vlinder, een schattig vogeltje, een wollige hommel of een prachtige libel. Ik zie ze precies op die momenten als ik me eenzaam voel, of wanneer ik een antwoord zoek. Dat antwoord is natuurlijk al lang gegeven, maar ik moet het zelf alleen nog zien. Die gevleugelde vriendjes die helpen daarbij. Zij geven mij op sommige momenten ook aan, dat alles gaat zoals het gaat. Dat je ook dingen los mag laten. Natuurlijk heb je invloed op de keuzes die je in het leven maakt, die keuzes die maak je immers zelf. Maar op heel veel zaken, nog veel meer, alles buiten je eigen kleine levenssfeer, daar kun je niets aan doen. Ook al zou je het willen. Dus van heel veel dingen mag ik juist rustig wegvliegen, net zoals die vlinders en vogeltjes doen.

Ik heb geen invloed op wat anderen denken, ik heb ook geen invloed op wat anderen doen. Ik kan anderen aangeven wat hun handelen met mij doet, maar wat zij met die informatie doen en of zij daar rekening mee willen houden, dat blijft hun keuze. Evenmin heb ik invloed op wie ziek wordt of doodgaat. Ik heb geen invloed op vreselijke oorlogen. En ik heb geen invloed op rampen of andere gruwelijke gebeurtenissen. Ik ben maar klein. Dus leef ik mijn leven, maak mijn eigen keuzes en weeg daarbij alle belangen zorgvuldig af. En denk daarbij het eerst aan mijn lieve gezin, aan iedereen om mij heen die ik liefheb en aan het belang van de aarde die ons voedt en ons laat leven.

Een kus van boven
Een kus van boven. Bron: Pixabay

Tegelijk filosofeer ik verder.

Die vleugels zijn voor mij dikwijls een teken. Een kus van boven. Van mijn vader. Misschien soms ook van een lieve vriendin die al tientallen jaren geleden gestorven is. Of van mijn grootmoeder, met wie ik zo fijn praten kon en die mij altijd zo goed begreep. Van al die anderen van wie ik zo veel hou, maar die niet meer op aarde leven. Ik zie in die vleugeltjes een soort brug tussen hemel en aarde. Dat ze zich telkens zo opvallend manifesteren, juist als ik met vragen zit, of met veel verdriet, vind ik frappant. Dat maakt voor mij op dat moment de beleving alleen maar intenser en het teken meer van betekenis.

Toch voel ik me nooit meer écht alleen, met zo vaak een lieve kus als steun van boven. Dankbaar ben ik. Ik ben dankbaar dat ik zulke lieve mensen in mijn leven heb mogen ontmoeten. Dankbaar voor wat zij mij in en met hun leven hebben geleerd. Maar vooral ben ik dankbaar voor hun liefde.

En als de vleugeltjes, na even mijn gedachten te hebben beroerd, weer naar de hemel fladderen, dan stuur ik een kus mee terug…

Heel veel liefs,

en een kus, Marije ♥

Lief vlindertje
Phegeavlinder in ‘ons treinenbos’ in Kempen-Broek


Mooi Leven, by Hans de Gans heeft ook een pagina op Facebook, ik zou het heel leuk vinden als je me ook daar wilt volgen.
De quotes van de Gans kun je vinden op Instagram en Pinterest.

10 thoughts on “Een Kus van Boven

    1. Je bent lekker aan het lezen <3 Dank je wel. Deze week, waarschijnlijk door mijn eigen emoties, vind ik het lastig schrijven. Maar dat komt wel weer. Liefs xxxx

  1. Ik weet zo goed hoe je je voelt, voelde me verwant toen ik dit logje las, ook al was ik maar 18 toen mijn mama stierf en is dat 32 jaar geleden. Ik “zie” haar ook in de natuur, maar ook in de ogen van mijn kinderen!
    Dit is zo’n mooi stuk!
    Respect

  2. Lieve Marije, wat mooi je woorden over je overleden vader. En heel ontroerend dat je zoveel steun voelt van al die gevleugelde diertjes. Mooi en voor vandaag veel sterkte. Johanne

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *